Przewoźnik lotniczy odpowiada administracyjnie, niezależnie od winy, za przekazanie nieprawdziwych informacji, zgodnie z obiektywną odpowiedzialnością przewidzianą w art. 209u Prawa lotniczego. Sankcje są stosowane bez oceny winy, co ma charakter prewencyjny.

Obowiązek szczepień ochronnych, wynikający z ustawowych regulacji, podlega przymusowi administracyjnemu, a grzywna w celu przymuszenia tego obowiązku jest zgodna z prawem; obowiązek nie narusza praw konstytucyjnych i konwencyjnych.

Przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych uzasadnia zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej i art. 130 p.r.d. do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Techniczne brak wdrożenia systemu informatycznego nie wstrzymuje stosowania dotychczasowych przepisów prawnych.

Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za nieprzekazanie informacji API jest niezależna od winy; przekazanie informacji po czasie skutkuje odpowiedzialnością zgodnie z art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego.

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. jest bezzasadna, gdyż decyzje organów sanitarnych w zakresie stwierdzenia warunkowej przydatności wody do spożycia były prawidłowe i zgodne z przepisami, mimo iż Skarżący nie przedstawił dowodów podważających prawidłowość poboru próbek.

Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania poprzez nieuzasadnione wydłużanie terminu załatwienia sprawy, co uzasadniało stwierdzenie przez sąd administracyjny bezczynności organu.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest prawnie skuteczny i zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.; zastosowanie grzywny w celu przymuszenia nie narusza przepisów o nadmiernej uciążliwości środka egzekucyjnego.

Obowiązek przekazywania informacji API przez przewoźnika lotniczego jest niezależny od winy i nie może być przeniesiony na podmiot trzeci. Przewoźnik ponosi pełną odpowiedzialność za naruszenia wynikające z nieprzekazania danych w określonym terminie.

Oddalenie skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. na wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie podatku od nieruchomości; brak podstaw do zmian kwalifikacji nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą, opodatkowanej według stawek odpowiadających budynkom niemieszkalnym.

Podejmując decyzję o zawieszeniu funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych, organ może kierować się dobrem służby i postępowania dyscyplinarnego, jeśli przesłanki uznaniowości decyzji zostały należycie udokumentowane, a zachowanie funkcjonariusza koliduje z zasadami etyki zawodowej.

W postępowaniu o uzyskanie informacji publicznej dokumenty wewnętrzne i prywatne, tworzone w ramach procedur niezwiązanych bezpośrednio z realizacją zadań publicznych, nie podlegają reżimowi u.d.i.p. Nawet dofinansowanie funkcji trenerskiej ze środków publicznych nie determinuje uznania wewnętrznego postępowania za informację publiczną.

Przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 mogą być stosowane do terminów materialnych w prawie podatkowym, co umożliwia przywrócenie terminów i skorzystanie z ulg podatkowych w przypadku uchybienia terminowi zgłoszenia spadku, zgodnie z zasadą in dubio pro tributario.

Zażalenie na postanowienie organu podatkowego w przedmiocie powołania biegłego rzeczoznawcy majątkowego jest niedopuszczalne, jeśli przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie tego nie przewidują. Skarżący może kwestionować opinię biegłego jedynie w procesie odwołania od decyzji organu podatkowego.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2025 r. wskazuje, że odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niekonstytucyjny nie stanowi samoistnej podstawy do wznowienia postępowania, co do decyzji ostatecznej wydanej na jego podstawie.

Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wymaga pełnego rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej poprzez wnikliwe odniesienie się do twierdzeń skarżącego i dokonanie merytorycznej oceny legalności decyzji administracyjnej, przy uwzględnieniu wszystkich aspektów zgłoszonych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, stwierdzając zasadność umorzenia postępowania administracyjnego wobec upływu ustawowego 30-letniego terminu, co było zgodne z intencjami ustawodawcy, zmierzającymi do stabilizacji porządku prawnego.

W sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, negatywna przesłanka jego przyznania w postaci istniejącego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego uniemożliwia ustalenie daty przyznania świadczenia wcześniejszej niż data jej wyeliminowania poprzez uchylenie. Skarga kasacyjna jako bezzasadna, została oddalona.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy SENT. Termin przedawnienia dotyczy wyłącznie nałożenia kary, nie zaś wszczęcia postępowania.

Należyta staranność podatnika przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wyklucza instrumentalne zastosowanie stawki 0% VAT, jeżeli nie wykazano, że towar faktycznie opuścił terytorium kraju. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego zawiesza bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdy towarzyszą mu uzasadnione przesłanki faktyczne.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. o przedawnieniu 2-letnim dotyczy zarówno wszczęcia, jak i ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie kary pieniężnej, nakładając obowiązek umorzenia procedury po upływie tego terminu.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który nie wykaże istnienia majątku spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, odpowiada solidarnie za te zaległości, jeżeli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna.

Uchylona decyzja administracyjna nie może stanowić podstawy prawnej dla wystawienia tytułów wykonawczych i wszczynania egzekucji administracyjnej w zakresie zobowiązań podatkowych; w takiej sytuacji nie istnieje prawidłowy obowiązek egzekucyjny.

Obowiązek naprawienia szkody nałożony wyrokiem I instancji po jej wcześniejszym zaspokojeniu przez ubezpieczyciela narusza art. 46 § 1 k.k., a jego utrzymanie przez sąd odwoławczy stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie wyroku.

Organ administracyjny, przed wydaniem decyzji uwłaszczeniowej, jest zobligowany do podjęcia wszelkich działań zmierzających do ustalenia faktycznego posiadania gruntu przez wnioskodawcę, a brak dostarczonego przez niego podziału nieruchomości nie stanowi podstawy do odmowy uznania nabycia prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa.