NSA uchyla wyrok WSA w Warszawie w zakresie błędnej interpretacji art. 494 § 2 k.s.h. Uwzględniając sukcesję z mocy prawa, orzeka o konieczności weryfikacji możliwości uzyskania zmiany świadectwa bezpieczeństwa codex karny.

Nakaz rozbiórki utwardzonego placu postojowego wykonano zgodnie z prawem, na podstawie braku legalizacji inwestycji, która przekraczała dopuszczalny rozmiar bez wymaganego pozwolenia budowlanego.

Odpowiedzialność dystrybutora za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego produktu rolno-spożywczego jest oparta na zasadzie obiektywnej, niezależnie od etapu, na którym doszło do niezgodności z wymogami jakości handlowej. Skarga kasacyjna oddalona.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o oddaleniu skargi kasacyjnej P. [...] S.A. potwierdza konieczność respektowania ocen prawnych wyrażonych w orzeczeniach dotyczących tożsamych spraw, podkreślając wymagania proceduralne i dowodowe leżące po stronie organów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Organ I instancji miało rzeczywiście charakter oczywisty, ale nie rażący, oddalając skargę kasacyjną i podtrzymując wyrok WSA o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którego stanowisko wymagało szczegółowego rozważenia skutków decyzji.

Członek zarządu, który formalnie pełnił tę funkcję, jest odpowiedzialny za zaległości podatkowe spółki, o ile faktycznie wykonywał obowiązki zarządcze, niezależnie od twierdzeń o nieważności powołania.

Dla uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości, nawet jeśli obiekt znajduje się na granicy działek. Jedność prawna obiektu przemawia za koniecznością posiadania zgody tylko jednego właściciela.

Wydatki poniesione przez podatnika na nieodpłatne świadczenia dla personelu, które dominująco służą osobistym potrzebom pracowników, nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak wykazania związku z działalnością opodatkowaną uniemożliwia takie odliczenie.

Postępowanie w sprawach naruszeń Prawa budowlanego wszczyna się wyłącznie z urzędu; wniosek strony prywatnej nie jest podstawą do formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego. Organ nadzoru ma obowiązek informacyjny wobec wnioskodawcy.

Gminie przysługuje kompetencja do przeznaczenia terenów prywatnych pod drogi wewnętrzne w ramach miejscowego planu zagospodarowania, co nie narusza władztwa planistycznego ani zasady proporcjonalności, jeśli jest uzasadnione ochroną interesu publicznego.

Wiatę o powierzchni przekraczającej 50 m2, zrealizowaną bez pozwolenia na budowę, należy uznać za jeden obiekt budowlany wymagający legalizacji; powoływanie się na techniczną dylatację nie uzasadnia traktowania jej jako dwóch odrębnych obiektów budowlanych.

Przesunięcie wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego na tym samym terenie jest budową w rozumieniu Prawa budowlanego, wymagającą zgłoszenia, a jego brak uzasadnia wstrzymanie robót i postępowanie legalizacyjne zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przekazał pełną ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i oddalił ją, uznając za bezpodstawną. W przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej organ jest obowiązany do wydania decyzji o rozbiórce, co potwierdza obligatoryjny charakter przepisu dotyczącego samowoli budowlanej.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach traci aktualność po 6 latach od daty uzyskania ostateczności, co oznacza konieczność jej posiadania na każdym etapie procesu inwestycyjnego, w tym przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę, niezależnie od wcześniejszego uzyskania innej decyzji administracyjnej.

Granice strefy czystego transportu mogą obejmować całe miasto, o ile spełniają wymogi proporcjonalności oraz efektywności, w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń z transportu. Uchwała tego typu musi zachować poprawność formalnoprawną oraz merytorycznie określać sposób organizacji ruchu w celu wyważenia konstytucyjnych wolności.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania nadzorczego stało się prawomocne; nie można go podważyć skargą kasacyjną w sytuacji powagi rzeczy osądzonej zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a.