Zmiana zatwierdzonej taryfy, polegająca na modyfikacji cen lub stawek opłat, nie może być bez wyraźnej podstawy normatywnej utożsamiana z jej wygaśnięciem. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. wymaga wykazania rzeczywistych i nieusuwalnych wątpliwości co do treści normy prawnej; nie uzasadniają go same względy celowościowe związane z funkcją rekompensaty.

Skuteczne wyegzekwowanie należności wynikającej z wykonania prawomocnej decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 98 w zw. z art. 104 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm.), wyłącza możliwość procedowania przez organ pomocowy zastosowania ulg określonych w art. 104 ust. 4 tej ustawy.

Nieusunięty przez organ brak formalny podania osoby prawnej, polegający na złożeniu nieprawidłowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa oraz nieprzedłożeniu dokumentu reprezentacji, nie uzasadnia uchylenia merytorycznych rozstrzygnięć, jeżeli tożsamość strony i jej reprezentacja były możliwe do zweryfikowania, nie były kwestionowane, a sprawa została rozpoznana co do istoty. Zastosowanie art. 64 § 2

Wniesienie ponaglenia bezpośrednio do właściwego organu wyższego stopnia, z pominięciem pośrednictwa organu prowadzącego postępowanie, nie niweczy wyczerpania środka zaskarżenia warunkującego dopuszczalność skargi na bezczynność. Wieloletnie, nieusprawiedliwione niewydanie decyzji odszkodowawczej po terminie z art. 12 ust. 4g specustawy drogowej stanowi bezczynność z rażącym naruszeniem prawa i może

Wniesienie ponaglenia bezpośrednio do właściwego organu wyższego stopnia, z pominięciem organu prowadzącego postępowanie, stanowi skuteczne wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 i art. 53 § 2b p.p.s.a. Rażące przekroczenie terminu wydania decyzji odszkodowawczej określonego w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej uzasadnia stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie

Odesłanie zawarte w art. 91 ustawy o grach hazardowych do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie obejmuje przepisów rozdziału 15 działu III O.p. o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Administracyjna kara pieniężna za urządzanie gier hazardowych poza kasynem ma charakter sankcyjny, nie stanowi zobowiązania ani zaległości podatkowej, wobec czego brak podstaw do orzeczenia

Ograniczenie dostępu do informacji publicznej z powodu tajemnicy przedsiębiorcy wymaga wykazania w decyzji zarówno zachowania poufności informacji, jak i jej konkretnej, gospodarczej wartości dla przedsiębiorcy oraz realnego związku ujawnienia z możliwością uszczerbku w jego sferze gospodarczej. Nie wystarcza samo zastrzeżenie poufności ani objęcie informacji wewnętrzną polityką przedsiębiorcy. Prywatny

Informacja o indywidualnym wynagrodzeniu wykonawcy usług artystycznych może zostać wyłączona z dostępu na podstawie art. 29a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej także wtedy, gdy zastrzeżenie nieudostępniania zostanie złożone po zawarciu umowy. Zanonimizowane dane o wynagrodzeniach pracowników nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p., jeżeli okoliczności sprawy pozwalają

Dwunastomiesięczny okres ochronny z art. 22 ust. 1 ustawy o SKW liczy się od dnia faktycznego zaprzestania służby z powodu choroby, której istnienie może zostać potwierdzone zarówno zaświadczeniem lekarskim, jak i orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby. Nie rozpoczyna się on dopiero z dniem ostateczności takiego orzeczenia; ta ostateczność jest natomiast wymagana dla podjęcia

Skarga na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy skarżący wykaże aktualne, bezpośrednie i negatywne oddziaływanie zaskarżonej uchwały na jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Ogólne powołanie się na jawność działania gminy oraz postulowanie określonej treści statutu nie zastępuje wykazania takiego naruszenia; brak tej przesłanki uzasadnia

Informacje o hospitalizacji, rozpoznaniu, leczeniu i dokumentacji medycznej indywidualnie oznaczonego pacjenta nie stanowią informacji publicznej, jeżeli nie odnoszą się do spraw publicznych ani działalności podmiotu publicznego w tym znaczeniu. Opóźnione poinformowanie wnioskodawcy o braku publicznego charakteru żądanych danych może stanowić bezczynność, lecz nie musi być bezczynnością z rażącym naruszeniem

Nierozliczenie podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej na zasadach art. 33a ust. 1 ustawy o VAT skutkuje, na podstawie art. 33a ust. 7 tej ustawy, utratą prawa do deklaracyjnego rozliczenia nierozliczonej kwoty. Późniejsze złożenie korekty deklaracji na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej nie uchyla tego skutku, gdyż regulacja art. 33a ustawy o VAT ma charakter

Podatnik korzystający z rozliczenia VAT z tytułu importu towarów w deklaracji na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy o VAT traci, stosownie do art. 33a ust. 7 tej ustawy, prawo do tej formy rozliczenia w zakresie kwoty niewykazanej w deklaracji za właściwy okres. Skutku tego nie usuwa późniejsze ujęcie podatku w korekcie deklaracji, ponieważ regulacja art. 33a ustawy o VAT ma charakter szczególny wobec

Przepis art. 33a ust. 7 u.p.t.u., jako regulacja szczególna wobec art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, wyłącza możliwość zachowania prawa do deklaracyjnego rozliczenia VAT z tytułu importu przez późniejsze ujęcie nierozliczonego podatku w korekcie deklaracji. Niedochowanie warunków rozliczenia określonych w art. 33a u.p.t.u. skutkuje utratą tego uprawnienia w zakresie kwoty niewykazanej pierwotnie na

Art. 33a ust. 7 u.p.t.u. stanowi regulację szczególną wobec art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. Podatnik, który nie rozliczył w deklaracji podatkowej VAT należnego z tytułu importu towarów na zasadach art. 33a ust. 1 u.p.t.u., traci prawo do rozliczenia w deklaracji nierozliczonej kwoty podatku, a późniejsza korekta deklaracji nie przywraca tego uprawnienia.

Szczególna regulacja art. 33a ust. 1–7 ustawy o VAT wyłącza zastosowanie ogólnego prawa do korekty deklaracji z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie skutków nierozliczenia VAT z tytułu importu we właściwej deklaracji. Wykazanie podatku dopiero w korekcie JPK_VAT nie przywraca importerowi utraconego, na podstawie art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, prawa do rozliczenia tego podatku w deklaracji.

Podatnik, który wybrał rozliczenie VAT należnego z tytułu importu towarów w deklaracji na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, lecz nie wykazał tego podatku w deklaracji za właściwy okres, traci – w zakresie nierozliczonej kwoty – prawo do tej procedury na podstawie art. 33a ust. 7. Uprawnienie do korekty deklaracji z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej nie uchyla tego skutku, gdyż regulacja ustawy

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przepisów może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący kasacyjnie precyzyjnie wykaże, że w ustalonym stanie faktycznym przepis ten powinien zostać zastosowany, oraz wskaże normę zastosowaną wadliwie zamiast niego. Niedopuszczalne jest kwestionowanie ustaleń faktycznych dotyczących działania organu pod pozorem zarzutu naruszenia prawa materialnego

Skarga kasacyjna, która pod pozorem zarzutu niezastosowania przepisów prawa materialnego kwestionuje ustalenia faktyczne lub ocenę dowodową sądu pierwszej instancji, jest nieskuteczna, jeżeli nie zawiera właściwie sformułowanych zarzutów procesowych. Zarzut niezastosowania normy materialnoprawnej wymaga wskazania wadliwie zastosowanej podstawy prawnej oraz wykazania, że pominięty przepis powinien zostać