Przepisy art. 100c i 100d u.p.o.u. zawieszają bieg terminów na rozpatrywanie wniosków cudzoziemców, co wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności administracji w tych sprawach.

Zachowanie autentycznej substancji i cech zabytku, mimo częściowych zniszczeń, jest kluczowym czynnikiem przy decydowaniu o wykreśleniu obiektu z wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Przyznanie specjalnego zasiłku celowego osobom przekraczającym kryterium dochodowe wymaga zaistnienia 'szczególnie uzasadnionego przypadku', który musi odbiegać od sytuacji innych osób w trudnym położeniu; decyzja w tym zakresie oparta jest na uznaniu administracyjnym i nie każdy trudny przypadek uzasadnia przyznanie takiego zasiłku.

W sprawach przyznania specjalnego zasiłku celowego, organy administracji publicznej działające w ramach uznania administracyjnego powinny oceniać, czy występuje 'szczególnie uzasadniony przypadek', przy czym pomoc społeczna nie powinna być traktowana jako jedyne źródło utrzymania, a decyzje powinny być podejmowane w granicach posiadanych środków budżetowych.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie stanowiła rażącego naruszenia prawa z uwagi na niedopasowaną interpretację daty przybycia cudzoziemca.