Brak dokumentu homologacji dla pojazdu sprowadzonego spoza UE, stanowi rażące naruszenie przepisów, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej; odnosi się to zwłaszcza do przepisów rozporządzenia 167/2013 UE wymagających homologacji dla nowych pojazdów.

Pismo Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego informujące o braku doręczenia decyzji nie stanowi aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu sądowoadministracyjnemu, gdyż nie ma charakteru władczego ani nie kształtuje sytuacji prawnej strony składającej wniosek.

Decyzja o unieważnieniu rejestracji pojazdu była zgodna z prawem ze względu na rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa i wymogów formalnych dotyczących homologacji pojazdu, odmowa zgody producenta na zmianę dopuszczalnej masy całkowitej była kluczowym czynnikiem dla wydania wyroku.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa, w tym niespełnienia wymogów homologacyjnych, uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Sąd potwierdził, że zmiany konstrukcyjne pojazdu wymagają zgody producenta. Brak przedstawienia odpowiedniego oświadczenia producenta stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Skarga kasacyjna od decyzji unieważniającej rejestrację pojazdu z powodu zmiany masy całkowitej bez zgody producenta jest bezzasadna, gdyż dokonanie takich zmian stanowi rażące naruszenie prawa.

Skarga o wznowienie postępowania nie może być uzasadniona twierdzeniami o rzekomej stronniczości sędziego niepopartymi kwalifikowanymi podstawami ustawowymi. Ocena podstaw wznowieniowych ogranicza się do ścisłej wykładni przepisów art. 271 i 273 p.p.s.a.

Decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu naruszająca art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. jest nieważna, jeśli naruszenie skutkuje rażącymi konsekwencjami gospodarczymi, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Skarga kasacyjna oddalona.

Decyzja o rejestracji ciągnika rolniczego, wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o ile nie wywołuje nieakceptowalnych skutków społeczno-gospodarczych. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz przepisami rozporządzenia nr 167/2013, dokument o którym mowa, był konieczny.

Po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalna korekta przez organ podatkowy ani przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Organy podatkowe tracą prawo do zmiany lub ustalania wysokości takich nadwyżek po przedawnieniu.

Zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają grunty oraz obiekty funkcjonalnie powiązane z infrastrukturą kolejową, udostępnione przewoźnikom kolejowym, nie muszące znajdować się w ich wyłącznym posiadaniu, lecz umożliwiające faktyczne korzystanie, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż darowizna gospodarstwa rolnego z majątku wspólnego małżonków do majątku osobistego jednego z nich nie oznacza ponownego nabycia gospodarstwa. Warunek zwolnienia podatkowego zostaje spełniony, jeżeli gospodarstwo jest faktycznie prowadzone przez nabywców przez 5 lat, a wykładnia celowościowa przepisu powinna być stosowana w świetle zasady in dubio pro tributario

Odpowiedzialność podatkowa spadkobierców nabywających spadek z dobrodziejstwem inwentarza ogranicza się do wysokości stanu czynnego spadku. Organy podatkowe nie muszą uwzględniać innych długów. Signum temporis pozostaje bieżące monitorowanie przedawnienia zobowiązań.

Wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej mycia wiat przystankowych i wygrodzeń przeciwdziała usłudze o jednolitym charakterze i nie uzasadnia stosowania różnych stawek VAT, co potwierdza uchylenie decyzji organu podatkowego przez sąd.

Nie stwierdza się niewykonalności egzekwowanego obowiązku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdy właściciel nieruchomości jest adresatem decyzji i dysponuje prawnymi środkami wykonania obowiązku, mimo braku zgody użytkownika nieruchomości na wykonanie rozbiórki.

Rada Miejska działając w granicach upoważnienia ustawowego, określiła zasady usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu zgodnie z obowiązkiem ustawowym ograniczenia dostępności alkoholu. Przyjęta uchwała, choć lakoniczna, pozostaje zgodna z konstytucyjnymi zasadami legalizmu i samodzielności samorządu, a minimalna odległość 30 m uznana za wystarczającą nie narusza prawa.

NSA uznaje, że organ podatkowy poczynił dostateczne ustalenia faktyczne, wykazując istnienie korzyści podatkowej jako celu transakcji. Jednakże sąd pierwszej instancji powinien merytorycznie kontrolować poprawność zastosowania przepisów postępowania oraz prawa materialnego.