W przypadku skazania za przestępstwo określone w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, sąd jest zobowiązany orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej jako obligatoryjny środek karny.

Przy wydawaniu wyroku nakazowego istotne jest precyzyjne ustalenie okoliczności popełnienia czynu, w tym czasu jego popełnienia, gdyż niejasność w tej kwestii może prowadzić do rażącego naruszenia prawa, a w efekcie do konieczności uchylenia wydanego wyroku.

Prawomocne zakończenie postępowania o ten sam czyn uniemożliwia wszczęcie przeciwko tej samej osobie kolejnego postępowania o identycznym przedmiotowo zdarzeniu, niezależnie od różnic w kwalifikacji prawnej czynu.

W okresie obowiązywania przepisów związanych z COVID-19, w sprawach o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności do 5 lat, sąd odwoławczy na rozprawie apelacyjnej orzeka w składzie jednoosobowym, jeżeli sąd pierwszej instancji orzekał w takim składzie, co stanowi lex specialis do obowiązujących ogólnych przepisów o składzie sądu.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego istotny jest rzeczywisty związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, a posiadanie rodzeństwa nie wyklucza prawa do uzyskania świadczenia, o ile wnioskodawca realnie sprawuje szeroką i stałą opiekę.

Organ administracji w postępowaniu dotyczącym ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości ma obowiązek zlecić sporządzenie opinii rzeczoznawcy majątkowego jako dowodu z opinii biegłego, nawet jeśli dysponuje operatami szacunkowymi dostarczonymi przez strony, szczególnie gdy istnieją między nimi rozbieżności.

Świadczenie pielęgnacyjne z art. 17 ust. 1 u.ś.r. może być przyznane jedynie w sytuacji, gdy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną w oczywisty sposób uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej, a związek ten musi być bezpośredni i ścisły.