Naczelny Sąd Administracyjny, oceniwszy brak przesłanek nieważności oraz skuteczności zarzutów kasacyjnych, oddala skargę kasacyjną J.K. uznając, iż decyzje Dyrektora ARiMR o nienależnie pobranych płatnościach rolnośrodowiskowych były prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.

Udostępnienie infrastruktury kolejowej do eksploatacji przez przewoźnika kolejowego, bez konieczności wyłącznego posiadania, uprawnia do zwolnienia z podatku zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., jeśli infrastruktura jest funkcjonalnie powiązana z linią kolejową.

Koszty sporządzania kopii dokumentów cyfrowych obciążają stronę, gdyż są czynnością realizowaną w jej interesie procesowym na jej żądanie, zgodnie z art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Decyzja Starosty Wałeckiego o rejestracji pojazdu z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym, choć błędna, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Naruszenie nie spełniało przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji.

NSA uchylił wyrok WSA w Szczecinie, stwierdzając, że interes prawny skarżących został naruszony przez ograniczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, uwzględniając kwestie ograniczeń w prawie własności.

Decyzja rejestracyjna pojazdu, zmieniająca dane techniczne, której towarzyszyła nieprawidłowa dokumentacja homologacyjna, została słusznie uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Unieważnienie rejestracji było zgodne z przepisami.

Skarga kasacyjna jest oddalona, gdy zarzuty nie spełniają wymogów formalnych i merytorycznych zgodnie z art. 183 oraz art. 174 p.p.s.a.; organy uczelni wyższej prawidłowo działają w ramach autonomicznych uprawnień rekrutacyjnych zgodnie z ustawą i uchwałami.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym skarga kasacyjna musi wskazać konkretne przepisy prawa, których naruszenie jest zarzucane, oraz być merytorycznie uzasadniona. Brak wypełnienia tych wymogów skutkuje oddaleniem skargi, nawet w przypadku zarzutów odnoszących się do błędnego ustalenia wartości wywłaszczonej nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja organu administracyjnego musi uwzględniać zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja WSA o uchyleniu decyzji umarzającej była prawidłowa, gdyż organy nie wyjaśniły dostatecznie istotnych kwestii faktycznych.

Brak przedłożenia wymaganych dokumentów w postępowaniu legalizacyjnym budowy, zrealizowanej jako samowola budowlana, skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.

NSA oddala skargę kasacyjną Gminy Kraków, potwierdzając przekroczenie władztwa planistycznego w uchwale Rady Miasta. Organy planistyczne winny stosować zasadę proporcjonalności, szanując prawo własności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że ustalenia planu miejscowego dla działki skarżącej, przeznaczającej ją częściowo na zieleń o charakterze naturalnym, są zgodne z prawem i nie naruszają zasady proporcjonalności w ograniczeniu prawa własności.

Umowy z dnia kontroli uznawane za umowy o świadczenie usług, podlegają przepisom art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach i zobowiązują osoby je wykonujące do podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowy zawarte przez uczestnika z P. Sp. z o.o., dotyczące realizacji techniczno-montażowych zadań, kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, podlegające przepisom o zleceniu, co kreuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

Brak zgłoszenia numeru rejestracyjnego w SENT stanowi naruszenie zasad monitorowania transportu, uzasadniające wymierzenie kary pieniężnej przez organ podatkowy, przy braku przesłanek do odstąpienia, nawet gdy inne dane mogą być wynikiem omyłki pisarskiej.

NSA podtrzymał wyrok WSA uznający, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez Instytut PAN była niedostatecznie uzasadniona w zakresie wykazania tajemnicy przedsiębiorcy, co czyniło decyzję przedwczesną.

Skarga kasacyjna niezasadna; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza legalność uchwały Rady Miejskiej z 2001 r. w świetle ówczesnych przepisów prawa, odmawiając oceny w kontekście późniejszych regulacji.

Rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej musi być oczywiste, dotyczyć przepisu jednoznacznego, i wywoływać skutki prawne nieakceptowalne w państwie praworządnym (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).