Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wystarczy uwierzytelnienie pełnomocnictwa podpisem zaufanym bez dodatkowej adnotacji o zgodności z oryginałem, uchylając postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu niedopełnienia wymogów formalnych.
Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona, gdyż nowe dowody nie podważyły prawomocnych ustaleń faktycznych. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na prawidłową analizę i ocenę dowodów przez organy i sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uprzednie, ostateczne rozstrzygnięcie w tożsamej sprawie stanowi przeszkodę procesową uniemożliwiającą ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego tej samej decyzji administracyjnej. Oddalenie skargi kasacyjnej następuje na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak spełnienia przesłanek z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP uniemożliwia uwłaszczenie gruntów na rzecz PKP S.A., kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem tych nieruchomości w decydującej dacie.
Ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga uwzględnienia obowiązku alimentacyjnego innych osób zobowiązanych. Jeśli spełnione są przesłanki art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie może być przyznane jednej osobie.
Z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wynika, że o zastosowaniu przepisów dotychczasowych przyznających świadczenia pielęgnacyjne decyduje istnienie prawa do takich świadczeń przed 1 stycznia 2024 r. Bez spełnienia tych przesłanek, wnioski złożone po tej dacie podlegają przepisom znowelizowanym.
Wypłata przez spółkę komandytową zaliczek na poczet zysku w trakcie roku podatkowego nie nakłada na spółkę obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, zanim nie zostanie ustalona faktyczna wysokość podatku dochodowego do zapłaty w związku z zyskami spółki po zakończeniu roku.
Zarzuty skargi kasacyjnej dot. naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie, z uwagi na niewykazanie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla wznowienia postępowania podatkowego.
Uchybienie w orzekaniu kary łącznej w przypadku braku rzeczywistego zbiegu przestępstw skutkuje koniecznością uchylenia wyroku łącznego oraz umorzenia postępowania w tym zakresie, zgodnie z art. 572 k.p.k.
Przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi podstawę obowiązku zwrotu nienależnie przyznanych świadczeń na skutek stwierdzenia nieważności decyzji, bez względu na element subiektywny świadczeniobiorcy. Zła wiara nie jest wymagana.
Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.
Zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej; zgromadzony materiał dowodowy jest kluczowy dla określenia faktycznego zajęcia pasa drogowego.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.S., potwierdzając prawidłowość postępowania egzekucyjnego nałożenia grzywny, wskazując, że zobowiązania budowlane przechodzą na następców prawnych wedle tytułu wykonawczego.
Oddalenie skargi kasacyjnej następuje z powodu braku usprawiedliwionych podstaw do zmiany decyzji organów administracji w zakresie negatywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości niezgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego.
Odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez emitenta ma charakter sprzężony i zależy od wydania prawomocnej decyzji sankcjonującej spółkę. Termin dochodzenia takiej odpowiedzialności może być zawieszony w stanach nadzwyczajnych jak epidemia.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, oddalając ją z uwagi na prawidłowość decyzji o wywłaszczeniu na mocy wniosku z 1979 r. oraz konieczność wywłaszczenia pozostałej części nieruchomości w trybie określonym prawem.
Brak formalnego wszczęcia postępowania komunalizacyjnego na skutek działań administracyjnych nie uzasadnia wydania zaświadczenia o toczącym się postępowaniu, nawet gdy działania mogły sugerować rozpoczęcie procesu.
Po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji administracyjnej, wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności lub wydania z naruszeniem prawa jest wyłączone. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić jedynie w ramach postępowania nadzorczego, jeżeli nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 2 oraz art. 158 § 3 k.p.a.
Nakładanie kary pieniężnej za umieszczenie szyldu reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi jest zgodne z prawem, gdy szyld obejmuje przestrzeń nad tym pasem i jest widoczny dla użytkowników drogi.
Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem określającym dopuszczalność inwestycji; jej prawidłowość analizuje się w granicach wyznaczonych przez stan faktyczny i zasady urbanistyczne, co potwierdził NSA, oddalając skargę kasacyjną M.S.
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzje organów dotyczące zasiłku celowego, oparte na uznaniu administracyjnym i ocenie dostępnych środków finansowych, pozostają w granicach uznania, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek.