Nieuprawnione jest różnicowanie sytuacji prawnej kontrolowanych podatników pod względem stosowania art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej do kontroli celno-skarbowych. Przepis ten powinien obejmować sytuacje przewlekłości również w tej formie kontroli, co wyklucza naliczanie odsetek w omawianym okresie.

Organ administracyjny prawidłowo ustalił warunki środowiskowe dla budowy drogi S-19, w zgodzie z ustawą o ocenach oddziaływania na środowisko; nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione interesem publicznym.

W postępowaniu dotyczącym odszkodowania za szkodę wynikłą z ograniczeń korzystania z nieruchomości w decyzji zRID, odszkodowanie przysługuje dopiero po wykonaniu inwestycji, a postępowanie umorzone jest słusznie jako bezprzedmiotowe, gdy inwestycja nie została zrealizowana.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną P. S.A., podtrzymując stanowisko, że nieruchomości bez udokumentowanego zarządu PKP należały do gmin z mocy prawa od 27 maja 1990 r., zgodnie z ustawą o samorządzie terytorialnym.

Nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, o które ubiega się spółka PKP, mogą stać się przedmiotem nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego, jedynie jeżeli udokumentowane jest ich posiadanie przez PKP według kryteriów określonych w art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP, z uwzględnieniem wymogów dokumentacyjnych rozporządzenia z 2001 r.

Brak uprawnień skarżącej spółki do żądania interpretacji indywidualnej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców uzasadniał umorzenie postępowania przez GIOŚ i wykluczał możliwość wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.B., uznając, że operat szacunkowy nieruchomości przejętych na cele inwestycji drogowej spełnia wymogi formalne i stanowi podstawę do ustalenia odszkodowania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani proceduralnego w postępowaniu organów administracyjnych.

Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, jako organ zobowiązany, dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, co uzasadniało nałożenie na niego grzywny i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Opłaty za Zarządzanie wypłacane na rzecz podmiotów pełniących rolę pośredników finansowych nie podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 52 u.p.d.o.p., przy czym zwolnienie to dotyczy jedynie ostatecznych beneficjentów środków unijnych.

NSA podtrzymuje wyrok WSA, podkreślając obowiązek stosowania się do wcześniejszej wykładni sądu. Nieodpłatne oświadczenie patronackie wymaga osobnej wyceny jako potencjalnie majątkowego świadczenia przy ustaleniu przychodu podatkowego. Metoda transferowa musi uwzględniać pełną analizę prawną w zgodzie z linią orzeczniczą.

Brak pełnej i skutecznej regulacji prawnej systemu poboru opłat nie może skutkować automatycznym nałożeniem odpowiedzialności administracyjnoprawnej w sytuacji posiadania przez użytkownika drogi niezbędnych urządzeń viabox, szczególnie gdy istniała możliwość przyporządkowania dwóch rodzaju umów do jednego pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zasadnie odmówił wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, w sytuacji uzasadnionych podejrzeń czynności unikania opodatkowania.

W sprawie o zatwierdzenie projektu robót geologicznych derogacja art. 41 ust. 2 p.g.g. uniemożliwia wykluczenie właściciela sąsiedniej nieruchomości jako strony postępowania, a organ administracyjny winien rozpoznać jego interes prawny zgodnie z art. 28 k.p.a.

W przypadku spraw sądowoadministracyjnych, w których przedmiotem zaskarżenia jest odmowa przyznania odsetek, jednak bez skonkretyzowanej należności pieniężnej, zwrot kosztów oblicza się według stawek minimalnych przewidzianych dla spraw niepieniężnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarżący nie posiada interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu o przyznanie płatności z wniosku innego rolnika, co wyłącza możliwość wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

W postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skarżący musi wykazać interes prawny jako strona w decyzji ostatecznej. Brak interesu prawnego uniemożliwia wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. jest zasadne, gdy postępowanie wszczęte jest po upływie trzydziestu lat od wydania decyzji. Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, jeśli doręczenie decyzji było zgodne z obowiązującymi zasadami.

Pozbawienie strony możliwości działania nie może być przypisane sądowi, jeżeli jest następstwem działań lub zaniechań strony. Brak prawidłowego umocowania pełnomocnika nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, jeżeli zostało on wywołany przez stronę postępowania.