Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że maksymalna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, nawiązując do czynności sprzedaży na targowisku, nie zaś konkretnego podatnika.

Maksymalna dzienna stawka opłaty targowej, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży realizowanej na targowisku, a nie do poszczególnych podatników, co jest zgodne z zasadą kompetencji gminy do określania wysokości stawek.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie udowodnił spełnienia przesłanek do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, gdyż nie wykazał, że jego praca odbywa się na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym zgodnie z Konwencją, a także nie udowodnił niewspółmierności zaliczek do przewidywanego podatku.

Informacja ustalająca wysokość opłaty za usługi wodne nie ma charakteru decyzji administracyjnej i jest czynnością materialno-techniczną. Opłaty zmienne muszą uwzględniać różne cele poboru wód zgodnie z art. 272 i art. 274 prawa wodnego, a ustalenie opłaty w formie decyzji wymaga obliczenia jej wysokości z uwzględnieniem specyfikacji działania podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uznając decyzje GITD za niezgodne z art. 24 § 1 pkt 5 KPA oraz art. 54 § 2 PPSA, co uzasadniało uchylenie postanowień przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieruchomość wywłaszczona z zamiarem budowy Zakładów i strefy ochronnej nie jest zbędna na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej z 1976 r., a więc zwrot tej nieruchomości nie jest uzasadniony.

Kumulacja parametrów wodnoprawnych, skutkująca obowiązkiem uzyskania pozwolenia, zachodzi niezależnie od odległości między inwestycjami, gdy ich łączna realizacja przekracza ustawowe limity określone w art. 394 ust. 1 Prawa wodnego.

Ujawnienie przez Prokuraturę nowych dowodów istniejących już w dacie decyzji administracyjnej, acz nieznanych wtedy organowi, stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz do uchylenia zaskarżonej decyzji decyzją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Niedopuszczalne jest wystawienie przez organ egzekucyjny nowych tytułów wykonawczych na te same należności, gdy wcześniej umorzone zostało postępowanie egzekucyjne. Narusza to zasady ochrony praw zobowiązanego oraz przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Radca prawny działający w imieniu strony musi przedłożyć do akt sprawy dokument wykazujący jego umocowanie do działania w cudzym imieniu; zaniedbanie tego obowiązku skutkuje brakiem możliwości skutecznego wniesienia środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.

Ostateczne postanowienie Ministra, podtrzymujące decyzję z 2007 r. o przejęciu przedsiębiorstwa, było zgodne z prawem; prawomocne orzeczenie sądu uniemożliwia ponowne stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Złożono skargę kasacyjną od wyroku dotyczącą ustalenia opłaty targowej, lecz Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za niemającą uzasadnienia, podkreślając, że rada gminy miała prawo do ustalania opłat, a zarzuty proceduralne nie miały wpływu na istotę merytoryczną sprawy.

Nie stanowi naruszenia prawa odmowa udostępnienia opinii prawnopodatkowej jako informacji publicznej, gdyż dokumenty o charakterze wewnętrznym, niebędące wyrazem stanowiska organu, nie podlegają ujawnieniu w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Kontrola pozaplanowa interwencyjna w ramach gospodarki odpadami, wszczęta na podstawie interwencji o podejrzeniu zanieczyszczenia środowiska, nie podlega przepisom ograniczającym kontrolę w oparciu o Prawo przedsiębiorców. Doręczenie postanowienia w formie papierowej, gdy nastąpiło zapoznanie się z nim i efektywne wniesienie zażalenia, nie narusza uprawnień procesowych.

Wznowienie postępowania administracyjnego nie jest dopuszczalne, gdy brak jest związku przyczynowego między podstawą wznowienia a ostateczną decyzją, której dotyczy zapytanie o wznowienie, co skutkuje odmową w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a.

Informacje o wynagrodzeniach pracowników administracji, zrelatywizowane do konkretnych osób, nie stanowią informacji publicznej. Wydatki osobowe mogą być dostępne w przypadku informacji nieosobowych, bez identyfikacji poszczególnych pracowników.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony w celu wsparcia prywatnego postępowania karnego, nie spełnia wymogów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie dotyczy sprawy publicznej o znaczeniu ogólnym.

Pismo obywatela zawierające prośbę o informację dotyczącą działań administracji publicznej należy traktować jako wniosek o dostęp do informacji publicznej, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność organu w odpowiedzi na taki wniosek stanowi naruszenie przepisów prawa.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który wymaga wyjaśnienia skutków działań urzędowych i nie odnosi się do istniejących faktów, nie stanowi wniosku o informację publiczną w rozumieniu ustawy, wobec czego organ nie jest zobowiązany do jego wykonania.

Wartość dywidendy rzeczowej w formie lokali ustalana jest według wartości określonej w uchwale zgromadzenia wspólników i stanowi podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Przychodem jest wartość, która musi odpowiadać wartości rynkowej na dzień uchwały.

Zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na cele mieszkalne w przyziemiu wielorodzinnego budynku mieszkalnego jest dopuszczalna jedynie przy zachowaniu zastanego ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa, bez wykazywania sprzeczności ze stopniem zagospodarowania terenu.

Zarząd spółki z o.o., będącej komplementariuszem spółki komandytowej, jest podmiotem uprawnionym do reprezentacji i odpowiedzialnym za przekazanie informacji Rzecznikowi Praw Pacjenta w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepienia ochronnego zgodne jest z prawem i wynika bezpośrednio z ustawy o zapobieganiu chorobom zakaźnym. NSA potwierdził, że mechanizmy przymusu są akceptowane w kontekście zdrowia publicznego.

Skarga kasacyjna L.D. od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. jest niezasadna. Działania Inspektora Ochrony Środowiska były uzasadnione, a zarządzenie pokontrolne pozostaje w zgodzie z przepisami o odpadach i ochronie środowiska.