NSA uchylił wyrok WSA i decyzję SKO, krytykując niewystarczającą kontrolę administracyjną oraz wadliwą ocenę dowodów, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy z pełną analizą dowodową.

NSA uznał, że skarga kasacyjna była zasadna. Nakazał WSA ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wykładni prawa dotyczącej uchwał lekarskich jako aktów administracyjnych. Uchwały mogą być decyzjami administracyjnymi, a nie aktami administracyjnymi w węższym sensie.

Spółka, będąca jednostką komunalną, której jedynym akcjonariuszem jest Gmina, jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność spółki w tym zakresie była nieuzasadniona.

Skarżący nie posiada interesu prawnego niezbędnego do uznania go za stronę w postępowaniu o przyznanie płatności ONW, w którym wnioskodawcą był inny rolnik, zgodnie z art. 28 kpa, co wyklucza możliwość skutecznego wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

W sprawie o zatwierdzenie projektu robót geologicznych derogacja art. 41 ust. 2 p.g.g. uniemożliwia wykluczenie właściciela sąsiedniej nieruchomości jako strony postępowania, a organ administracyjny winien rozpoznać jego interes prawny zgodnie z art. 28 k.p.a.

W przypadku spraw sądowoadministracyjnych, w których przedmiotem zaskarżenia jest odmowa przyznania odsetek, jednak bez skonkretyzowanej należności pieniężnej, zwrot kosztów oblicza się według stawek minimalnych przewidzianych dla spraw niepieniężnych.

W postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skarżący musi wykazać interes prawny jako strona w decyzji ostatecznej. Brak interesu prawnego uniemożliwia wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarżący nie posiada interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu o przyznanie płatności z wniosku innego rolnika, co wyłącza możliwość wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. jest zasadne, gdy postępowanie wszczęte jest po upływie trzydziestu lat od wydania decyzji. Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, jeśli doręczenie decyzji było zgodne z obowiązującymi zasadami.

Brak uprawnień skarżącej spółki do żądania interpretacji indywidualnej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców uzasadniał umorzenie postępowania przez GIOŚ i wykluczał możliwość wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, jako organ zobowiązany, dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, co uzasadniało nałożenie na niego grzywny i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną P. S.A., podtrzymując stanowisko, że nieruchomości bez udokumentowanego zarządu PKP należały do gmin z mocy prawa od 27 maja 1990 r., zgodnie z ustawą o samorządzie terytorialnym.