Brak podstaw do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia PROW przez przepisy ustawy z 15 kwietnia 2021 r., z uwagi na brak odpowiednich regulacji kolizyjnych oraz ochrona praw wnioskodawców o wsparcie. Skarga kasacyjna oddalona.

Rozbudowa siedliska rolniczego w obszarze objętym ochroną przyrodniczą wymaga zastosowania się do generalnego zakazu inwestowania wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, chyba że kontynuacja dotychczasowego użytkowania nieruchomości nie narusza walorów krajobrazowych i przyrodniczych obszaru.

Zbiornik żelbetowy o pojemności V=6,0 m3 stanowi obiekt budowlany podlegający obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wadliwości proceduralne organu nie wpływają na legalność rozstrzygnięcia, a brak zgłoszenia uzasadnia nakaz rozbiórki.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność decyzji o zwrocie przez wspólników s.c. A części dofinansowania z powodu naruszenia procedur wykorzystania środków unijnych, w związku z nieprawidłową dokumentacją projektu.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na błędne nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez organy, co naruszało zasady postępowania. NSA uchyla decyzje niższych instancji, wskazując na konieczność rozpatrzenia dowodów podważających materialną podstawę odpowiedzialności podatkowej K.B.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny powinien szczegółowo ustalić, czy zakres robót polegający na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym wymaga pozwolenia na budowę, uwzględniając istotną ingerencję w elementy konstrukcyjne obiektu oraz przepisy ochrony środowiska.

Działka będąca od zawsze drogą dojazdową nie zmieniła swojego przeznaczenia, co wyklucza zastosowanie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Utwardzenie działki nie stanowi zmiany jej zagospodarowania.

Objęcie działki gruntu jako części terenu inwestycji jedynie dla celów rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej jest dopuszczalne, jeżeli działka znajduje się na terenie przeznaczonym do zainwestowania, a żaden przepis prawa tego nie zabrania.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowienie ostateczne organu administracyjnego, które zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w postaci bezpodstawnego uznania czynności faktycznej za egzekucyjną przy nieistniejącej wierzytelności oraz właściwość organu, jest nieważne.

NSA oddala skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość formalnej oceny wniosku o dofinansowanie przez Śląskie Centrum Przedsiębiorczości, zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania ustalonymi w ustawie wdrożeniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że maksymalna stawka opłaty targowej ma charakter przedmiotowy, nawiązując do czynności sprzedaży na targowisku, nie zaś konkretnego podatnika.

Informacja ustalająca wysokość opłaty za usługi wodne nie ma charakteru decyzji administracyjnej i jest czynnością materialno-techniczną. Opłaty zmienne muszą uwzględniać różne cele poboru wód zgodnie z art. 272 i art. 274 prawa wodnego, a ustalenie opłaty w formie decyzji wymaga obliczenia jej wysokości z uwzględnieniem specyfikacji działania podmiotu.

Maksymalna dzienna stawka opłaty targowej, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży realizowanej na targowisku, a nie do poszczególnych podatników, co jest zgodne z zasadą kompetencji gminy do określania wysokości stawek.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie udowodnił spełnienia przesłanek do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, gdyż nie wykazał, że jego praca odbywa się na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym zgodnie z Konwencją, a także nie udowodnił niewspółmierności zaliczek do przewidywanego podatku.

NSA uchyla wyrok WSA, wskazując na niedostateczną ocenę potencjalnego naruszenia zakazu reformationis in peius oraz brak wystarczającego uzasadnienia dotyczącego istotnych kwestii prawnych w związku z decyzją kasacyjną organu.

Bezczynność organu, polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej w terminie, może być stwierdzona przez sąd, mimo późniejszego udostępnienia informacji przez organ. Zarzuty kasacyjne dotyczące trybu postępowania WSA są bezzasadne, gdyż tryb uproszczony jest właściwy.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na niewykazanie przez stronę istotnego wpływu uchybień proceduralnych i braku podstaw do uznania błędów w stosowaniu prawa materialnego przez organy administracyjne.

Włączenie działki do granic Mazowieckiego Parku Krajobrazowego jest zgodne z przepisami prawa ochrony przyrody i konstytucyjną zasadą proporcjonalności, skoro działka posiada wartości przyrodnicze uzasadniające ochronę, a skarga nie wykazała konkretnego naruszenia konstytucyjnych praw.

W przypadku zażaleń na postanowienia organu I instancji, siedmiodniowy termin ich rozpatrzenia, określony w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, biegnie od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Grzywna w celu przymuszenia, nałożona przez organy administracyjne w wysokości osiągalnej dla spółki, jest zgodna z prawem oraz celem egzekucyjnym, zwłaszcza gdy inny środek, jak wykonanie zastępcze, byłby bardziej uciążliwy.

Sprzeciw wniesiony przez przedsiębiorcę w toku kontroli wymaga merytorycznego rozpoznania bez względu na sporne interpretacje terminu jego wniesienia definiowanego przez organ kontroli bądź stronę. Chybione terminy muszą być oceniane w kontekście rzeczywistego czasu trwania kontroli.

Przy zachowaniu wymogów formalnych skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw faktycznych i prawnych dla uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz proceduralnego, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w przedmiocie nabycia z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.

Zasada proporcjonalności ograniczenia prawa do sądu w sprawach z art. 100d specustawy ukraińskiej wygasła po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności, a zatem ograniczenie terminów przestało być uzasadnione po 30 czerwca 2024 roku.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Z. T. dotycząca przewlekłości postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości została oddalona jako niezasadna, z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego przez sąd pierwszej instancji.