Podniesienie terenu działki sąsiedniej nie stanowi automatycznej podstawy do wydania nakazu przewidzianego w art. 234 ust. 3 Prawo wodne, jeśli nie wykazano szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie. Właściciel działki musi udowodnić niekorzystną zmianę stosunków wodnych, aby uzyskać takie rozstrzygnięcie.

Zmiany stanu wody na gruncie, które nie prowadzą do niekorzystnych zmian dla gruntów sąsiednich, nie powodują powstania zobowiązania do przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne.

Znak towarowy "eINFO: awizo" jako złożenie elementu graficznego i słownego spełnia wymogi odróżnienia towarów/usług w obrocie, stąd zachowuje zdolność rejestrową. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Decyzja starosty o rejestracji pojazdu dokonana z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z 2017 r. zostaje uznana za nieważną. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak dowodów na status producenta pojazdu oraz wymagane oświadczenie zgodne z homologacją.

Rejestracja pojazdu dokonana bez potwierdzenia zmian technicznych przez producenta i rażące naruszenie przepisów homologacyjnych uzasadniają stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu z modyfikacjami konstrukcyjnymi dokonanymi przez podmiot nie będący producentem pojazdu, bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym jej nieważnością.

Dotacja przyznana na rok budżetowy może być wykorzystana jedynie na pokrycie wydatków bieżących poniesionych w tym samym roku, niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania; wykorzystanie środków na wydatki zaległe z poprzedniego roku stanowi naruszenie zasady roczności budżetu.

Według NSA, ocena formalno-merytoryczna projektu Fundacji była prawidłowa, a decyzja WUP o nieuwzględnieniu protestu znajduje poparcie w materiale dowodowym. Skarga kasacyjna nie wykazała, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania ani błędnej oceny kryterium D.16.

Importowane osłonki do kiełbas, których głównym składnikiem jest regenerowana celuloza, powinny być klasyfikowane jako sztuczne jelita z materiałów celulozowych pod kodem CN 3917 10 90, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja organu administracyjnego legalizująca obiekt budowlany w trybie uproszczonym jest prawidłowa, gdy opiera się na należycie zebranym materiale dowodowym wskazującym na datę budowy obiektu przed 25 laty, co pozwala na zastosowanie uproszczonych procedur. Skarga kasacyjna w tym zakresie jest bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 100d ustawy o pomocy dotyczy wszystkich cudzoziemców, nie tylko obywateli Ukrainy, i nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa przez organ, w obliczu wcześniejszych wątpliwości interpretacyjnych.

Podmiot odbierający odpady komunalne ma obowiązek osiągnięcia określonych poziomów recyklingu w odniesieniu do masy odebranych odpadów. Nieosiągnięcie tych poziomów stanowi delikt administracyjny, obciążony karą pieniężną, niezależnie od okoliczności zewnętrznych.

Rejestracja pojazdu z dokonanymi bez zgody producenta zmianami konstrukcyjnymi narusza przepisy homologa-cyjne i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji z powodu rażącego naruszenia prawa.

W świetle ustaleń, towary importowane przez skarżącego miały chińskie pochodzenie, mimo deklaracji o ich indyjskim pochodzeniu. Postępowanie celne wykazało, że doszło do oszustwa celnego, co uzasadniało zastosowanie cła antydumpingowego i przedłużenie okresu przedawnienia na ustalenie należności celnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak odpowiedniego upoważnienia do jednoosobowego podpisywania decyzji przez Przewodniczącego Zarządu KZGRL stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i uzasadnia jej uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że równoczesne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Uprawniony zobligowany jest dokonać wyboru jednego ze świadczeń poprzez zawieszenie renty. W ten sposób sąd uchylił wyrok I instancji i oddalił skargę.