Ograniczenie prawa własności wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które przeznacza część nieruchomości pod drogę dojazdową, jest dopuszczalne, gdy jest uzasadnione interesem publicznym oraz mieści się w granicach wyznaczonych zasadą proporcjonalności.

Zarówno studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak i plan miejscowy muszą pozostawać w zgodności z aktami normatywnymi wyższego szczebla, przy czym studium pełni rolę aktu polityki przestrzennej określającego ramy dla planów miejscowych, które z kolei jako akty prawa miejscowego mają moc powszechnie obowiązującą i nie mogą naruszać ustaleń studium.

Status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przysługuje właścicielom nieruchomości sąsiednich tylko w przypadku wykazania, że planowana inwestycja powoduje ograniczenia wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązujących, nie zaś na podstawie subiektywnych odczuć czy ogólnych przepisów planu miejscowego dotyczących uciążliwości dla środowiska.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługuje temu z rodziców, u którego miejsce zamieszkania dziecka zostało ustalone w wyroku sądowym, niezależnie od faktycznego przebywania dziecka u drugiego rodzica.

Wadliwość formalna tytułu wykonawczego, nie wywierająca wpływu na zrozumienie treści podlegającego egzekucji obowiązku oraz na umocowanie prawne dochodzonej należności, nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jeśli nie narusza gwarancji należytej realizacji zobowiązań przez zobowiązanego.