Organ, wydając pozwolenie wodnoprawne, jest zobowiązany do rozważenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (art. 96 ust. 1 u.i.o.ś.), nawet jeśli dotyczy to działań historycznie prowadzonych.

Na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającym lokalizację spalarni odpadów, nie można wykluczać lokalizacji współspalarni odpadów, o ile funkcja i cel przedsięwzięcia są zgodne z innymi przepisami planu oraz przepisami prawa o odpadach.

W przypadku robót budowlanych rozpoczętych na podstawie nieostatecznej decyzji, a następnie uchylonych, zastosowanie znajduje tryb naprawczy z art. 50-51 Prawa budowlanego, zamiast reżimu samowoli budowlanej z art. 48 Prawa budowlanego, o ile inwestor uzyskał formalne pozwolenie.

W sprawie kwalifikacji obiektów w postaci instalacji technologicznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za samodzielne budowle podlegające opodatkowaniu, gdyż ich funkcjonowanie nie warunkuje zgodności budynku z prawem budowlanym, lecz są związane wyłącznie z procesami produkcyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności, ponieważ dostarczył stosowne odpowiedzi w zakresie pytań będących informacją publiczną, działając zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Skarga nie wykazała uchybień uzasadniających jej uwzględnienie.

NSA uchyla wyrok WSA w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały planistycznej dotyczącej działek o szerokości poniżej 11 m z powodu uchybień proceduralnych, i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając pełny materiał dowodowy i argumentację gminy.

Decyzja organu organu I instancji ustalająca opłatę podwyższoną w odniesieniu do kopaliny wydobytej bez koncesji w okresie do 31 grudnia 2020 r. jest zgodna z prawem, a skarga kasacyjna dotycząca przedawnienia i wysokości opłaty jest niezasadna.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim nie pozostawał w bezczynności wobec wniosku o udostępnienie informacji, działając zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zaskarżony wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność organu odpowiada prawu.

Z uwagi na brak prawidłowego postępowania wyjaśniającego i niekompletność materiału dowodowego decyzje odmowne organu administracyjnego obu instancji w zakresie wydania pozwolenia wodnoprawnego zostały uchylone, a skarga kasacyjna oddalona ze względu na niezasadność.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując brak naruszenia prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych, stwierdzony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zaskarżone rozstrzygnięcie obejmuje tylko udzielone świadczenie w lutym 2023, nie zaś odstąpienie od leczenia.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA nie znajduje uzasadnienia prawnego i zostaje oddalona, gdyż zarzuty nie zostały dostatecznie skonkretyzowane, a decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za manipulacje tachografem była zasadna.

Na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy spoczywa obiektywna odpowiedzialność za przestrzeganie obowiązków i warunków przewozu, brak wpływu na naruszenie musi wynikać z okoliczności nadzwyczajnych. Kontrola nad dokumentacją leży po stronie przedsiębiorcy, mimo zlecania czynności podmiotom zewnętrznym.

Obowiązek szczepień ochronnych, mimo zakwestionowania niektórych przepisów przez TK, pozostaje wymagalny; postanowienia organów wydano zgodnie z prawem na podstawie obowiązujących przepisów.

Zakończenie służby w Policji powoduje ustanie prawa do użytkowania kwatery tymczasowej przez emerytowanego funkcjonariusza. Decyzja przydziałowa niezakwestionowana w odpowiednim czasie staje się wiążąca, a rozstrzygnięcia organów administracyjnych odmawiające zmiany tego stanu są prawidłowe.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na wystąpienie negatywnych przesłanek określonych w art. 181 pkt 4 ustawy o SOP, uniemożliwiających przyznanie pomocy finansowej w przypadku wcześniejszego zbycia nieruchomości przez funkcjonariusza w trakcie służby.

Obowiązek szczepień ochronnych przewidziany w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych jest egzekwowany administracyjnie, a nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest legalne i uzasadnione w świetle prawa.

Umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego było prawidłowe z uwagi na utratę statusu funkcjonariusza przez skarżącego, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym.

Zmiana terminu likwidacji szkoły nie stanowi nowej sprawy administracyjnej; organy administracyjne są związane wcześniejszym wyrokiem sądowym, co uniemożliwia wydanie nowej negatywnej opinii bez uwzględnienia wyników wcześniejszego postępowania sądowego.

W przypadku niezrealizowania przez podmiot odbierający odpady wymaganego poziomu recyklingu, podlega on karze pieniężnej obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przy czym odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny.

Podmiot odbierający odpady komunalne, który nie osiąga wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, podlega karze pieniężnej obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. NSAi potwierdza, że prawidłowe ustalenie poziomu recyklingu na podstawie danych przedstawionych w sprawozdaniu rocznym obciąża podmiot składający sprawozdanie. Skarga kasacyjna oddalona.

Przepis art. 32 ust. 1 u.m.p.o. w zw. z art. 3 ust. 1 lit b) iv) rozporządzenia nr 1013/2006 uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na odbiorcę, który przyjął nielegalnie przemieszczane odpady, albowiem naruszenie przepisów nie może być oceniane jako znikome, szczególnie w kontekście międzynarodowej ochrony środowiska.

Stacja kontroli pojazdów spełniająca techniczne wymagania może być uznana za wyznaczony punkt przeprowadzania szczegółowej drogowej kontroli technicznej pojazdu, zgodnie z zasadami określonymi przez dyrektywę 2014/47/UE. Przeprowadzenie takiej kontroli na stacji jest zgodne z prawem, jeśli nadzoruje ją uprawniony inspektor.

Skarga kasacyjna P.L. dotycząca uchylenia wyroku WSA w Warszawie została oddalona przez NSA z uwagi na brak wykazania wpływu zarzucanych naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy, co potwierdza legalność nałożenia grzywny w celu przymuszenia do obowiązkowego szczepienia.

Prowadzenie gospodarstwa rolnego przez skarżącą stanowiło przeszkodę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Pobieranie przez skarżącą wsparcia przeznaczonego dla rolników przesądzało o kwalifikacji jako prowadzenie działalności rolniczej, co wykluczało możliwość przyznania świadczenia.