W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany na nieaktualny adres e-mail, brak jest podstaw do uznania organu administracji publicznej za bezczynny, a skarga na bezczynność organu powinna zostać oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż odmowa udzielenia danych o majątku spółki Skarbu Państwa w trybie dostępu do informacji publicznej, w oparciu o inne tryby dostępu, nie znajduje podstaw prawnych, gdy przepisy szczególne nie wyłączają kompleksowo stosowania u.d.i.p. Orzeczenie potwierdza obowiązek rozpoznania wniosków zgodnie z u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, nie przesądzone okolicznościami niezależnymi od organu, stanowi rażące naruszenie prawa i uzasadnia przyznanie skarżącemu rekompensaty pieniężnej.

Termin do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie art. 98 § 2 kpa jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu; umorzenie postępowania w wyniku jego uchybienia jest zasadne.

Bezczynność organu administracyjnego w zakresie dostępu do informacji publicznej nakazuje sądowe uznanie i rozstrzygnięcie. Informacje dotyczące zawodowych aspektów adwokata mogą być uznane za publiczne, wymagając formalnej odmowy ich udostępnienia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny powinien szczegółowo ustalić, czy zakres robót polegający na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym wymaga pozwolenia na budowę, uwzględniając istotną ingerencję w elementy konstrukcyjne obiektu oraz przepisy ochrony środowiska.

Działka będąca od zawsze drogą dojazdową nie zmieniła swojego przeznaczenia, co wyklucza zastosowanie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Utwardzenie działki nie stanowi zmiany jej zagospodarowania.

Objęcie działki gruntu jako części terenu inwestycji jedynie dla celów rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej jest dopuszczalne, jeżeli działka znajduje się na terenie przeznaczonym do zainwestowania, a żaden przepis prawa tego nie zabrania.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowienie ostateczne organu administracyjnego, które zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w postaci bezpodstawnego uznania czynności faktycznej za egzekucyjną przy nieistniejącej wierzytelności oraz właściwość organu, jest nieważne.

NSA oddala skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość formalnej oceny wniosku o dofinansowanie przez Śląskie Centrum Przedsiębiorczości, zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania ustalonymi w ustawie wdrożeniowej.

Przy ocenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, brak konieczności wyznaczenia drugiej linii zabudowy i nieuzasadniony chaos urbanistyczny mogą prowadzić do niewłaściwej odmowy ustalenia warunków. Obowiązujące przepisy i analiza urbanistyczna mogą uzasadnić decyzję o odstąpieniu od tej linii.

Zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklam typu billboard bez zgody zarządcy drogi stanowi naruszenie ustawy o drogach publicznych, co uprawnia organ do nałożenia kary pieniężnej. Znikomość naruszenia nie zachodzi, gdyż działania strony stanowią realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowi naruszenie, które uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, a właściwie zgromadzony materiał dowodowy, w tym opinia geodety, mogą stanowić wystarczającą podstawę do uznania zasadności decyzji administracyjnej.

Brak podstaw do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia PROW przez przepisy ustawy z 15 kwietnia 2021 r., z uwagi na brak odpowiednich regulacji kolizyjnych oraz ochrona praw wnioskodawców o wsparcie. Skarga kasacyjna oddalona.

Nienależyta obsada sądu, obejmująca sędziów powołanych na mocy ustawy z 2017 r. i KRS, nie spełnia kryteriów niezawisłości i bezstronności, stanowiąc bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Udział sędziego powołanego i awansowanego z naruszeniem zasad obiektywizmu i transparentności stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą do uchylenia orzeczenia sądu, zaprzeczając zasadzie prawidłowej obsady. W konsekwencji, Sąd Okręgowy powinien na nowo rozpoznać sprawę oskarżonego.

Przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych mogą być stosowane odpowiednio do rekultywacji gruntów po działalności górniczej na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 5 pgg, niezależnie od charakteru tych gruntów. Właściwy organ posiada kompetencje do wydania decyzji rekultywacyjnej w takim zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż brak posiadania informacji przez organ zobowiązany wyklucza przypisanie temu organowi bezczynności w kontekście przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie, w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa prawa własności nieruchomości przez Gminę M., podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego za niezasadne. Wyrok WSA pozostaje zgodny z prawem.

Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny uzasadniający nałożenie kary pieniężnej, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny pozwala na potwierdzenie faktu zajęcia oraz spełnia wymogi dowodowe określone w ustawie o drogach publicznych.

Ekwiwalent za urlop niewykorzystany przed 6 listopada 2018 r. określa się na podstawie zasad przed tą datą, nie zaś według niekonstytucyjnego współczynnika ułamkowego. NSA potwierdził konieczność stosowania nowych zasad ustalania, a nie wysokości, co uzasadnia ponowne ustalenie ekwiwalentu.

Dokumenty opracowane przez podmioty prywatne i dostarczone na potrzeby postępowania administracyjnego, nie stają się automatycznie informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko na podstawie faktu ich użycia przez organy administracji publicznej.

Adwokat, będący osobą pełniącą funkcję publiczną, nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej dotyczącej swej działalności zawodowej, z wyjątkiem informacji niezwiązanych z wykonywaniem zawodu. Bezczynność organu w udostępnieniu takich informacji stanowi naruszenie prawa do informacji publicznej, nawet w kontekście zarzutów o nadużycie tego prawa.

Bezczynność organów administracji publicznej może być przedmiotem skargi, jeśli wpływa na załatwienie spraw w terminie przewidzianym przez prawo. Jednak brak rażącego naruszenia prawa wyklucza przyznanie sumy pieniężnej za bezczynność.