W sprawie ze sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd bada przede wszystkim istnienie przesłanek kasatoryjnych. Operat szacunkowy pomijający zasadę korzyści z art. 134 ust. 4 u.g.n. i określający wartość wywłaszczonej nieruchomości wyłącznie według jej dotychczasowego przeznaczenia jest wadliwy metodologicznie. Konieczność sporządzenia nowego operatu, opartego na rynku nieruchomości
Jeżeli sąd odwoławczy ustala, że sprawca przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. zbiegł z miejsca zdarzenia, obowiązany jest rozstrzygnąć o dożywotnim zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów z art. 42 § 3 k.k. Pominięcie tego obligatoryjnego co do zasady środka, bez zbadania wyjątkowego wypadku uzasadnionego szczególnymi okolicznościami oraz bez odniesienia się do wniosku apelacyjnego, narusza art. 433 § 2
Kara łączna pozbawienia wolności orzekana na podstawie art. 86 § 1 k.k. nie może przekroczyć sumy kar jednostkowych wymierzonych za przestępstwa pozostające w zbiegu. Wymierzenie kary łącznej ponad tę granicę stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej, także gdy kasacja została wniesiona wyłącznie na korzyść skazanego.
Jeżeli po wydaniu wyroku pierwszej instancji, a przed rozpoznaniem apelacji, uchylono podstawę prawną obligatoryjnego przepadku równowartości pojazdu i zastąpiono ją regulacją względniejszą przewidującą nawiązkę, sąd odwoławczy ma obowiązek zastosować art. 4 § 1 k.k. z urzędu, także poza granicami środka odwoławczego, w trybie art. 440 k.p.k. Zakaz reformationis in peius ogranicza jedynie wysokość
Sąd rozpoznający wniosek oskarżonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k. ma obowiązek zbadać jego pełną zgodność z przepisami prawa materialnego, w tym z normami nakazującymi orzeczenie środka karnego. Niedopuszczalne jest uwzględnienie wniosku nieuwzględniającego zakazu obligatoryjnego z art. 41 § 1a k.k.; sąd powinien doprowadzić do usunięcia tej wadliwości w trybie art. 387 § 3 k.p.k. albo prowadzić sprawę
W postępowaniu nakazowym sąd może skazać oskarżonego tylko w granicach czynu opisanego w akcie oskarżenia, jeżeli jego okoliczności, w tym wartość szkody, oraz wina nie budzą wątpliwości; niedopuszczalne jest samodzielne modyfikowanie ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonego. Orzeczenie grzywny przekraczającej 200 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k.
Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku powoduje powstanie bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., wyłączającej dopuszczalność prowadzenia postępowania karnego. Wydanie wyroku po śmierci oskarżonego, także gdy sąd powziął wiadomość o tym fakcie dopiero po orzeczeniu, stanowi uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i wymaga uchylenia wyroku oraz umorzenia
Obowiązek naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. może zostać orzeczony jedynie w granicach szkody istniejącej i nienaprawionej w chwili wyrokowania. Jeżeli przedmioty uzyskane w wyniku przestępstwa zostały odzyskane i zwrócone pokrzywdzonemu, sąd obowiązany jest ustalić ich stan oraz rzeczywisty rozmiar ewentualnego uszczerbku; niedopuszczalne jest automatyczne zasądzenie ich pełnej wartości.
Przepadek pojazdu mechanicznego na podstawie art. 44b § 1 k.k. może zostać orzeczony tylko wtedy, gdy pojazd w czasie popełnienia przestępstwa stanowił własność sprawcy w zakresie wymaganym przez ustawę. Jeżeli pojazd należał do osoby trzeciej, a sprawca był wyłącznie jego użytkownikiem, sąd nie może orzec przepadku rzeczy, lecz powinien rozważyć orzeczenie przepadku jej równowartości zgodnie z art
W postępowaniu dotyczącym zakwalifikowania do pomocy mieszkaniowej brak określonego terminu załatwienia sprawy w uchwale lokalowej nie wyłącza możliwości stwierdzenia bezczynności organu. Organ wydający uchwałę będącą aktem z zakresu administracji publicznej obowiązany jest bowiem prowadzić sprawę sprawnie i zakończyć ją w rozsądnym czasie, z poszanowaniem słusznego interesu wnioskodawcy.
Obligatoryjność przepadku pojazdu mechanicznego z art. 178a § 5 k.k. nie zwalnia sądu z obowiązku ustalenia z urzędu, czy w dacie wyrokowania spełnione są przesłanki z art. 44b k.k. Jeżeli pojazd został przed tą datą zezłomowany, stanowi to jego zniszczenie w rozumieniu art. 44b § 5 k.k. w poprzednim brzmieniu i wyłącza orzeczenie zarówno przepadku pojazdu, jak i jego równowartości.
W razie skazania za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k., którego ostatni moment realizacji nastąpił po wejściu w życie art. 43a § 2 k.k., sąd jest obowiązany orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości nie niższej niż 5000 zł. Pominięcie tego środka stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.
Przetwarzanie odpadów w drodze ich odzysku poza zakresem wymaganego zezwolenia, zwłaszcza przy jednoczesnym zdeponowaniu odpadów mogących wykazywać właściwości palne w miejscu do tego nieprzeznaczonym, nie stanowi naruszenia prawa o znikomej wadze w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 437 § 2 zdanie drugie in fine k.p.k. jest dopuszczalne jedynie w razie takich naruszeń procedury przed sądem pierwszej instancji, które czynią nierzetelnym cały przewód sądowy i wymagają powtórzenia wszystkich jego czynności. Braki polegające na nieprzeprowadzeniu pojedynczych dowodów powinny co do zasady zostać usunięte
Jeżeli decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami została wydana wyłącznie jako następstwo orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów, prowadzenie pojazdu z naruszeniem obu tych aktów stanowi czyn kwalifikowany wyłącznie z art. 244 k.k. Ponowne skazanie za takie samo zachowanie, uprzednio prawomocnie osądzone, narusza powagę rzeczy osądzonej i wymaga umorzenia postępowania
Możliwość nadania uchwale przez skład 7 sędziów Sądu Najwyższego mocy zasady prawnej