Grunty zajęte pod drogi publiczne, jako pas drogowy, nie podlegają zwrotowi na rzecz poprzednich właścicieli, niezależnie od pierwotnego celu ich przejęcia, z uwagi na przynależność do zasobów nieruchomości publicznych.
Stacja redukcyjno-pomiarowa gazu, jako integralny element sieci gazowej, wykazuje niezbędny związek techniczny i użytkowy z gazociągiem. Fakt jej umieszczenia w kontenerze nie zmienia kwalifikacji obiektu jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż opodatkowanie obiektu zależy od funkcjonalnego powiązania z gazociągiem, a nie od formy jego obudowy.
Przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga przeprowadzenia szczegółowej analizy sytuacji finansowej podatnika i jego aktywów; samo posługiwanie się fakturami niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie uzasadnia zabezpieczenia zobowiązań podatkowych bez udokumentowanej analizy zdolności finansowej do ich spłaty
Do zastosowania zabezpieczenia podatkowego na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wymagane jest wykazanie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania ze strony podatnika, co wymaga rozeznania zarówno w rzetelności dokumentacji podatkowej, jak i w kondycji finansowej podatnika, w tym oceny proporcji jego majątku w stosunku do przyszłych zobowiązań publicznoprawnych.
Obowiązek ponoszenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych wynika z faktu posiadania ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego, niezależnie od jego realizacji czy wybudowania urządzenia związanych z pozwoleniem, za wyjątkiem realizacji obiektów liniowych.
Przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, opiera się na nieostrym zwrocie „uzasadniona obawa” i obejmuje nie tylko przykładowe sytuacje wymienione w tym przepisie, lecz także inne okoliczności, takie jak rozliczanie faktur, które mogą nie odzwierciedlać rzeczywistych transakcji gospodarczych.
Wyrok sądu powszechnego stwierdzający winę w prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, nawet jeśli zaskarżony, stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia działań administracyjnych, takich jak skierowanie na badania psychologiczne, niezależnie od stanu zaawansowania technicznego ewidencji CEPiK 2.0.