Informacje dotyczące zatrudnienia osób powiązanych prywatnie z organami gminy mogą stanowić informację publiczną, o ile dotyczą zatrudnienia w jednostce organizacyjnej gminy, a organ zobowiązany do udostępnienia takich informacji nie wykaże nadużycia prawa przez wnioskodawcę.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy zainteresowanym, który wykazuje interes prawny związany z uciążliwością inwestycji, przysługuje prawo strony niezależnie od formalnego udziału w postępowaniu, a pominięcie takich osób narusza zasadę rozpatrzenia sprawy zgodnie z dwuinstancyjnością postępowania.

Określenie opłat stałych za pobór wód przed 1 stycznia 2022 r. powinno opierać się na przepisach przejściowych, takich jak art. 561 Prawa wodnego, co pozwala na zgodne z prawem ustalanie takich opłat przed formalnym wprowadzeniem nowych ustawowych stawek jednostkowych.

Art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej może znaleźć zastosowanie, jeżeli przeprowadzona przez organ wykładnia przepisów prawa krajowego stanowiących implementację norm prawa unijnego w świetle wykładni TSUE okaże się wadliwa w takim stopniu, że wymusza wydanie odmiennej decyzji w sprawie.

Obowiązkiem sądu odwoławczego jest rzetelne i wyczerpujące rozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji, a brak odniesienia się do nich bądź nieadekwatna kontrola odwoławcza stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, skutkując uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Opłatę stałą za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach oraz maksymalnej ilości wody, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, bez konieczności uwzględnienia proporcji ilości możliwej do pobrania wody do dostępnych zasobów wód podziemnych.

Wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych powinna być ustalana zgodnie z parametrami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym, przy przeliczeniu maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód podziemnych na m³/s, zgodnie z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego.

Decyzja w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew musi opierać się na wszechstronnej ocenie materiału dowodowego i mieści się w granicach uznania administracyjnego, jeżeli nie wykazano konkretnych zagrożeń, co nie zwalnia strony z obowiązku współpracy w gromadzeniu dowodów.