Ekran świetlny umieszczony wewnątrz witryny lokalu, który faktycznie służy do wyświetlania treści reklamowych, spełnia definicję tablicy reklamowej zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uchwałą krajobrazową, nawet jeśli nie jest przeznaczony wyłącznie do ekspozycji reklam i miejscem jego lokalizacji jest wnętrze budynku.

Rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji administracyjnej musi powodować niemożliwe do zaakceptowania skutki gospodarczo-społeczne, aby uzasadniać jej nieważność według art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarach wyznaczonych jako przestrzeń publiczna nakłada na organy administracji obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, do czasu uchwalenia takiego planu.

Bieg terminu przedawnienia roszczenia z umowy kredytu rozpoczyna się wraz z jej skutecznym wypowiedzeniem, a zawezwanie do próby ugodowej podjęte w celu zaspokojenia roszczenia skutecznie przerywa bieg przedawnienia, o ile nie stanowi ono nadużycia prawa.

Niedozwolone klauzule przeliczeniowe w umowie kredytu indeksowanego do waluty obcej prowadzą do jej nieważności, jeśli ich wyeliminowanie skutkuje brakiem możliwości dalszego obowiązywania umowy w zgodzie z interesem konsumenta.

Zakazy wynikające z regulacji ochrony przyrody, mimo iż nie wprowadzają bezpośredniego zakazu zabudowy, mogą skutecznie ograniczać możliwość prowadzenia inwestycji budowlanych, jeśli realnie godzą one w cele ustanowionej formy ochrony krajobrazowej, zgodnie z zasadą ostrożności i prewencji środowiskowej.

Przepisy art. 15c ust. 3 oraz art. 22a ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej, limitujące wysokość świadczeń emerytalno-rentowych byłych funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa PRL do kwoty przeciętnej emerytury, są sprzeczne z Konstytucją RP w zakresie, w jakim obniżają świadczenie należne z tytułu służby po 1990 r., niebędącej służbą na rzecz totalitarnego państwa. Ponowne obniżenie świadczeń emerytalno-rentowych

Członek zarządu spółki nie może powoływać się na brak świadomości co do wysokości zobowiązań podatkowych spółki, gdyż jego obowiązkiem jest monitorowanie jej stanu finansowego. Zaległości podatkowe powstają z mocy prawa, a ich nieregulowanie skutkuje odpowiedzialnością zarządu za nierzetelne prowadzenie spraw spółki.