Zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest podstawą do dokonywania podziału nieruchomości, a jego kontrola nie należy do kompetencji organu opiniującego podział. Skarga kasacyjna dotycząca podziału opierającego się na kwestionowanym planie miejscowym jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak ewidencji przebiegów samochodów służbowych użytkowanych przez wspólników spółki, stanowi podstawę do kwalifikacji wydatków jako ukryte zyski; wobec czego podlegają opodatkowaniu ryczałtem od przychodów spółek.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz postanowienia administracyjne, wykazując naruszenie przepisów proceduralnych przez organy, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje ich do ponownego indywidualnego rozpoznania wniosków dotyczących samodzielności lokali.

Postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego powinno opierać się na ustawowych przesłankach oraz być złożone w terminie przewidzianym w k.p.a. Wnioskodawca powinien wykazać faktyczne posiadanie wiedzy o decyzji, co nie może być domniemane. Skarga kasacyjna oddalona.

Odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu niemieszkalnego jest prawidłowa, gdy wydzielenie lokalu następuje przez niezgodną z planem miejscowym przebudowę. Brak spełnienia technicznych oraz prawnych warunków samodzielności uzasadnia odmowę mimo wniesienia skargi kasacyjnej.

Oddaje się skargę kasacyjną jako bezzasadną, uznając prawidłowość postępowań organów administracji odmawiających wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, gdyż nie spełniał on przesłanek dotyczących zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z powodu nieważności postępowania spowodowanej niepełną sentencją wyroku pozbawiającą stronę prawa do rozstrzygnięcia całości skargi.

Zachodzi możliwość nałożenia osobnych administracyjnych kar pieniężnych za brak wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Odmienność tych sankcji wynika z różnych podstaw prawnych.

Czynności polegające na przeprowadzaniu szkoleń edukacyjnych z zakresu doskonalenia umiejętności nie stanowią umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co uzasadnia podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Brak zgłoszenia wniosku o upadłość przez członka zarządu, mimo istnienia formalnie jednego wierzyciela, nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki wobec niewykonania wymagalnych zobowiązań.

Urządzającym gry hazardowe jest podmiot, który umożliwia instalację automatów. Ponadto, skarga kasacyjna D.T. oddalona jako bezzasadna, a ustalenia faktyczne i prawne organów administracyjnych oraz sądów podtrzymano jako rzetelne i zgodne z przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przepisy art. 10 ust. 5c ustawy o drogach publicznych pozwalają na dekategoryzację drogi powiatowej na gminną, jeśli nowa droga zastępuje starodroże, a kontrolowana uchwała Rady Powiatu została prawidłowo uzasadniona i pozbawiona uchybień prawnych.

Kumulacja kar za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu nie jest dopuszczalna, gdy naruszenie dotyczy przekroczenia 1,5 godziny, a stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego w tej kwestii jest niezgodne z nowelizacją ustawy o transporcie drogowym.

Organizowanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zgłoszenia lub zezwolenia poza kasynami gier jest naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podmiot odpowiedzialny za urządzanie takich gier.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż norma wynikająca z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego i umarzająca postępowania administracyjne wszczęte po ponad 30 latach od ogłoszenia decyzji, jest zgodna z Konstytucją RP i międzynarodowymi standardami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejszą decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uznając, że procedura ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości była zgodna z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Prezydent m.st. Warszawy, działając jako reprezentant Skarbu Państwa, posiada legitymację do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA podtrzymał wyrok WSA, stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w B. odnośnie opłat za usunięcie pojazdu z drogi, z powodu deficytów uzasadnienia niezgodnych z wymogami u.p.r.d.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje w odniesieniu do faktur dokumentujących czynności, które – mimo formalnego przemieszczenia towaru i dokonania płatności – nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i zostały przeprowadzone wyłącznie w celu wyłudzenia podatku VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego, które doprowadziło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, było legalne i uzasadnione stwierdzonymi w toku kontroli nieprawidłowościami.

Uchwała Sądu pierwszej instancji uchylona z powodu wadliwego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał konieczność indywidualnej oceny transakcji i uwzględnienia obiektywnych okoliczności braku wiedzy skarżącego o ewentualnym oszustwie podatkowym w łańcuchu dostaw. Sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

Nieodpłatne przekazanie towarów, w tym surowców naturalnych jak węgiel, podlega opodatkowaniu VAT, jeśli podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z ich wydobyciem lub wytworzeniem, w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, potwierdzając zasadność stanowiska organów podatkowych.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego w celu zawieszenia biegu przedawnienia musi być poparte rzeczywistymi przesłankami. Instrumentalne wszczęcie bez wykazywania rzeczywistej podstawy jest nadużyciem i narusza zasadę zaufania do organów państwowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące pilotowania pojazdu nienormatywnego stanowią odrębną podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej, niezależnie od obecności lub braku formalnego zezwolenia na jego przejazd. Kierowca może być ukarany za nieprzestrzeganie wymogów pilotowania, nawet jeśli brakuje wymaganego zezwolenia.