Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a faktyczna wiedza o fikcyjności transakcji uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz obowiązku zapłaty podatku z pustych faktur.

Przepisy unijne nie mogą stanowić wyłącznej podstawy określania terminu przedawnienia środków wypłaconych z budżetu krajowego; konieczne jest zastosowanie odpowiednich krajowych regulacji prawnych dotyczących przedawnienia.

Podmiot odbierający odpady komunalne ponosi odpowiedzialność administracyjną za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, a ocena tej odpowiedzialności opiera się na składanych przez podmiot sprawozdaniach. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny, co wyklucza subiektywizację, nawet przy istnieniu przyczyn niezależnych od podmiotu prowadzącego działalność.

Uchwała o ustaleniu diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego wymagający publikacji, a jej brak skutkuje nieważnością, co jest zgodne z art. 42 u.s.g. oraz art. 13 pkt 2 u.o.a.n. WSA i NSA potwierdziły, że ma ona charakter generalny i abstrakcyjny, nie jest aktem wewnętrznym.

Uchwała rady gminy ustalająca diety dla radnych jest aktem prawa miejscowego. Niedopełnienie obowiązku jej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym skutkuje nieważnością uchwały w całości.

Rażące naruszenie art. 413 §2 pkt 2 k.p.k. i art. 35 §1 k.k. przy orzekaniu kary ograniczenia wolności uzasadnia uchylenie orzeczenia w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem wymogu określenia miesięcznego wymiaru pracy nieodpłatnej.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę nad pełnoletnim członkiem rodziny, względem którego brak jest obowiązku alimentacyjnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną w sprawie dotyczącej odmowy przyznania takiego świadczenia.

Kara administracyjna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu odpadów jest prawidłowa, jeżeli nie udowodniono, że podmiot podjął wszelkie możliwe działania dla spełnienia tego obowiązku. Odpowiedzialność za jego wypełnienie nie może być uchylona bez wykazania braku możliwości jego realizacji.

Decyzja administracyjna z 1978 r. została prawidłowo doręczona zgodnie z art. 45 k.p.a. Wszczęte po 30 latach postępowanie nadzorcze podlega umorzeniu na mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r.

Odpowiedzialność za nieosiągnięcie poziomów recyklingu spoczywa na podmiocie usuwającym odpady, który ponosi administracyjną karę pieniężną za takie naruszenie, bez uwzględnienia okoliczności pandemii jako siły wyższej.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na odbierającego odpady komunalne zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. jest zasadne, gdy poziom recyklingu nie osiąga wymaganego pułapu, a jednorazowe naruszenia nie mogą być podstawą do odstąpienia od jej wymierzenia.

NSA uznał, że stawy rybne mogą być traktowane jako nieruchomości ziemskie i podlegać przejęciu na cele reformy rolnej zgodnie z przepisami dekretu PKWN z 1944 roku, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, że brak zawieszenia emerytury do 31 grudnia 2023 r. uniemożliwił przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów przejściowych ustawy o świadczeniu wspierającym.

Wyrok Sądu Okręgowego z dnia 12 grudnia 2024 r., wydany z udziałem sędziego w stanie spoczynku, narusza zasadę legalności składu sądu, co skutkuje jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Uchwała rady gminy ustalająca zasady i wysokość diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takowej publikacji skutkuje nieważnością uchwały.

Uchwała rady gminy ustalająca wysokość diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego, który wymaga publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Brak takiej publikacji uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odmowa ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość po czterdziestu latach jest zgodna z prawem, gdy brak jest dowodów na wcześniejsze ustalenie i wypłatę odszkodowania, a organy administracyjne przeprowadziły postępowanie w sposób zgodny z przyjętymi zasadami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że przedstawione zarzuty nie wskazywały na kwalifikowane wady procesowe uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. Prawidłowo przyjęto brak podstaw do podważenia decyzji o odszkodowaniu.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie k.p.a., przewidujący umorzenie po 30 latach postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji, ma charakter materialnoprawny i jego zastosowanie nie narusza zasady zaufania do państwa prawa.

Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oddalenie skargi nastąpiło na podstawie art. 184 p.p.s.a., a decyzja organu administracyjnego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania była prawidłowa.

Otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego bez udzielenia wystarczającego pouczenia o sytuacjach skutkujących utratą prawa do tego świadczenia nie spełnia przesłanek nienależnego pobrania w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedsiębiorca odbierający odpady komunalne, który nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu, podlega karze pieniężnej. Brak możliwości wpływu na segregację odpadów przez właścicieli nieruchomości nie zwalnia go z odpowiedzialności za realizację obowiązków wynikających z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Odpowiedzialność administracyjna podmiotu odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości obejmuje obowiązek osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, a jego niewykonanie skutkuje obiektywną karą pieniężną z art. 9x u.c.p.g.

Z mocy prawa, nieruchomość stała się własnością gminy z dniem 27 maja 1990 r., a ww. wejście w życie ustawy o komercjalizacji PKP nie miało wpływu na dokonany skutek prawny komunalizacji z roku 1990. Skarga kasacyjna PKP zostaje oddalona.