Artykuł 271 ust. 2 Prawa wodnego nie zobowiązywał do uwzględniania stosunku ilości wody podziemnej pobieranej do dostępnych zasobów przy wyliczaniu opłaty stałej do końca 2023 roku, a przepisy zezwalały na zastosowanie bezpośredniego odniesienia do maksymalnej ilości wody wyrażonej w m3/s określonej w pozwoleniach.

Art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie normuje materii dotyczącej szkody wierzycieli, lecz odnosi się wyłącznie do odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.

Decyzja administracyjna umarzająca postępowanie ze względu na dokonaną spłatę powinna korzystać z ochrony prawnej równej innym decyzjom ostatecznym i może być wzruszona tylko w ramach trybów nadzwyczajnych, a wydanie nowej decyzji w tej samej sprawie w sytuacji braku zmian jest niedopuszczalne z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.

Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na dokonanie spłaty należności jest decyzją ostateczną, której stabilność podlega ochronie na zasadach res iudicata, a jej wzruszenie możliwe jest jedynie w nadzwyczajnych trybach przewidzianych w k.p.a.

Opłata stała za pobór wód podziemnych na podstawie art. 271 ust. 2 Prawa wodnego, w jego brzmieniu obowiązującym do końca 2023 roku, nie wymaga uwzględnienia stosunku ilości pobieranej wody do dostępnych zasobów wód podziemnych, co wynika z zastosowania przejściowych zasad ustalania opłat określonych w art. 561 Prawa wodnego.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest wymagana czasowa korelacja między rezygnacją z zatrudnienia a wystąpieniem niepełnosprawności, wystarcza ustalenie, że brak zatrudnienia wynika wyłącznie z konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Obowiązek alimentacyjny pozostałych członków rodziny nie wpływa na prawo wnioskodawcy do świadczenia.

Odmowa przyznania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich jest zgodna z prawem, jeśli wnioskodawca nie spełnia określonych kryteriów, a niejasności w dokumentacji wniosku nie zostały wyjaśnione.

Pełnienie służby w jednostkach wymienionych w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy samoistnie kwalifikuje daną osobę jako funkcjonariusza służącego na rzecz totalitarnego państwa, skutkując obniżeniem świadczeń emerytalno-rentowych, bez konieczności wykazania indywidualnych działań naruszających prawa człowieka.

Decyzja administracyjna dotycząca zatrzymania prawa jazdy, wydana na podstawie nieprzedłożenia w terminie orzeczenia psychologicznego, zachowuje swoją ważność i legalność nawet w sytuacji, gdy postępowanie karne wobec osoby legitymującej się prawem jazdy zostało umorzone.