Wiatę o powierzchni przekraczającej 50 m2, zrealizowaną bez pozwolenia na budowę, należy uznać za jeden obiekt budowlany wymagający legalizacji; powoływanie się na techniczną dylatację nie uzasadnia traktowania jej jako dwóch odrębnych obiektów budowlanych.
Przesunięcie wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego na tym samym terenie jest budową w rozumieniu Prawa budowlanego, wymagającą zgłoszenia, a jego brak uzasadnia wstrzymanie robót i postępowanie legalizacyjne zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
Dla uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości, nawet jeśli obiekt znajduje się na granicy działek. Jedność prawna obiektu przemawia za koniecznością posiadania zgody tylko jednego właściciela.
Decyzja organu rejestracyjnego o zarejestrowaniu pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego, wbrew art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz przepisom unijnym, stanowiła rażące naruszenie prawa, co uzasadniało uchylenie decyzji o rejestracji przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że brak dokumentu homologacji przy rejestracji nowego pojazdu stanowi naruszenie prawa oczywiste i rażące w świetle art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.
Naruszenie prawa do wysłuchania, poprzez wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym bez umożliwienia stronie przedstawienia stanowiska, uzasadnia uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd I instancji.
Podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu wynajmu lokalu użytkowego z majątku wspólnego małżonków jest osoba, która ekonomicznie dysponuje przychodem z najmu; formalne podpisanie umowy przez obojga małżonków niewystarczająco uzasadnia przypisanie statusu podatnika.
Odmowa wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest uzasadniona, jeśli planowana inwestycja nie spełnia analizowanych kryteriów urbanistycznych i przepisów planistycznych obowiązujących przed nowelizacją. Organ nie jest zobowiązany do modyfikacji wniosku inwestora oraz do rozszerzania analizowanego obszaru w celu osiągnięcia zgodności z zamiarem inwestycyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w sprawach dotyczących cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki za naruszenie art. 86a u.p.f., niezbędne jest rozważenie znikomości wagi naruszenia oraz wnikliwe uzasadnienie decyzji o nieodstępowaniu od cofnięcia zezwolenia, uwzględniające cel art. 103 ust. 1b u.p.f.
Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA, wskazując na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., z powodu braku merytorycznego uzasadnienia i wyjaśnienia rozstrzygnięcia, oraz zwraca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez WSA celem uzupełnienia braków.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną uznając, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d nie było rażące, gdyż wynikło z wątpliwości interpretacyjnych łączonych przepisów prawa krajowego i unijnego, lecz mimo to decyzja o rejestracji pojazdu była wadliwa.
Skarga kasacyjna na decyzję GITD o nałożeniu kary za przewóz drogowy naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym została oddalona. NSA uznał legalność kwalifikacji czynności skarżącego jako przewozu okazjonalnego oraz zgodność z prawem nałożonej sankcji.