Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie wyczerpująco zgromadzonego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Organ administracyjny, oceniając oferty w konkursie na świadczenia opieki zdrowotnej, ma prawo dokonywać korekt punktacji na podstawie rzetelnej analizy przedstawionych dowodów i oświadczeń oferentów, a przeprowadzenie dodatkowej kontroli u wybranego oferenta, jeśli istnieją ku temu uzasadnione przesłanki, nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy braki w uzasadnieniu orzeczenia uniemożliwiają jego kontrolę kasacyjną, zaś sama niezgoda na wykładnię lub zastosowanie prawa materialnego nie jest podstawą do kwestionowania uzasadnienia wyroku.

Nie można utożsamiać konieczności stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną wynikającej z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności z automatyczną rezygnacją opiekuna z zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej; wymiar rzeczywiście sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną musi uniemożliwiać podjęcie pracy w takim stopniu, że zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy

W świetle zasady skuteczności i lojalnej współpracy, wyrażonej w art. 4 ust. 3 TUE, należy uznać za niezgodne z prawem Unii regulacje krajowe, które w konsekwencji złożenia wniosku o zwrot nadpłaty po upływie 30 dni od publikacji wyroku TSUE wykluczają lub ograniczają oprocentowanie nadpłaty podatku niezgodnie ujętego w oparciu o to orzeczenie, nawet jeżeli obowiązujące przepisy prawa krajowego pozostają

Wymierzenie kary z art. 172 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne należy do kompetencji organu i następuje z urzędu.