Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego; warunki udziału w postępowaniu uznano za nieproporcjonalne do przedmiotu zamówienia, co usprawiedliwiało nałożenie korekty finansowej.

Wniosek o zwrot wywłaszczonych nieruchomości złożony po terminie, nawet przez jednego ze współwłaścicieli, nie uzasadnia wznowienia postępowania ani powzięcia pozytywnej decyzji administracyjnej. Decyzja umarzająca postępowanie została utrzymana.

Dieta radnego jest świadczeniem wyrównawczym za utracone korzyści finansowe związane z wykonywaniem mandatu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w aktach prawa miejscowego dotyczących zasad jej ustalania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, uznając że organ nie spełnił obowiązku realizacji wytycznych z wcześniejszego wyroku oraz że art. 188 Prawa wodnego prawidłowo odnosi się do kosztów utrzymania urządzeń wodnych przez podmioty czerpiące z nich korzyści.

Art. 402 ust. 1 i 2 p.w. nie narusza art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus; ograniczenia dla organizacji ekologicznych w postępowaniach wodnoprawnych są prawidłowe i zgodne z prawem międzynarodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja cofająca uprawnienia diagnosty jest zgodna z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz podkreśla obowiązek ścisłego stosowania przepisów dotyczących badań technicznych, bez możliwości miarkowania sankcji.

Art. 402 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne nie narusza Konwencji z Aarhus, ograniczając uprawnienia organizacji ekologicznych do udziału w postępowaniach wodnoprawnych tylko do tych, gdzie decyzja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszym przypadku niezasadne było wszczęcie postępowania.

Postanowieniem NSA, w sytuacji gdy decyzja wywłaszczeniowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, występuje stan powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiający ponowne ustalenie odszkodowania za daną nieruchomość, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły charakter potoku M. jako cieku naturalnego, co uzasadnia korzystanie z udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Odstąpienie od ustaleń organów nie jest zasadne, ponieważ spełniają one wymagania art. 16 i 22 ustawy Prawo wodne.

Nielegalne przemieszczenie i przywóz pojazdu stanowiącego odpad do Polski, bez wymaganych zgłoszeń, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, przy czym status odpadów determinowany jest przepisami o ochronie środowiska w związku z ograniczeniami prawnymi użytkowania pojazdu.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że rażące i oczywiste naruszenia w ewidencji odpadów, polegające na poświadczaniu nieprawdy w kartach odpadów w systemie BDO, uzasadniają wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru, nawet przy braku dalszych wykazanych negatywnych skutków.

Zleceniodawca robót budowlanych odpowiada za zniszczenie drzew poprzez ich negatywne oddziaływanie na system korzeniowy; posiadacz nieruchomości ponosi administracyjną odpowiedzialność za zaniedbania w nadzorze nad pracami.

Osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, nieposiadające prawomocnego orzeczenia o przyznaniu lokalu zamiennego, nie mają przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych).

Organizacja ekologiczna nie może inicjować postępowania będącego cofnięciem lub ograniczeniem pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli nie było ono poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mając przymiotu strony zgodnie z art. 402 ust. 1 ustawy Prawo wodne.

Organizacje ekologiczne nie mogą inicjować postępowań w sprawie cofnięcia lub ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; ich udział ogranicza się do postępowania odwoławczego (art. 402 p.w.). NSA oddalił skargę kasacyjną Fundacji, podtrzymując stanowisko WSA.

Warunkiem przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu jest rzeczywiste prowadzenie przez kupującego działalności produkcji zwierzęcej powiązanej z zakupionym zbożem. Formalnoprawny status zarejestrowanego stada jest niewystarczający do spełnienia wymogów § 13zw rozporządzenia. NSA oddala skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw.

W postępowaniach dotyczących zgód wodnoprawnych nie stosuje się art. 31 k.p.a., co wyklucza inicjatywę organizacji społecznych w takich postępowaniach, ograniczając ich udział jedynie do etapów odwoławczych, zgodnie z art. 402 ust. 2 Prawa wodnego.

Organizacja ekologiczna, której cele statutowe dotyczą ochrony środowiska, nie jest uprawniona do inicjowania postępowania administracyjnego w pierwszej instancji w przedmiocie ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; przysługuje jej możliwość zaskarżenia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku umocowanych podstaw prawnych, utrzymując obowiązek wykonania szczepień ochronnych jako należycie uzasadniony prawnie i proceduralnie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe ustalenia o braku wpływu zmiany stanu wodnego na działkach skarżących. Organy poprawnie oceniły dowody, a zgłoszone zarzuty proceduralne okazały się bezskuteczną polemiką.

Informacja o wysokości opłat za usługi wodne nie rodzi obowiązku bezpośredniego ich uiszczenia oraz nie stanowi zaległości podatkowej; decyzja administracyjna w tej materii ma charakter konstytutywny.

Postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, wszczęte po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, podlega obligatoryjnemu umorzeniu na mocy art. 2 ust. 2 ustawy zmianowej z 2021 roku, co jest zgodne z konstytucyjną zasadą trwałości decyzji administracyjnych.