W sprawach na podstawie z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. ciężar dowodu (w rozumieniu wskazania źródeł dowodowych służących wykazaniu określonej okoliczności) spoczywa na podatniku, natomiast organy podatkowe obowiązane są dowody te przeprowadzić w sposób budzący do nich zaufanie (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej

Wcześniejsza wadliwa interpretacja przepisów nie oznacza, że organy podatkowe pozbawione są - z uwagi na treść art. 121 § 1 O.p. - prawa zweryfikowania swojego stanowiska, a to ze względu na zasadę praworządności uregulowaną w art. 120 O.p.

Wcześniejsza wadliwa interpretacja przepisów nie oznacza, że organy podatkowe pozbawione są - z uwagi na treść art. 121 § 1 O.p. - prawa zweryfikowania swojego stanowiska, a to ze względu na zasadę praworządności uregulowaną w art. 120 O.p.

Do prawidłowego sformułowania podstawy kasacyjnej niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu (lub przepisów) aktu normatywnego, który został naruszony przez sąd pierwszej instancji.

Do prawidłowego sformułowania podstawy kasacyjnej niezbędne jest bowiem wskazanie konkretnego przepisu (lub przepisów) aktu normatywnego, który został naruszony przez sąd pierwszej instancji.

1. Przepis art. 385 k.p.c. orientuje jedynie o sposobie wyrażenia stanowiska przez sąd drugoinstancyjny w zależności od oceny złożonego środka odwoławczego. Nie sposób natomiast wiązać z naruszeniem tego przepisu przyczyny wadliwego wyrokowania. Z tego też względu omawiany przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy służącej do formułowania zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a jego naruszenie

1) odrzucił skargę o wznowienie postępowania; 2) wniosek ubezpieczonego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ł. - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Złożenie deklaracji, a także jej korekty, jest aktem stosowania prawa podatkowego, którego skutkiem jest skonkretyzowanie zobowiązania podatkowego. To podatnik przedstawia w deklaracji stan faktyczny podlegający opodatkowaniu i ustala na jego podstawie fakt istnienia obowiązku podatkowego i przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. W przypadku złożenia korekty następuje zmiana brzmienia uprzednio

Dla bytu przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. nie wystarcza ukrycie rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. Innymi słowy, warunkiem odpowiedzialności za ten czyn w omawianej postaci nie jest tylko dokonanie czynności polegającej na utrudnieniu albo uniemożliwieniu ujawnienia rzeczy przez osobę pozbawioną jej posiadania lub przez organy ścigania, czyli ukrycie jej. Sprawca musi mieć ponadto świadomość

Z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. wynika uprawnienie dla rady gminy do wprowadzania innych zwolnień przedmiotowych niż określone w art. 7 ust. 1. Ten ostatni przepis zawiera wyliczenie zwolnień przedmiotowych, będących wyłączeniami z zakresu podmiotowego oraz zwolnień przedmiotowo-podmiotowych. Jest przy tym charakterystyczne, że art. 7 u.p.o.l. nie jest klasyczną definicją zwolnienia podatkowego, lecz wyliczeniem

Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu dotyczącym lat 2005-2008, miało zastosowanie do żołnierzy pełniących wojskową służbę za granicą, jeżeli realizowali cele, o których mowa w tym przepisie, niezależnie od tego, czy wchodzili w skład jednostki użytej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Rzeczoznawca majątkowy ocenia wartość nieruchomości według stanu istniejącego w dacie sporządzania operatu szacunkowego, określając wartość aktualną i rzeczywistą nie potencjalną czy przyszłą. W konsekwencji decyzja o możliwości zagospodarowania nieruchomości w inny sposób niż aktualnie nie ma wpływu na rzeczywistą wartość nieruchomości w dacie dokonywania oszacowania.

Podatnik nie może powoływać się na ochronę praw nabytych, gdy cofnięto zwolnienie z podatku od nieruchomości, które nie spełniało warunków stosowania pomocy publicznej.

VI Dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, iż sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie. Dla stwierdzenia nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby dane transakcje, pomimo iż spełniają formalne przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach VI Dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego