Działania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym są skutkami prawnymi przypisanymi stronie. Użycie podrobionego dokumentu przez pełnomocnika uzasadnia odmowę zezwolenia na pobyt czasowy, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach.

Decyzja Mazowieckiego Kuratora Oświaty o odmowie udzielenia zezwolenia na założenie przedszkola publicznego była prawidłowa, gdyż wypełniała przesłanki poprawy sieci placówek i kształcenia, a liczba wolnych miejsc w istniejących placówkach świadczyła o braku zapotrzebowania na nowe przedszkola.

Zaskarżony wyrok w sprawie odmowy zmiany zezwolenia na utworzenie dodatkowej lokalizacji przedszkola publicznego jest zgodny z prawem. Decyzja oparta na przesłance braku potrzeby korzystnego uzupełnienia sieci przedszkoli znalazła potwierdzenie w stanie rzeczy wykazanym danymi statystycznymi, a decyzja organu nie nosi znamion dowolności.

Transakcje między Z.R. a łotewską spółką stanowiły eksport, gdyż dostawa kończyła się poza UE, co wymaga zastosowania stawki 0% VAT. Wątpliwości subsumcyjne organy prawidłowo rozstrzygnęły bez potrzeby stosowania zasady in dubio pro tributario.

W przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia prawo przewiduje umorzenie postępowania z mocy prawa, co wyklucza rozstrzygnięcie merytoryczne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność kary pieniężnej nałożonej na spółkę za wnioskowanie o nienależną refundację wywozową. Sąd potwierdził skuteczność działań administracyjnych opartych na unijnych regulacjach dotyczących kontroli pochodzenia produktów rolnych.

RZI posiada status strony postępowania administracyjnego o wznowienie i wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a przedstawione dowody nie uzasadniają wznowienia postępowania, gdyż nowe okoliczności nie istniały w chwili wydania ostatecznej decyzji.

Brak udziału strony w postępowaniu nie jest wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania, jeśli nie wykazano celowego działania organu administracji, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie narusza zasady obiektywizmu i nie jest powodem do odmowy wznowienia decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia przepisów przez sądy niższej instancji są bezzasadne, a skarga kasacyjna nie wykazuje kwalifikowanych uchybień uzasadniających uchylenie decyzji o warunkach zabudowy. Skarga E.K. zostaje oddalona.

Przepisy specustawy ukraińskiej dotyczące terminów postępowań migracyjnych nie naruszają prawa do sądu, lecz ich obowiązywanie ponad wyznaczony okres bez uzasadnionych okoliczności kryzysowych stanowi bezczynność organu.

Dla doprowadzenia robót budowlanych do zgodności z przepisami zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr.bud., niezbędne jest rzeczywiste posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak wykazania tego prawa uzasadnia decyzję o nakazaniu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.

Działania polegające na utwardzeniu terenu z zastosowaniem płyt betonowych, tworzące parking w obszarze zieleni urządzonej, wymagają stosownego pozwolenia na budowę, a ich wykonanie bez takiego pozwolenia stanowi rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Plan miejscowy nie może bez uzasadnionej podstawy całkowicie zakazywać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, wymaga to dokumentacji planistycznej uzasadniającej ograniczenia w kontekście ochrony zdrowia czy środowiska.

Skarga kasacyjna skarżącego na decyzję w przedmiocie odsetek od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych została oddalona z uwagi na brak uzasadnienia podniesionych zarzutów. NSA podtrzymuje obowiązek naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

Sąd ustalił, że brak udokumentowanego zmiany klasyfikacji odpadów użytych jako materiał budowlany usprawiedliwia nałożenie nakazu rozbiórki elewacji. Użytkowanie podkładów kolejowych, klasyfikowanych jako odpady niebezpieczne, bez stosownej decyzji narusza przepisy Prawa budowlanego, wskazując na potencjalne zagrożenie środowiskowe.

Brak rozpoczęcia prac w ciągu 7 lat od ostateczności decyzji o wywłaszczeniu zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. stanowi podstawę do zwrotu nieruchomości, nawet przy podjęciu działań projektowych niezwiązanych z fizycznym zagospodarowaniem terenu.

Postępowanie rejestracyjne pojazdu podjęte na podstawie wadliwego wniosku i bez wymaganych dokumentów może zostać uznane za naruszające prawo, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji wydanych z takim uchybieniem.