Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, która obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ (art. 134 k.p.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach zakreślonych przez art. 174 p.p.s.a., uznał, że skuteczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego prawidłowo zawiesiło bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych, a tym samym oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.

Małżeństwo z zobowiązanym nie uprawnia do wniesienia zażalenia na postanowienie egzekucyjne; zażalenie przysługuje wyłącznie zobowiązanemu, a skarga kasacyjna oddalona z braku legitymacji procesowej skarżącej.

Małżonek zobowiązanego, wobec którego skierowano egzekucję do majątku wspólnego, nie posiada legitymacji do wniesienia zarzutów w ramach postępowania egzekucyjnego, które przysługuje wyłącznie zobowiązanemu w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Małżonek zobowiązanego nie posiada legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, ze względu na brak statusu "zobowiązanego" w rozumieniu przepisów u.p.e.a.

W postępowaniu o stwierdzenie uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami, decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu może stanowić wystarczający dowód istnienia zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., bez konieczności powoływania się na uprzednie decyzje. Decyzje te należy oceniać zgodnie z uchwałą NSA z 2024 r.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze, z zamysłem wykorzystania renomy i strategii rynkowej innego podmiotu, może być podstawą unieważnienia prawa ochronnego na ten znak, zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłową klasyfikację taryfową towaru oraz brak naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach organów celnych i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak prawnej możliwości wznowienia postępowania w przypadku, gdy decyzja ostateczna, która miałaby podlegać wznowieniu, została już uchylona odrębnym aktem administracyjnym. Brak przedmiotu wznowienia wyklucza orzekanie o wznowieniu.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona jako niezasadna. Postępowanie przed sądami oraz organami administracyjnymi spełniało wymogi proceduralne i materialne, co wykluczało istotny wpływ zgłoszonych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.

Organ administracji publicznej słusznie odmówił przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, gdyż podnoszone przez stronę przeszkody finansowe i proceduralne nie przeważają nad koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwie zastosował przepisy prawne i proceduralne, wyłącznie w granicach oceny prawnej orzeczenia, a zarzuty naruszenia prawa procesowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Decyzja organu podatkowego dotycząca naliczenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019 r. jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawnymi; skarga kasacyjna oddalona.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, jeżeli oparte na dostatecznych przesłankach dowodowych wskazujących na popełnienie czynu karnego, skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nawet jeśli następuje blisko terminu przedawnienia.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że świadczenia z tytułu wyżywienia na statku i strawnego są w interesie pracodawcy, niestanowiące przychodu pracownika, a więc nie podlegają opodatkowaniu.

Przesłanki niezbędne do zastosowania art. 61 ust. 2e u.p.s. w zakresie ustalania odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej muszą uwzględniać wnioski stron o zwolnienie z opłaty złożone na podstawie art. 64 u.p.s. oraz składające się na nie okoliczności faktyczne, co naruszone prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonych decyzji.

Decyzja komunalizacyjna Wojewody Kieleckiego z dnia [...] lutego 1993 r., w części dotyczącej działki nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Skarb Państwa nie był właścicielem nieruchomości. Domniemanie prawidłowości wpisu w księdze wieczystej może być obalone także w postępowaniu administracyjnym.

Właściciele lokali w budynkach sąsiadujących nie posiadają interesu prawnego użytkownika w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy sąsiedniej nieruchomości, gdy nie wykazano bezpośredniego wpływu decyzji na ich prawo własności.

Art. 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. z uwagi na sprzeczność z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; tym samym termin na załatwienie sprawy skarżącego cudzoziemca jest liczony od tej daty.

Dla zaliczenia wierzytelności jako nieściągalnych do kosztów podatkowych konieczne jest udokumentowanie ich postanowieniem właściwego organu egzekucyjnego, które jednoznacznie odnosi się do danych wierzytelności, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p.

Istniejący rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji deszczowej w rozumieniu Prawa wodnego, co obliguje do wniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacyjny zorganizowany przez właściwy podmiot, dlatego odprowadzanie wód do rowu nie jest wystarczającym powodem zwolnienia z opłat wobec niezrealizowania funkcji retencyjnej

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnienie rowu melioracyjnego na nieruchomości nie świadczy o ujęciu działki w systemie kanalizacji otwartej, co potwierdza zasadność naliczania opłaty za zmniejszenie retencji terenowej.

Sama techniczna możliwość odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości, w tym poprzez ich kierowanie do rowu melioracyjnego, nie oznacza, że nieruchomość ujęta jest w system kanalizacji opadowej, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty za zmniejszenie retencji obszarowej.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania o warunki zabudowy. Brak miejscowego planu nie uzasadnia automatycznie zawieszenia postępowania.