W sprawach dotyczących przepisów Prawa budowlanego, które nakazują wszczęcie postępowania z urzędu, nie jest dopuszczalne zainicjowanie postępowania administracyjnego na wniosek osoby powołującej się na interes prawny.

Organ administracji, podejmując decyzję o zwrocie kosztów przewozu, musi wykazać, że wybrane placówki spełniają zalecenia indywidualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, przy czym „najbliższa” oznacza także realizację tych zaleceń, nie tylko odległość geograficzną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że organ nie pozostawał w bezczynności, udzielił pełnych odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wszelkie niewyczerpujące odpowiedzi dotyczyły pytań wykraczających poza zakres informacji publicznej.

Nielegalny przewóz odpadów, realizowany z niepoprawnie wypełnionymi dokumentami wg załącznika VII rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, nawet gdy informacje w dokumentach są wewnętrznie sprzeczne.

Nałożenie na S. sp. z o.o. administracyjnej kary pieniężnej za nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów było zgodne z prawem, gdyż odpady wymagały zgłoszenia, co zostało zaniedbane przez spółkę.

Przewożenie odpadów pomiędzy oddzielnymi oczyszczalniami ścieków w obrębie jednej gminy na cele dalszego przetwarzania wymaga uzyskania indywidualnych zezwoleń zgodnie z ustawą o odpadach, a brak takich zezwoleń uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej D.K. – N.W. oraz D.K. – J., będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli są potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej tej spółki, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, mimo zarzutów naruszenia konstytucyjności oraz konwencji o ochronie praw człowieka.

Rada Miejska [...] przekroczyła delegację ustawową, ustanawiając zasady przyznawania lokali do remontu i pierwszeństwa najmu socjalnego, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonych przepisów uchwały. Gmina nie posiadała uprawnień do wprowadzenia regulacji nieobjętych zakresem ustawowym.

Utwardzony plac rozmiarów ponad 10 miejsc postojowych jest obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę. Samowolna realizacja miejsca postojowego dla powyżej 10 pojazdów bez pozwolenia stała się realizacją przesłanek z art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Instalacje technologiczne, takie jak instalacja sprężonego powietrza, mogą być traktowane jako samodzielne budowle i podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeśli nie są niezbędne dla podstawowego funkcjonowania budynku.

Działania Wojewody Zachodniopomorskiego nie były przewlekłe, a zasady zaufania i szybkości postępowania nie zostały naruszone z uwagi na brak formalnej inicjatywy strony w realizacji prawa do rekompensaty.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą przewlekłości postępowania administracyjnego, uznając, że brak aktywnej inicjatywy strony uniemożliwiał uznanie zaistnienia przewlekłości ze strony organu. Realizacja prawa do rekompensaty wymagała uprzednich działań ze strony wnioskodawców.

Podmiot wykonujący przewóz może zostać ukarany za jazdę pojazdem z niebezpieczną usterką układu hamulcowego; brak dowodu na nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przewidzenie usterki wyklucza umorzenie postępowania karnego.

Nie można w decyzji środowiskowej wydanej bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nałożyć obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Podmioty gospodarcze z dominującymi udziałami Skarbu Państwa są zobowiązane do udzielenia informacji publicznej dotyczącej wynagrodzeń członków zarządu, gdyż informacje te mają charakter publiczny i są związane z kontrolą nad gospodarowaniem majątkiem publicznym.

Organy administracji publicznej prawidłowo odmówiły udostępnienia informacji, które wykraczały poza zakres definicji informacji publicznej. Działania organu były zgodne z u.d.i.p., a zarzuty wobec bezczynności zostały uznane za nieuzasadnione.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za gospodarkę odpadami niezgodnie z zezwoleniem jest zasadne, gdy ustalenia faktyczne wskazują na magazynowanie bez permisji. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia prawa materialnego i proceduralnego przy braku błędów faktologicznych w ustaleniach organów i sądu.

Długotrwałe odroczenie obowiązku szczepień ochronnych wymaga formalnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego istnienie medycznych przeciwwskazań; samo skierowanie do specjalistycznej poradni nie jest wystarczające do uchylenia obowiązku administracyjnoprawnego wynikającego z przepisów ustawowych.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie ulega automatycznemu odroczeniu bez formalnego stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych. Tytuł wykonawczy dotyczący szczepień jest prawidłowy, gdy brak jest udokumentowanego, długoterminowego odroczenia obowiązku.

Postępowanie administracyjne powinno być prowadzone terminowo i bez zbędnej zwłoki. Bezczynność wynikająca z nieuzasadnionych przestojów między czynnościami administracyjnymi uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, nawet gdy podjęte działania były istotne dla sprawy.

Przewóz regularny specjalny nie wymaga publicznej dostępności ani zezwolenia na przewóz publiczny, a przepisy szczegółowe ustawy o transporcie drogowym wyłączają stosowanie przepisów o miarkowaniu kary z Działu IVa k.p.a.

Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności, udzielając pełnych i zgodnych z u.d.i.p. odpowiedzi na wniosek o informacje. Skarga kasacyjna była bezpodstawna i została oddalona.

Wady proceduralne mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania nie są równoważne z rażącym naruszeniem prawa prowadzącym do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.