NSA oddala skargę kasacyjną Wojewody, uznając, że WSA słusznie stwierdził przewlekłość postępowania, mimo że uzasadnienie wyroku miało błędy. Przewlekłe prowadzenie sprawy uznano za niezgodne z art. 149 p.p.s.a., wobec braku działań po 1 lipca 2024 r.

Sąd kasacyjny uznaje, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez organy administracyjne była zgodna z obowiązującymi przepisami, gdyż skarżąca nie wykazała, że zakres opieki nad mężem uniemożliwia podjęcie pracy, co wyklucza przyznanie świadczenia.

Spadkobiercy, którzy nie przeprowadzili spisu inwentarza ani nie podjęli działań ograniczających ich odpowiedzialność, ponoszą pełną odpowiedzialność za długi spadkowe zmarłego, zgodnie z art. 1012 § 1 K.c.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego została oddalona z uwagi na brak wykazania nowych, nieznanych wcześniej dowodów mających wpływ na wynik postępowania. Przedstawione dokumenty nie miały istotnego znaczenia w ocenie przewlekłości działań administracyjnych.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy dla obywateli Ukrainy dotyczą wszystkich cudzoziemców, wyłączając możliwość stwierdzenia bezczynności organów administracyjnych w sprawach pobytowych w ramach wskazanego okresu. NSA uznaje stosowanie tych przepisów na korzyść organu.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zagraniczni usługobiorcy Skarżącej nie posiadali stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, co skutkowało błędną oceną organów podatkowych o konieczności opodatkowania transakcji podatkiem VAT w Polsce.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że obiekty budowlane utworzone przez skarżącego na działce nr [...] po 2010 r. stanowią samowolę budowlaną, która nie może zostać zalegalizowana ze względu na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obciążenie nakazem rozbiórki jest zasadne i zgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowe stosowanie przepisów dotyczących zaległości podatkowych uprawnia organy skarbowe do naliczania odsetek za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi znajduje swoje uzasadnienie w obowiązujących regulacjach prawnych.

Podatnik, który korzysta z "pustych" faktur w transakcjach stanowiących oszustwo VAT, ponosi odpowiedzialność za nienależyte odliczenie podatku VAT, o ile wiedział lub powinien był wiedzieć o nielegalnym charakterze tych transakcji. W takich przypadkach przysługuje odmowa prawa do odliczenia podatku.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.

Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.

Niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie związane z brakiem wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2017 r., wynikających z nieodpowiedniego utrzymania i konserwacji nieruchomości zabytkowej zgodnie z przepisami u.o.z.o.z. oraz nieskuteczność zarzutów proceduralnych wniesionych skargą kasacyjną.

Wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej stwierdzono, że rozstrzygnięcie dotyczące odmowy prawa do odliczenia podatku VAT było uzasadnione z powodu nierzetelności faktury oraz braku działania instrumentalnego w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Z upływem okresu wskazanego na merytoryczne postępowanie administracyjne, organ odwoławczy ma prawo uznać je za bezprzedmiotowe i umorzyć postępowanie na tej podstawie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., pod warunkiem zachowania właściwego stanu faktycznego i prawnego w dniu decyzji.

Transakcje między Z.R. a łotewską spółką stanowiły eksport, gdyż dostawa kończyła się poza UE, co wymaga zastosowania stawki 0% VAT. Wątpliwości subsumcyjne organy prawidłowo rozstrzygnęły bez potrzeby stosowania zasady in dubio pro tributario.

W przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia prawo przewiduje umorzenie postępowania z mocy prawa, co wyklucza rozstrzygnięcie merytoryczne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność kary pieniężnej nałożonej na spółkę za wnioskowanie o nienależną refundację wywozową. Sąd potwierdził skuteczność działań administracyjnych opartych na unijnych regulacjach dotyczących kontroli pochodzenia produktów rolnych.

RZI posiada status strony postępowania administracyjnego o wznowienie i wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a przedstawione dowody nie uzasadniają wznowienia postępowania, gdyż nowe okoliczności nie istniały w chwili wydania ostatecznej decyzji.

Brak udziału strony w postępowaniu nie jest wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania, jeśli nie wykazano celowego działania organu administracji, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie narusza zasady obiektywizmu i nie jest powodem do odmowy wznowienia decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia przepisów przez sądy niższej instancji są bezzasadne, a skarga kasacyjna nie wykazuje kwalifikowanych uchybień uzasadniających uchylenie decyzji o warunkach zabudowy. Skarga E.K. zostaje oddalona.

Przepisy specustawy ukraińskiej dotyczące terminów postępowań migracyjnych nie naruszają prawa do sądu, lecz ich obowiązywanie ponad wyznaczony okres bez uzasadnionych okoliczności kryzysowych stanowi bezczynność organu.