Nie ma przeszkód aby w postępowaniu odwoławczym dostrzegając luki w gromadzeniu materiału dowodowego i kierując się zasadą odrębności przestępstw wchodzących w skład ciągu, uchylić zaskarżony wyrok co do konkretnych czynów i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, a skazać za pozostałe przestępstwa wchodzące w skład ciągu, przy ustaleniu nowej ich konfiguracji i wymierzeniu nowej

Nie budzi najmniejszych wątpliwości to, że przepisem, który stanowił podstawę skazania za przypisany skazanemu czyn był art. 148 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Przede wszystkim wynika to ze stanowczego nakazu sformułowanego w art. 4 § 1 k.k. - w sytuacji kolizji ustaw obowiązujących w czasie orzekania i popełnienia przestępstwa należy stosować

Z uzasadnień wyroków jednoznacznie wynika, że bazowały na koncepcji tzw. obiektywnego przypisania skutku. Jeśli bowiem Sądy stwierdziły, że w razie poruszania się przez P. G. z prędkością dopuszczalną (50 km/h), piesza opuściłaby tor jazdy samochodu to postąpienie oskarżonego (jazda z prędkością o połowę wyższą od dopuszczalnej) wręcz stworzyło niebezpieczeństwo dla dobra chronionego prawem (życia