W sprawie ustanowienia użytku ekologicznego na terenie działki ewidencyjnej obejmującej cenne siedliska przyrodnicze, Rada Miejska działała zgodnie z przepisami o ochronie przyrody, zachowując zasadę proporcjonalności. Całościowe objęcie terenu ochroną jest uzasadnione dla zachowania integralności ekosystemu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu dokonana z rażącym naruszeniem prawa uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Skarga kasacyjna pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Zgodne z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne skutkuje obligatoryjnym skreśleniem z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, co nie narusza konstytucyjnej zasady domniemania niewinności.

Rejestracja pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych bez zgody producenta zwiększających dopuszczalną masę całkowitą, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Użycie broni palnej sportowej poza strzelnicą podważa rękojmię zgodnego z prawem posiadania, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń powinna opierać się na szczegółowej ocenie ryzyka związanego z posiadaniem broni. W przypadku stwierdzenia wykroczenia, które podważa zaufanie do zgodnego z prawem użytkowania broni, cofnięcie pozwolenia jest uzasadnione, mając na uwadze interes społeczny oraz bezpieczeństwo publiczne.

Podanie niezgodnych danych w zgłoszeniu SENT stanowi naruszenie, mimo argumentacji o tajemnicy handlowej. Zamiana danych w dokumentach nie może uzasadniać naruszenia obowiązku wynikającego z ustawy SENT.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, zwracając sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na obciążenia proceduralne i materialne. Ustalono konieczność pełnego wyjaśnienia rzeczywistych okoliczności transakcji oraz rozstrzygnięcie o istnieniu karuzeli podatkowej i ewentualnym nadużyciu podatkowym.

Opłata recyklingowa pobierana od sprzedaży lekkich toreb z tworzywa sztucznego stanowi element podstawy opodatkowania VAT, gdyż pozostaje w bezpośrednim związku z dostawą towaru i spełnia kryteria określone w art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Postępowanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej ogranicza się wyłącznie do badania przesłanek rażącego naruszenia prawa. Opodatkowanie przesunięć pieniężnych między małżonkami nie stanowi takiego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem decyzje organów administracyjnych o wymeldowaniu M.C., podtrzymując, że opuszczenie miejsca zameldowania było dobrowolne, nie naruszając przepisów ustawy o ewidencji ludności.

Skarga kasacyjna G. Ł. na wyrok WSA w Kielcach została oddalona, a decyzja podatkowa odnośnie podatku VAT za lata 2013-2015 uznana za prawidłową z uwagi na proceduralną efektywność podjętych działań skarbowych i brak instrumentalności postępowania karnoskarbowego.

Skarga kasacyjna, będąc formalnie i merytorycznie wadliwie sporządzona, nie wykazuje istotnych naruszeń prawa; dlatego też wyrok WSA utrzymano w mocy, potwierdzając prawidłowość postępowania organów podatkowych i ich decyzji.

Zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest niedopuszczalny, gdy zrealizowano na niej inwestycję zgodnie z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i gdy obszar znajduje się w granicach pasa drogowego.

Wydanie zaświadczenia, potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy zgodnie z art. 109 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym, wymaga wnikliwej oceny dokumentów dostarczonych przez wnioskodawcę oraz dokonania klasyfikacji taryfowej pojazdu, bez konieczności przeprowadzania oględzin.

Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy umożliwia organowi podatkowemu weryfikację klasyfikacji taryfowej pojazdu, a stosowne zaświadczenie może być wydane po ocenie dokumentacji dostarczonej przez podatnika, zgodnie z art. 109 ust. 2a i 2c ustawy akcyzowej.

O usprawiedliwionym przypadku, w którym organ podatkowy może odmówić wydania interpretacji indywidualnej, będąc opartym na uzasadnionym przypuszczeniu potencjalnych korzyści podatkowych mogących wynikać z opisanych czynności.