Brak możliwości przypisania odpowiedzialności sankcyjnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej użytkownikowi drogi publicznej, przy niepełnej regulacji prawnej systemu poboru opłat, gdy użytkownik posiadał dwie umowy i dwa urządzenia przypisane do tego samego pojazdu bez wyraźnego administracyjnoprawnego obowiązku aktualizacji danych.

Postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia tej decyzji ulega umorzeniu z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r., co jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż organy administracyjne, działając zgodnie z art. 237 ustawy – Prawo ochrony środowiska, mogą nałożyć obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego w sytuacji, gdy działalność podmiotu wskazuje na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, nawet bez bezpośredniego stwierdzenia takiego oddziaływania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o ile stosowano się do przepisów prawa krajowego i unijnego, a skarga kasacyjna w tej materii pozostaje niezasadna.

Właściciele nieruchomości sąsiednich, na które decyzja podziałowa wywiera bezpośredni wpływ, mają interes prawny w postępowaniu o wznowienie decyzji zatwierdzającej podział, co uzasadnia przyznanie im statusu strony w takim postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.S., podtrzymując stanowisko, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu wznowienia sprawy o przyznanie płatności bezpośrednich. Stroną postępowania jest wyłącznie wnioskodawca pierwotnego postępowania (art. 28 kpa).

Skarżący, nie posiadając interesu prawnego, nie jest stroną postępowania o przyznanie płatności, co uniemożliwia skuteczne wznowienie postępowania zakończonego na wniosek innego podmiotu. Zarzuty postawione w skardze kasacyjnej nie uzasadniają zmiany orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw; spełnienie obowiązku nałożonego decyzją ostateczną po jej wydaniu nie uzasadnia wznowienia postępowania ani wstrzymania jej wykonania w trybie art. 152 § 1 k.p.a.

Decyzja Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że organy administracyjne mają prawo rozciągać zakres badania substancji zanieczyszczających w pozwoleniach wodnoprawnych, uwzględniając szkodliwość ścieków przemysłowych dla środowiska wodnego, wyłącznie na podstawie przepisów prawa materialnego, niezależnie od zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych.

Decyzja organu podatkowego, uznająca brak podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na brak nowych dowodów mogących zmienić treść decyzji ostatecznej, była prawidłowa. Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie procedury i prawa materialnego, została oddalona ze względu na brak uzasadnionych podstaw materialno-prawnych do wznowienia. NSA potwierdził, że nie doszło do naruszenia zasad procedury administracyjnej

Decyzja wydana przez organ administracyjny może być uznana za nieważną, jeśli została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, w tym przypadku braku wymaganego oświadczenia producenta potwierdzającego homologację zmienionych danych technicznych pojazdu.

NSA potwierdził, że przepis rozporządzenia z 19 marca 2021 r. dotyczący zakazu prowadzenia dyskotek został wydany z naruszeniem art. 22 i art. 92 Konstytucji, przekraczając ustawowe upoważnienie, co unieważniało podstawę prawną do nałożenia kary.

Przechowywanie zużytych drewnianych podkładów kolejowych bez zezwolenia stanowi naruszenie przepisów ustawy o odpadach, za które może być nałożona kara administracyjna, niezależnie od świadomości skarżącego co do ich niebezpiecznego charakteru.

Odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki członek jednoosobowego zarządu ponosi w przypadku bezskuteczności egzekucji oraz braku ujawnienia mienia wskazującego na możliwość zaspokojenia wierzycieli, przy czym wpisy w KRS mają charakter domniemania obalalnego.

Umorzenie postępowania dotyczącego naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 przez Prezesa ULC bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego jest niezgodne z prawem, co obliguje do rozpatrzenia sprawy co do meritum naruszenia i nałożenia ewentualnych sankcji.

Decyzja o rejestracji pojazdu wydana z rażącym naruszeniem przepisów o homologacji i rejestracji, tj. bez wymaganych oświadczeń od producenta, jest nieważna. Sąd potwierdził zgodność tej konkluzji z wymogami prawa o ruchu drogowym i właściwymi rozporządzeniami.