Stwierdzenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy o świadczenie usług wymaga kwalifikacji umowy na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie subiektywnej nomenklatury stron. Zastosowanie przepisów o zleceniu wpływa na podleganie ubezpieczeniom społecznym.
Umowa cywilnoprawna dotycząca prowadzenia szkoleń, w kontekście podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, uznana jest za umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o zleceniu. Tym samym, uczestnik podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e u.ś.o.z.).
Umowa zawarta na gruncie art. 627 k.c. uznawana jest za umowę wartościującą na efekt samoistny i weryfikowalny; jednakże brak takich cech konstytutujących rezultatu, kwalifikuje umowę jako świadczenie usług, nie dzieło, co implikuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego na mocy art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) u.ś.o.z.
Kontrola sądowa jakości zaoferowanego przez gminę lokalu socjalnego pod kątem uwzględnienia indywidulanych zaleceń medycznych dotyczących potencjalnego najemcy
Zawieszenie biegu terminów w postępowaniach o zezwolenie na pobyt czasowy, przewidziane w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, obowiązuje wobec wszystkich cudzoziemców. Prawidłowa interpretacja w znaczeniu ogólnym nie narusza konstytucyjnych gwarancji prawa do sądu.
Sąd oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając decyzję o ukaraniu L. Sp.k. za nieprawidłowe, niewidoczne oznakowanie pochodzenia warzyw i owoców, uznając rachunek szkody społecznej i spełnienie wymogów informacyjnych dla konsumentów.
Umowa o świadczenie usług, której przedmiotem jest przygotowanie i prowadzenie szkoleń, podlega przepisom dotyczącym umów zlecenia, co uzasadnia obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach zdrowotnych.
Niepodjęcie lub rezygnacja z zatrudnienia musi być bezpośrednio związana z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Nie spełniających tego warunku nie przyznaje się świadczenia pielęgnacyjnego.
NSA uchylił wyrok WSA i odrzucił skargę Spółki na podstawie braku wykazania naruszenia interesu prawnego przez uchwałę o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych.
Decyzja naliczenia opłat za zarząd, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r., może stanowić dowód posiadania zarządu państwowego na dzień 5 grudnia 1990 r., co uprawnia do nabycia prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa.
Wszczęcie postępowania karnego skarbowego przed terminem przedawnienia, które obejmuje czynności procesowe, nie może być uznane za instrumentalne dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Członkowie zarządu spółki odpowiadają solidarnie za jej zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna. Zaskarżenie tej decyzji było bezzasadne wobec spełnienia przesłanek odpowiedzialności i prawidłowego postępowania organów podatkowych.