Sprzeciwienie się przyjęciu, że działalność opiekuńcza wyklucza podejmowanie zatrudnienia, jest nieuzasadnione, gdy spełnia przesłanki wyłączności opieki nad osobą legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności.

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeśli decyzja pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zakres wymagający wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, co wyklucza uzupełnienie postępowania dowodowego na poziomie odwoławczym zgodnie z art. 136 k.p.a.

Krajowe organy celne nie posiadają kompetencji do oceny prawidłowości działań UE w kontekście przyznania kontyngentu taryfowego; decyzji UE nie można podważać przed sądami krajowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowo przeprowadzona wykładnia art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 nie uzasadnia uwzględnienia żądania skargi kasacyjnej o zwolnienie z obowiązku opłacania składek, gdy nie spełniono przesłanek dot. zgłoszenia ubezpieczonych.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej emeryturę, chyba że zawiesi prawo do jej pobierania; przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie umożliwiają wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego jedynie w wysokości przekraczającej kwotę pobieranego świadczenia emerytalnego.

W przypadku zmiany stanu prawnego, gdy sąd orzeka po dacie, od której niższa wartość szkody wyklucza odpowiedzialność karną za przestępstwo na rzecz wykroczenia, sąd musi to uwzględnić i w razie istnienia uprzedniego prawomocnego orzeczenia dotyczącego tego samego czynu, dochodzi do powagi rzeczy osądzonej, co skutkuje umorzeniem postępowania (art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.).

Brak podpisu na egzemplarzu decyzji administracyjnej w aktach sprawy, przy braku dowodu na niewłaściwe doręczenie podpisanej decyzji stronie, nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.

W przypadku informacji przetworzonej, której wyodrębnienie wymaga znacznego nakładu pracy, wnioskodawca musi wykazać szczególne znaczenie dla interesu publicznego. Sam fakt posiadania przez podmiot prawa do opiniowania przepisów czy jego publicznoprawny charakter nie wystarczą do zaspokojenia wymogu szczególnej istotności.