Przetwarzanie danych osobowych przez bank po zakończeniu umów, w celach archiwalnych, musi być zgodne z RODO oraz odpowiednimi przepisami prawa krajowego, nakładającymi obowiązki archiwizacyjne, co wymaga ponownej oceny przez sąd administracyjny.

Dane osobowe dotyczące upadłości konsumenckiej, pozyskane bez związku z czynnościami bankowymi, nie mogą być przetwarzane przez instytucje utworzone na mocy art. 105 ust. 4 Prawa bankowego bez wyraźnej podstawy prawnej. Przetwarzanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f RODO jest w takiej sytuacji niedopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając błędy proceduralne organów administracyjnych w ocenie oddziaływania drogi na środowisko płazów oraz w ustalaniu stanu faktycznego niezbędnego do stwierdzenia szkody w środowisku.

Umorzenie postępowania administracyjnego o działania naprawcze w sprawie szkody w środowisku wymaga prawidłowego zebrania materiału dowodowego, uwzględniającego okres migracji gatunków, stanowiących element badań. Brak takich działań stanowi naruszenie zasad postępowania.

Skarga kasacyjna na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dotycząca środowiskowych uwarunkowań realizacji obiektu radiolokacyjnego jest niezasadna; NSA potwierdza prawidłowość oceny dowodów oraz zgodność procedur z obowiązującymi przepisami prawa.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu wydana z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na brak zgody producenta na zmianę jego masy całkowitej, pozostaje nieważna. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu wobec braku przesłanek proceduralnych i materialnych jej uwzględnienia.

Odrzucenie skargi kasacyjnej w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji o zarejestrowaniu pojazdu z powodu braku podstaw do uznania rażącego naruszenia prawa w wykonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Działalność spółki komunalnej, która realizuje zadania użyteczności publicznej na rzecz gminy, nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu Prawa przedsiębiorców, co wyklucza opodatkowanie nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą.

Uchybienie sądu pierwszej instancji polegające na niewłaściwej ocenie dowodów w kontekście przesłanki niewypłacalności jako podstawy odpowiedzialności, skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przekształcenie przeznaczenia działek skarżących ze względu na potrzeby rozwojowe Gminy Kosakowo było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z zasadami planowania przestrzennego, i nie stanowiło naruszenia interesu prawnego skarżących.

Termin 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, biegnie od daty złożenia wniosku, niezależnie od jego braków formalnych, zaś problemy wewnętrzne organu nie uzasadniają opóźnień.

Domek holenderski posadowiony na betonowych bloczkach nie jest obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem w rozumieniu Prawa budowlanego. Jest to tymczasowy obiekt budowlany, niewymagający pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, co nie zostało dokonane.

Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest uzasadnione, gdy prawomocność wyroków uchylających decyzje lokalizacyjne nie została potwierdzona. Podstawą do wznowienia postępowania nie może być oparta na przesłance art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., jeśli uchylenie nie jest prawomocne.

Zaskarżone powołanie sędziów nie narusza standardów niezawisłości sądowej, a wcześniejsze uchybienia proceduralne nie wpływają na prawomocność postępowania. Skarga kasacyjna została oddalona.

Przekroczenie przez Starostę Kieleckiego terminu 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, przy czym trudności organizacyjne i wzmożona ilość wniosków nie mogą być traktowane jako przyczyny niezależne od organu wyłączające jego odpowiedzialność.

Skargę kasacyjną oddala się w całości, gdyż zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a skład orzekający sądu działał zgodnie z prawem.

Działania polegające na testowaniu i doskonaleniu technologii opracowanej w ramach wcześniejszych etapów projektu, które mają na celu uruchomienie produkcji, nie stanowią działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu przepisów o uldze B+R i nie uzasadniają kwalifikacji związanych z nimi kosztów jako kwalifikowane.

Przesłanki wznowienia postępowania według art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podlegają ścisłej wykładni. Nowe dowody lub okoliczności muszą być nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, co nie miało miejsca w obecnej sprawie.

Oddalenie skargi kasacyjnej M. T. przez NSA z powodu braku zasadności zarzutów, nie stwierdzając naruszeń proceduralnych lub materialnych wymagających wyeliminowania decyzji organów podatkowych z obrotu prawnego.