Wyrok Sądu Najwyższego podkreśla, że wymierzenie kary sprzecznej z treścią przepisu prawnego stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie wyroku nakazowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Właściciel lub dzierżawca nieruchomości, na której znajdują się odpady, jest uznawany za ich posiadacza, chyba że skutecznie obali domniemanie prawne wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Skuteczna argumentacja musi wykazać, iż odpadem włada inny podmiot.

Postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchylające decyzje organów I i II instancji z powodu braku kompletnych dowodów i poprawnej oceny sytuacji wodnej zostały uznane za prawidłowe. Skarga kasacyjna została oddalona.

Brak przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na podstawie hipotetycznego wznowienia postępowania, jeśli zgłoszone dowody nie kwalifikują się jako nowe w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznający naruszenie zasad konkurencyjności przez E. Sp. z o.o. w zakresie zamówień finansowanych z funduszy unijnych, pozostaje w mocy. Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Uzasadnione jest stwierdzenie bezczynności organu administracyjnego, gdyż wygaśnięcie norm zawartych w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy niweluje zawieszenie terminów proceduralnych dla cudzoziemców, uzasadniając tym samym obowiązek załatwienia sprawy w przewidzianym terminie.

Procedura dopuszczenia do obrotu towaru sprowadzonego z Chin nie uzasadnia zwrotu uiszczonego cła na zasadzie słuszności, w przypadku gdy nie wykazano, że przedsiębiorstwo znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami, mimo zaistnienia konfliktu zbrojnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu prowadzenia gospodarstwa rolnego przez wnioskodawczynię jako negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Tylko podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze są uprawnione do przekwalifikowania produktów spożywczych na produkty uboczne nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009. Inne podmioty nie posiadają takiego uprawnienia.

Brak konieczności dołączenia do wniosku o pozwolenie wodnoprawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy nie jest wykazane oddziaływanie na Natura 2000. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych.

Sąd Najwyższy uchylając wyrok Sądu Rejonowego za rażące naruszenie procedur, wskazał na konieczność zachowania formalnych i merytorycznych przesłanek dla zastosowania trybu dobrowolnego poddania się odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe, w sytuacji braku wniosków i uiszczenia wymaganych opłat.

Uznanie przez NSA, że wojewoda nieprawidłowo uzgodnił rozporządzenie w sprawie strefy ochronnej wód, co uzasadnia utrzymanie w mocy orzeczenia WSA o nieważności tego aktu z uwagi na niezgodność z formalnymi wymogami prawnymi.

Jeżeli istnieje wybudowana sieć kanalizacyjna oraz brak przydomowej oczyszczalni, właściciel zobowiązany jest do przyłączenia nieruchomości do sieci, o ile istnieją realne i techniczne możliwości jego wykonania. Obowiązku tego nie niweczy brak środków finansowych właściciela.

Ograniczenia przeznaczenia nieruchomości wynikające z uchwały Rady Miejskiej, choć naruszające interes prawny właściciela, są zgodne z prawem, jeżeli stanowią realizację uzasadnionego interesu publicznego oraz respektują zasadę proporcjonalności.

NSA orzekł, iż zmiana decyzji ostatecznej z 2017 roku w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwa, gdyż zakres posiadanych przez stronę uprawnień budowlanych wynika z obowiązujących przepisów, które nie zezwalają na ich rozszerzenie. Decyzja taka nie mieści się w ramach istniejącego porządku prawnego.

Brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na użytkownika, który zaniedbał swoje obowiązki rejestracyjne dotyczące urządzenia viaBox, co nie jest usprawiedliwione kwestionowaniem prawidłowości działania systemu poboru opłat.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 p.b., decyzja organu administracji o zezwoleniu na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości nie może obejmować zezwolenia na wykonywanie tamże robót budowlanych; uprawnia jedynie do ich prowadzenia na innym, sąsiednim terenie.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewoda Śląski pozostawał w bezczynności, nie działając w terminie, mimo okoliczności sytuacji nadzwyczajnej, co uzasadnia zobowiązanie do wydania decyzji administracyjnej w określonym czasie.

Decyzja organu administracyjnego o uchyleniu decyzji niższego organu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 K.p.a. jest zgodna z prawem w świetle niedostatecznie zgromadzonego materiału dowodowego wymagającego uzupełnienia, bez uszczerbku dla zasady dwuinstancyjności.

Zarówno liczba, jak i procentowy wskaźnik zaktywizowanych beneficjentów muszą być spełnione, by uznać wskaźnik efektywności za zrealizowany. Niedopełnienie obu przesłanek prowadzi do możliwości zastosowania proporcjonalności w zwrocie środków. Beneficjent nie osiągając wymaganych wskaźników, musi zwrócić część dofinansowania.

Skarga kasacyjna na decyzję Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez Sąd I instancji i brak skutecznych zarzutów kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych potwierdza bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a sprawowaniem koniecznej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia odpadów może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, a brak strony legitymowanej materialnie wyklucza możliwość wszczęcia go na wniosek. Właściciel sąsiedniej działki nie wykazał interesu prawnego, co zasadnie skutkowało odmową.

NSA stwierdza, iż kontrola podatkowa wszczęta wobec skarżącego została przeprowadzona prawidłowo, a organy zastosowały odpowiednie przepisy proceduralne, pozbawiając zasadności argumenty dotyczące niedopełnienia obowiązku doręczenia upoważnienia do kontroli podst. art. 284 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.