Dane osobowe dotyczące upadłości konsumenckiej, pozyskane bez związku z czynnościami bankowymi, nie mogą być przetwarzane przez instytucje utworzone na mocy art. 105 ust. 4 Prawa bankowego bez wyraźnej podstawy prawnej. Przetwarzanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f RODO jest w takiej sytuacji niedopuszczalne.

Skarga kasacyjna na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dotycząca środowiskowych uwarunkowań realizacji obiektu radiolokacyjnego jest niezasadna; NSA potwierdza prawidłowość oceny dowodów oraz zgodność procedur z obowiązującymi przepisami prawa.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie może być przyznane przed wygaśnięciem decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego; art. 17 i art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych wykluczają taką możliwość.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak zasadności zarzutów procesowych i materialnoprawnych dotyczących ustalenia i oceny okoliczności faktu wykonania kontrolnych pomiarów mas pojazdu.

Wykonywanie przewozu drogowego, podlegającego uregulowaniom ustawy o transporcie drogowym, wymaga posiadania odpowiedniej licencji, nawet jeśli przewóz jest realizowany okazjonalnie i pozornie bez formalnej działalności gospodarczej. Niedopełnienie obowiązku licencji skutkuje nałożeniem sankcji administracyjnej.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże przesłanek egzoneracyjnych, a egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna.

Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu w przypadku stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego będącego przedmiotem skargi, gdy decyzja ta zostaje unieważniona w toku postępowania, co eliminuje przedmiot kontroli sądowej.

Skarga na wznowienie postępowania sądowego, opierająca się na zarzucie stronniczości sędziego, nie jest zasadna, jeśli okoliczności te nie stanowią nowych faktów mogących wpłynąć na wynik sprawy w rozumieniu art. 271 i 273 p.p.s.a.

Nieważność decyzji administracyjnej stwierdza się, gdyż zmiana masy pojazdu bez zgody producenta jest rażącym naruszeniem prawa i wymogów homologacji, uzasadniając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Decyzja o rejestracji pojazdu, zawierająca zmianę jego parametrów technicznych bez wymaganej homologacji, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję za nieważną oraz oddala skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając błędy proceduralne organów administracyjnych w ocenie oddziaływania drogi na środowisko płazów oraz w ustalaniu stanu faktycznego niezbędnego do stwierdzenia szkody w środowisku.

Umorzenie postępowania administracyjnego o działania naprawcze w sprawie szkody w środowisku wymaga prawidłowego zebrania materiału dowodowego, uwzględniającego okres migracji gatunków, stanowiących element badań. Brak takich działań stanowi naruszenie zasad postępowania.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu wydana z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na brak zgody producenta na zmianę jego masy całkowitej, pozostaje nieważna. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu wobec braku przesłanek proceduralnych i materialnych jej uwzględnienia.

Odrzucenie skargi kasacyjnej w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji o zarejestrowaniu pojazdu z powodu braku podstaw do uznania rażącego naruszenia prawa w wykonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Działalność spółki komunalnej, która realizuje zadania użyteczności publicznej na rzecz gminy, nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu Prawa przedsiębiorców, co wyklucza opodatkowanie nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą.

Uchybienie sądu pierwszej instancji polegające na niewłaściwej ocenie dowodów w kontekście przesłanki niewypłacalności jako podstawy odpowiedzialności, skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przekształcenie przeznaczenia działek skarżących ze względu na potrzeby rozwojowe Gminy Kosakowo było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z zasadami planowania przestrzennego, i nie stanowiło naruszenia interesu prawnego skarżących.

Termin 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, biegnie od daty złożenia wniosku, niezależnie od jego braków formalnych, zaś problemy wewnętrzne organu nie uzasadniają opóźnień.

Domek holenderski posadowiony na betonowych bloczkach nie jest obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem w rozumieniu Prawa budowlanego. Jest to tymczasowy obiekt budowlany, niewymagający pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, co nie zostało dokonane.

Decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu tworzy prawa dla stron postępowania. Przesłanki z art. 154 k.p.a. nie są spełnione, co wyklucza możliwość uchylenia takiej decyzji.

Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest uzasadnione, gdy prawomocność wyroków uchylających decyzje lokalizacyjne nie została potwierdzona. Podstawą do wznowienia postępowania nie może być oparta na przesłance art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., jeśli uchylenie nie jest prawomocne.

Zaskarżone powołanie sędziów nie narusza standardów niezawisłości sądowej, a wcześniejsze uchybienia proceduralne nie wpływają na prawomocność postępowania. Skarga kasacyjna została oddalona.

Przekroczenie przez Starostę Kieleckiego terminu 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, przy czym trudności organizacyjne i wzmożona ilość wniosków nie mogą być traktowane jako przyczyny niezależne od organu wyłączające jego odpowiedzialność.

Skargę kasacyjną oddala się w całości, gdyż zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a skład orzekający sądu działał zgodnie z prawem.