Wartość przepadku równowartości korzyści majątkowej musi być określona w złotych, jako że polska waluta jest jedynym prawnym środkiem płatniczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Orzeczenie środka karnego w postaci zakazu zbliżania się lub kontaktowania się z pokrzywdzonym, bez określenia czasu jego trwania, stanowi rażące naruszenie art. 43§1 k.k., co obliguje sąd do określenia czasookresu obowiązywania tego środka.

Wymiar kary musi być określony w orzeczeniu sądowym w sposób precyzyjny i zrozumiały, aby umożliwić jego prawidłowe wykonanie zgodnie z art. 34 § 1 k.k.; brak takiej precyzji stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Narzucenie obywatelom na podstawie rozporządzenia obowiązku zakrywania ust i nosa, bez odpowiedniego upoważnienia ustawowego, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady, że ograniczenie wolności może nastąpić tylko na podstawie ustawy. W związku z tym, przepisy takiego rozporządzenia nie mogą stanowić podstawy do przypisania odpowiedzialności za wykroczenie.

W przypadku zbiegu wykroczeń popełnionych jednocześnie, sąd ma obowiązek orzec jedną karę, stosując przepis przewidujący najsurowszą karę, zgodnie z art. 9 § 2 k.w.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami za okres przed formalnym utworzeniem wspólnoty mieszkaniowej mogą być zasadnie nałożone na wspólnotę, jeżeli stan faktyczny i przepisy prawne uzasadniają takie działanie. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń mogących wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż udostępniając lokal na automaty do gier, skarżący urządzający gry poza kasynem naruszył art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co uzasadnia wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej.

Organ administracyjny ma obowiązek dokładnego ustalenia i udokumentowania stanu faktycznego, w tym rzeczywistego i ciągłego zarządzania transportem przez osobę fizyczną, której zarzuca się naruszenia prawa, w sytuacji gdy zarządzanie to było podstawą nałożenia sankcji administracyjnej, a wpisy w rejestrze dotyczące zarządzających transportem nie mają charakteru konstytutywnego.

Awaryjne wprowadzenie ścieków nie podlega uprawnieniom wynikającym z pozwolenia wodnoprawnego z 2011 roku. Działania przeprowadzone przez spółkę M.S.A. w trybie awaryjnym nie miały oparcia w posiadanym pozwoleniu, co uzasadniało nałożenie podwyższonej opłaty.

Awaryjne wprowadzenie do wód ścieków bez wymaganej zgody nie jest objęte negocjacjami ustawowymi, co usprawiedliwia nałożenie podwyższonej opłaty zgodnie z art. 280 pkt 1 lit. b Prawa wodnego.