NSA oddala skargę kasacyjną Wojewody, uznając, że WSA słusznie stwierdził przewlekłość postępowania, mimo że uzasadnienie wyroku miało błędy. Przewlekłe prowadzenie sprawy uznano za niezgodne z art. 149 p.p.s.a., wobec braku działań po 1 lipca 2024 r.

Sąd kasacyjny uznaje, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez organy administracyjne była zgodna z obowiązującymi przepisami, gdyż skarżąca nie wykazała, że zakres opieki nad mężem uniemożliwia podjęcie pracy, co wyklucza przyznanie świadczenia.

Spadkobiercy, którzy nie przeprowadzili spisu inwentarza ani nie podjęli działań ograniczających ich odpowiedzialność, ponoszą pełną odpowiedzialność za długi spadkowe zmarłego, zgodnie z art. 1012 § 1 K.c.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego została oddalona z uwagi na brak wykazania nowych, nieznanych wcześniej dowodów mających wpływ na wynik postępowania. Przedstawione dokumenty nie miały istotnego znaczenia w ocenie przewlekłości działań administracyjnych.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy dla obywateli Ukrainy dotyczą wszystkich cudzoziemców, wyłączając możliwość stwierdzenia bezczynności organów administracyjnych w sprawach pobytowych w ramach wskazanego okresu. NSA uznaje stosowanie tych przepisów na korzyść organu.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zagraniczni usługobiorcy Skarżącej nie posiadali stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, co skutkowało błędną oceną organów podatkowych o konieczności opodatkowania transakcji podatkiem VAT w Polsce.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że obiekty budowlane utworzone przez skarżącego na działce nr [...] po 2010 r. stanowią samowolę budowlaną, która nie może zostać zalegalizowana ze względu na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obciążenie nakazem rozbiórki jest zasadne i zgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowe stosowanie przepisów dotyczących zaległości podatkowych uprawnia organy skarbowe do naliczania odsetek za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi znajduje swoje uzasadnienie w obowiązujących regulacjach prawnych.

Podatnik, który korzysta z "pustych" faktur w transakcjach stanowiących oszustwo VAT, ponosi odpowiedzialność za nienależyte odliczenie podatku VAT, o ile wiedział lub powinien był wiedzieć o nielegalnym charakterze tych transakcji. W takich przypadkach przysługuje odmowa prawa do odliczenia podatku.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.

Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.

Niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie związane z brakiem wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2017 r., wynikających z nieodpowiedniego utrzymania i konserwacji nieruchomości zabytkowej zgodnie z przepisami u.o.z.o.z. oraz nieskuteczność zarzutów proceduralnych wniesionych skargą kasacyjną.

Wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej stwierdzono, że rozstrzygnięcie dotyczące odmowy prawa do odliczenia podatku VAT było uzasadnione z powodu nierzetelności faktury oraz braku działania instrumentalnego w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Z upływem okresu wskazanego na merytoryczne postępowanie administracyjne, organ odwoławczy ma prawo uznać je za bezprzedmiotowe i umorzyć postępowanie na tej podstawie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., pod warunkiem zachowania właściwego stanu faktycznego i prawnego w dniu decyzji.

Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości, jeśli mają charakter ciągły i zorganizowany, należy kwalifikować jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z zarządu majątkiem prywatnym w rozumieniu ustawy o PIT.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości uzyskane przez skarżącego winny być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż działania podatnika charakteryzowały się cechami zorganizowanej i ciągłej aktywności zarobkowej, wykraczającymi poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

Uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na której podstawie wydano pozwolenie na budowę, jest prawnie dopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym, a zwrot kosztów postępowania zasądza się od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestników. (art. 134 § 1, art. 145 § 1 p.p.s.a.)

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że spółka dobrowolnie pobiera wodę na cele różne niż tylko zaopatrzenie ludności, co uzasadnia stosowanie różnicowanych stawek opłat za usługi wodne.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uzasadniając, iż ustalenie wysokości opłaty zmiennej przez organ związane z rozdziałem odbiorców wody jest prawidłowe, a argumenty spółki dotyczące jednolitego celu poboru wody oraz błędnej interpretacji przepisów prawa wodnego i ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.