Nabycie prawa użytkowania wieczystego na podstawie ustawy o komercjalizacji PKP wymaga wykazania posiadania nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990 r.; brak dowodów posiadania uprawnia organy do odmowy stwierdzenia nabycia tego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była bezzasadna z uwagi na nieprawidłową ocenę dowodów i błędną wykładnię art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uzależniające prawo do świadczenia od niemożności pomocy innych zobowiązanych do alimentacji.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że fizyczny brak akt w dyspozycji organu administracyjnego nie usprawiedliwia jego bezczynności. Organ obowiązany jest do czynnego poszukiwania akt oraz usunięcia przeszkód proceduralnych, celem terminowego załatwienia sprawy.

Podmioty w sposób świadomy i celowy dokonały czynności, które miały charakter nadużycia prawa, co uzasadnia odmowę uznania ich za podatników VAT, a co za tym idzie – prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Odpowiedzialność podatkową członka zarządu za zobowiązania spółki wyklucza jedynie obiektywny brak możliwości działania, wynikający z przyczyn niezależnych, nie zaś subiektywne okoliczności zawodowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Uniwersytetu, uznając prawidłowość decyzji organów niższej instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, kierując się zasadami zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz ochronie środowiska.

Organ administracyjny, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązany jest udostępnić żądane informacje publiczne lub wydać decyzję odmowną. Brak działania stanowi bezczynność w rozpatrzeniu wniosku, co jest sprzeczne z przepisami prawa.

Dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy na części działki ewidencyjnej, przy zachowaniu zasad wyznaczania obszaru analizowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa urbanistycznego i planistycznego, jak również z zasadą dobrego sąsiedztwa.

Sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. stanowiąca podstawę nieważności postępowania zachodzi, gdy wyrok został wydany jednoosobowo przez sędziego powołanego na urząd sędziego sądu apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

Organ podatkowy nie może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeśli posiada informacje potwierdzające określony stan faktyczny. Wątpliwości co do spełnienia przesłanek ulgi podatkowej mogą wymagać odrębnego postępowania, ale nie mają wpływu na procedurę wydawania zaświadczeń.

Wniesienie przez osobę fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, jeżeli czynność ta jest jednostkowa i niezarobkowa, a osoba fizyczna nie działa jako podatnik VAT.

Za zaległości podatkowe spółki z o.o. członkowie zarządu odpowiadają z mocy art. 116 o.p., gdy egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, a przesłanki egzoneracyjne, takie jak zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie, nie zostały wykazane. Ciężar dowodu w zakresie przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na członku zarządu.

Uchybienia procesowe oraz niewystarczające uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dotyczące roli i świadomości T.U. w procederze karuzeli VAT powodują uchylenie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Interes prawny w postępowaniu administracyjnym musi wynikać z istniejącego już prawa, a nie jedynie roszczenia do jego ustanowienia, co skutkuje uznaniem decyzji o umorzeniu postępowania za prawidłową.

Decyzja o rozłożeniu opłaty adiacenckiej na raty może być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a., jeśli uwzględnia interes społeczny, który nie koncentruje się jedynie na jak najszybszej egzekucji należności.

Dla zastosowania art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne konieczne jest wykazanie istnienia związku przyczynowego między zmianą stanu wody na gruncie a szkodliwym oddziaływaniem na grunty sąsiednie; brak dowodów na wystąpienie szkody uzasadnia oddalenie żądania.

Automaty oferujące gry z elementami losowości, niezależnie od dostępności dodatkowych funkcji, podlegają reżimowi koncesyjnemu ustawy o grach hazardowych. Ich użycie bez koncesji stanowi podstawę do nałożenia kar pieniężnych.

Urządzanie gier na automatach bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, a gry zawierające element losowy uznaje się za gry hazardowe podlegające sankcjom prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie wyroku WSA nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., co niesprawiedliwie pozbawia Skarżącego możliwości obrony, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z obowiązkiem uwzględnienia wszystkich okoliczności dotyczących domniemanej roli brokera w oszustwie podatkowym.

Ocena oddziaływania na środowisko dla zrealizowanej inwestycji jest możliwa i konieczna dla ustalenia środowiskowych uwarunkowań; organy muszą uzyskać obligatoryjne opinie ekspertów oraz rozważyć minimalne odległości zgodnie z ustawą, nawet post factum.

Brak możliwości prawnego ustalenia opłaty zmiennej za ścieki z przelewów burzowych bez miarodajnych pomiarów jakościowych, co było warunkiem koniecznym do uznania zasadności decyzji organu wodnego w stanie prawnym przed 2024 rokiem.