Sąd Najwyższy uznał, że niedopuszczalne jest łączenie kar za przestępstwo i wykroczenie przy orzekaniu kary łącznej, co stanowiło rażące naruszenie art. 85 § 1 k.k. i uzasadniało uchylenie wyroku w tej części.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zobowiązanie podatkowe Q. sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2014 r. uległo przedawnieniu, uchylając dotychczasowe rozstrzygnięcia podatkowe, ze względu na nieskuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Warunki zabudowy na terenach rolnych klasy I-III można wydać tylko pod warunkiem ścisłego spełnienia przesłanek ustawowych dotyczących lokalizacji i powierzchni. Niespełnienie któregoś z wymogów wyklucza możliwość przeznaczenia działki na cele nierolnicze bez zgody ministra.

Gmina Miasto Łódź, jako faktyczny władający nieruchomością, jest stroną zobowiązaną do dostarczenia ekspertyzy technicznej nieużytkowanego budynku. Sąd podkreślił szerokie rozumienie pojęcia "zarządcy" w prawie budowlanym oraz potwierdził zasadność zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego.

W przypadku realizacji obiektu budowlanego zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, późniejsza zmiana granic działki nie uzasadnia nałożenia obowiązków dostosowawczych w kontekście wymogów technicznych oraz bezpieczeństwa pożarowego.

Skarżącemu H.S. nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, a w których uczestnictwo w obrocie karuzelowym było oszukańcze.

Osłonki do kiełbas, których głównym składnikiem jest regenerowana celuloza, powinny być zaklasyfikowane do kodu CN 3917 10 90, obejmującego sztuczne jelita z materiałów celulozowych, a nie do kodu papierowego 4823 90 85.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, uznając za zasadne wcześniejsze uchylenie decyzji odmownej wobec cudzoziemki przez WSA, ze względu na nieprawidłowe i niepełne postępowanie organu migracyjnego w zakresie dokumentacji i okresu pracy tymczasowej.

Importowane towary, choć zadeklarowane jako pochodzące z Tajlandii, w rzeczywistości wywodziły się z Chin. Nieistotny proces obróbki w Tajlandii nie zmienił kraju pochodzenia, a zatem zastosowanie ceł antydumpingowych i podatku VAT było zasadne.

Towary ujęte w rozpatrywanym zgłoszeniu celnym nie nabyły indyjskiego pochodzenia i zostały słusznie uznane za importowane z Chin, co skutkuje nałożeniem cła antydumpingowego. Operacje przetwarzania w Indiach nie miały charakteru wystarczającego dla zmiany kraju pochodzenia.

Skarga kasacyjna dotycząca decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została oddalona, gdyż nie wykazano naruszenia prawa procesowego ani niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że cel wywłaszczenia nieruchomości został zrealizowany zgodnie z przeznaczeniem określonym w umowie z 1979 r., a decyzja o odmowie jej zwrotu była prawidłowa i zgodna z obowiązującym prawem.

Plan miejscowy może ograniczać lokalizację inwestycji telekomunikacyjnych, pod warunkiem uzasadnienia ochroną istotnych wartości przestrzennych oraz spełnienia wymogów prawnych.

Przetwarzanie danych osobowych przez bank w celu obrony przed ewentualnymi, przyszłymi roszczeniami nie znajduje uzasadnienia w art. 6 ust. 1 lit. f) rozporządzenia RODO, jeśli brak jest istniejącego roszczenia, które wymagałoby faktycznego podjęcia działań obronnych przez administratora danych.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając przetworzenie towarów na terenie Tajlandii, potwierdził brak istotnej zmiany kodu taryfowego CN oraz uznał prawidłowość nałożonego cła antydumpingowego w oparciu o chińskie pochodzenie produktu, przy jednoczesnym braku zasadności zarzutów kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki S. S.A., uznając brak istotnego przetworzenia towaru, co uniemożliwiałoby przypisanie mu tajlandzkiego pochodzenia i wykluczenie cła antydumpingowego. Stan faktyczny oparty na ustaleniach organów celnych zaakceptowano jako wystarczający.

Decyzja o unieważnieniu rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z 2017 roku, jest prawidłowa. Brak homologacji zmian konstrukcyjnych potwierdza naruszenie prawa.