Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby podatnikowi odmówiono prawa do odliczenia

Dopuszczalne jest przyjęcie, że podatnik ma obowiązek – w ramach współdziałania z organem podatkowym – uczestniczyć aktywnie w postępowaniu podatkowym, jednak skoro ciężar dowodu spoczywa na tym ostatnim, to w razie ustalenia nadwyżki dokonanych wydatków i zgromadzonego mienia nad zeznanym przychodem, wystarczające powinno być uprawdopodobnienie przez podatnika, że taka nadwyżka pochodzi z przychodów

Korektę przychodów i kosztów należy odnosić do okresu rozliczeniowego, w którym zaistniało zdarzenie pierwotne.

Zwolnieniem przewidzianym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT objęte są wyłącznie odszkodowania będące rezultatem ugód sądowych, czyli te, które są zawierane nie tylko z woli stron, ale także pod kontrolą sądu. To, że umowa zawarta pomiędzy stronami miała znaczenie dla wymiaru kary, nie oznacza, że doszło do ugody sądowej.