Wyznaczenie granic obszaru analizowanego w procesie ustalania warunków zabudowy musi uwzględniać zasadę dobrego sąsiedztwa i ochrony ładu urbanistycznego, dopuszczając formy nieregularne, które mogą przekraczać minimalny wyznaczony wymiar, jeśli służą one spójności urbanistycznej planowanej inwestycji.

Przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie do nieprawidłowości powstałych w wyniku użytkowania budynku, gdy prowadzą one do stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi albo bezpieczeństwa mienia.

Samowola budowlana przez rozbudowę budynku bez wymaganego pozwolenia nie może być kwalifikowana jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, nawet jeśli dotyczy funkcjonalnie powiązanej części budynku, której uprzednio udzielono pozwolenia na użytkowanie.

Dla zgodnego z prawem ustalenia warunków zabudowy konieczne jest spełnienie wymagań wynikających z analizy architektoniczno-urbanistycznej, wystarczająco uzasadniającej odstępstwa od parametrów określonych w rozporządzeniu planistycznym, w przeciwnym razie decyzja administracyjna może naruszać zasadę prawdy obiektywnej.

Osoba będąca użytkownikiem wieczystym sąsiadującej działki, na którą może oddziaływać planowana inwestycja, posiada interes prawny, który uzasadnia uznanie jej za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, co w przypadkach pominięcia jej udziału bez własnej winy, stanowi przesłankę wznowienia postępowania.

Ochrona przyrody uzasadnia ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, pod warunkiem, że ograniczenia te są wprowadzane zgodnie z ustawami dotyczącymi ochrony środowiska i w formach przewidzianych tymi ustawami.

Przy obliczaniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych należy kierować się parametrami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym, przeliczonymi na m³/s, bez obowiązku uwzględniania proporcji do dostępnych zasobów wód, zgodnie z nowelizacją art. 271 ust. 2 Prawa wodnego.

Przy ustalaniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych właściwym jest uwzględnianie wyłącznie parametrów maksymalnych ilości wód określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, bez konieczności uwzględniania stosunku tych ilości do dostępnych zasobów wód podziemnych.