Drugi człon definicji stanu nietrzeźwości, tj. zawartość alkoholu prowadząca do stężenia przekraczającego wartość 0,5‰ odnosi się do sytuacji, gdy wprawdzie w czasie popełnienia czynu zawartość alkoholu we krwi lub wydychanym powietrzu nie przekracza określonych wskaźników, ale prowadzi w konsekwencji do ich przekroczenia.

Nie ma żadnych racjonalnych powodów, aby odmówić statusu sprawcy kierowniczego w rozumieniu art. 18 k.k. osobie, która poweźmie zamysł realizacji akcji przestępczej, wyznaczy listę celów ataku, przygotuje plan działania, wyszuka wykonawców poszczególnych ról, przygotuje dla nich narzędzia lub środki działania, rozdzieli zadania, wyznaczy czas i wskaże miejsce popełnienia czynu zabronionego.

Niezasadny jest zarzut obrazy art. 77 § 2 k.k. podniesiony z tego powodu, że Sąd Apelacyjny łagodząc karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec skazanego równocześnie wyznaczył surowsze ograniczenie do skorzystania przez skazanego z warunkowego zwolnienia niż przewidziane w art. 78 k.k. Nie może być bowiem mowy o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy ustawa stwarza jedynie fakultatywną możliwość

Nie ma znaczenia dla bytu odpowiedzialności za występek z art. 160 § 3 k.k. okoliczność czy ostatecznie zaniechanie przez sprawcę działania było w stanie całkowicie odwrócić niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia pacjenta (zapobiec naruszeniu chronionego dobra). Wymaganym (a przez to wystarczającym) znamieniem tego występku jest przecież skutek nie w postaci naruszenia dobra, ale w postaci konkretnego

W postępowaniu kasacyjnym nie można dokonywać kontroli wyroku sądu ad quem w drodze rozpoznania przez Sąd Najwyższy zarzutów podniesionych w apelacji, albowiem kontroli kasacyjnej podlega wyrok Sądu odwoławczego, a nie bezpośrednio wyrok sądu a quo. Aprobowanie takiej właśnie sytuacji doprowadziłoby do pominięcia postępowania apelacyjnego i zastąpienia go postępowaniem kasacyjnym.

O znikomości społecznej szkodliwości czynu zabronionego może przesądzić jedynie kompleksowa ocena zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych przesłanek wartościowania takiego czynu, które łącznie - a nie każda z nich z osobna - wskazywać muszą subminimalny ładunek tej szkodliwości. Oceny tej nie można sprowadzać do ogólników, lecz należy wskazać konkretne jej kryteria, ze szczególnym uwzględnieniem

W świetle art. 415 § 5 k.p.k. jest poza sporem, że istnienia ujemnej przesłanki co do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem [roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono] nie wyłącza fakt braku wykonania zapadłego poza postępowaniem karnym orzeczenia zasądzającego spełnienie na rzecz pokrzywdzonego

Samodzielność jurysdykcyjna sądu karnego gwarantowana w art. 8 § 1 k.p.k. nie sięga tak daleko, aby umożliwiała w toku zwykłego postępowania rozpoznawczego zakwestionowanie wcześniejszego prawomocnego orzeczenia stwierdzającego winę oskarżonego. Drogę do podważenia takich rozstrzygnięć otwierają wyłącznie nadzwyczajne środki zaskarżenia.

Art. 271 k.k. zawiera podmiotowe ograniczenie adresatów zawartej w nim normy do funkcjonariuszy publicznych i „innych osób uprawnionych do wystawienia dokumentu”, to jest osób, które na mocy szczególnej regulacji uprawnione są do wystawienia dokumentu, któremu na równi z dokumentami sporządzanymi przez funkcjonariusza publicznego służy cecha zaufania publicznego. Oznacza to, że nie jest wystarczające

Zgodnie z treścią art. 89 § 1 k.k., w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego ich wykonania, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 69 k.k. Oznacza to, że o ile sąd - po stwierdzeniu wskazanych przesłanek - uprawniony jest do wymierzenia kary łącznej z warunkowym zawieszeniem

Skarżący, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego, może kwestionować zasadność konstrukcji przestępstwa wieloczynowego, ale nie może w kasacji skutecznie domagać się przyjęcia jej w innej - niż te sądy - odmianie, prowadzącej do zmiany ustaleń faktycznych m.in. co do czasu dokonania przypisanego przestępstwa.