Przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT wymaga wskazania istotnych wątpliwości uzasadniających weryfikację zasadności zwrotu. Naruszenie tej zasady przez organ podatkowy może skutkować uchyleniem postanowienia o przedłużeniu zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT musi być dobrze uzasadnione i ograniczone do kwot budzących wątpliwości, zakwestionowanie całości deklarowanej kwoty było nieuzasadnione i naruszało prawo materialne, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.

Decyzja rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2017 r., skutkująca nieważnością; brak oświadczenia producenta o homologacji zmienionego pojazdu nie może być akceptowany w praworządnym państwie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenia organów administracyjnych niższej instancji uznając, że kwestia legitymacji stron powinna być każdorazowo badana w procesie wznowionym, a nie na etapie wstępnej oceny wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej P. S.A. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 2 marca 2023 r., odmawiającą nabycia prawa własności i użytkowania wieczystego. Brak wystarczających dowodów na istnienie infrastruktury kolejowej na datę 28 lutego 2003 r. wyklucza uwłaszczenie.

Brak doręczenia pism procesowych uczestnikowi postępowania stanowi podstawę nieważności postępowania administracyjnego, prowadząc do uchylenia wyroku i konieczności rozpatrzenia sprawy ponownie przez sąd I instancji.

Zarządzając proces kasacyjny, NSA podkreśla, że organy interpretacyjne nie mają właściwości badania zgodności przepisów podatkowych z Konstytucją. W przypadku skarg na interpretacje indywidualne sądy administracyjne związane są ograniczeniami formalnymi skargi kasacyjnej.

Zameldowanie na pobyt stały wymaga rzeczywistego osiedlenia oraz skoncentrowania centrum interesów życiowych w danej lokalizacji. Pozoracja zamieszkania bez faktycznego osadzenia nie umożliwia uzyskania zameldowania.

Podmiot prowadzący instalację oczyszczalni ścieków, niezależnie od pełnej kontroli nad gospodarką ściekową, jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, zgodnie z art. 389 pkt 1 u.p.w. Bez znaczenia pozostaje tytuł prawny władania instalacją.

Decyzje organów administracyjnych w sprawie wycinki drzew były zgodne z prawem, a skarga kasacyjna Stowarzyszenia nie wykazała istotnych naruszeń przepisów, co uzasadniało jej oddalenie przez NSA.

Świadczenia rodzinne na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mogą być przyznawane obywatelom Ukrainy przebywającym w Polsce legalnie, nawet jeśli dotyczą opieki nad osobami dorosłymi, a nie wyłącznie dziećmi.

Umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na upływ 30 lat wymaga ustalenia daty ogłoszenia orzeczenia zgodnie z przepisami dotyczącymi jego wejścia do obrotu prawnego. Uchybienia w tym zakresie skutkują uchyleniem decyzji organów niższych instancji.

Obywatelowi Ukrainy przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na terytorium RP w związku z opieką nad osobą dorosłą, a ograniczenia te nie dotyczą wyłącznie świadczeń dla dzieci, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd gruntem, zgodnie z rozporządzeniem z 1998 r., może stanowić samoistny dowód istnienia prawa zarządu dla celów uwłaszczeniowych, bez konieczności odwoływania się do wcześniejszej decyzji przekazującej zarząd.

Nadpłata podatku dochodowego powstaje z dniem złożenia skorygowanej deklaracji rocznej, a nie z dniem pobrania nienależnego podatku przez płatnika. Oprocentowanie nadpłaty obliczane jest od dnia złożenia korekty wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Organ interpretacyjny nie jest właściwy do ustalania zgodności transakcji z warunkami rynkowymi; odmowa wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej takich kwestii jest uzasadniona.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy D. była częściowo nieważna, jeśli chodzi o wyznaczenie drogi wewnętrznej, ale pozostałe ograniczenia dotyczące zabudowy uznano za zgodne z prawem, uznając je za proporcjonalne i konieczne do ochrony interesów publicznych.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT przez organ podatkowy, bez wskazania uzasadnionych przyczyn dotyczących całości kwoty, stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT. Organ podatkowy musi dokładnie uzasadnić potrzebę dalszej weryfikacji jedynie w zakresie rzeczywiście spornym.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji doręczonej minimum 30 lat przed wszczęciem, umarza się z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ nie ma uprawnień do oceny konstytucyjności przepisów, a sądy administracyjne nie mogą zastosować bezpośrednio Konwencji o ochronie praw człowieka do decyzji sprzed 1993 r.

Postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT powinno być adekwatnie uzasadnione, wskazując istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu, a jego zakres powinien być odpowiedni do rzeczywistych wątpliwości. Organ odwoławczy nie może przedłużać terminu zwrotu bez dostatecznego uzasadnienia, które dotyczyłoby konkretnej części kwoty spornego zwrotu.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie ustaleń kontroli jest zgodne z prawem, a kontrolowany podmiot ma obowiązek dostosować swoją działalność do określonych przepisów ochrony środowiska, niezależnie od przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej.

Jeżeli uprawnienie określone w decyzji administracyjnej wygasło z powodu upływu zastrzeżonego terminu, decyzja nie podlega zmianie w trybie art. 155 k.p.a., nawet gdy przemawiają za tym interes społeczny i słuszny interes strony.

W braku związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a sprawowaną opieką świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Obowiązki opiekuńcze muszą faktycznie uniemożliwiać pracę zarobkową.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT, jak określono w postępowaniu prowadzonym wobec K. sp. z o.o., następuje tylko w zakresie kwot rzeczywiście objętych wątpliwościami organu podatkowego, a nie w pełnej wysokości zwrotu, co stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.