Umowa dotycząca przeprowadzenia wykładu dla aplikantów radcowskich, mimo jej nazwy, nie spełnia przesłanek umowy o dzieło, lecz stanowi umowę o świadczenie usług z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Umowy dotyczące wygłoszenia wykładów nie stanowią umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, podlegające przepisom o zleceniu. Osoby wykonujące takie umowy obowiązane są do ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Złożenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej nie wstrzymuje zastosowania regulacji o zaliczeniu nadpłaty na poczet tych zaległości; organ podatkowy działa zgodnie z art. 76 § 1 o.p., nie uwzględniając trudnej sytuacji materialnej podatnika.

Tajemnica przedsiębiorcy, jako przesłanka ograniczenia dostępu do informacji publicznej, obejmuje informacje mające wartość gospodarczą, które pozostają w poufności i ich ujawnienie mogłoby zaszkodzić interesom przedsiębiorcy. Skarga kasacyjna bez podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał umowę o wygłoszenie wykładu za umowę o świadczenie usług, odrzucając kwalifikację jako umowy o dzieło ze względu na brak indywidualizacji i samoistności rezultatu. Umowa podlegała zatem regulacjom dotyczącym ubezpieczenia zdrowotnego.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przepisów wymaga wskazania właściwej normy prawnej oraz uzasadnienia, dlaczego winna stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna nie może zastępować zarzutu naruszenia przepisów postępowania, kwestionując ustalenia faktyczne.

Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie rodzinne, wskutek niezgłoszenia zmiany sytuacji dochodowej mimo obowiązku jej zgłoszenia, jest zobowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi. Przedmiotowe pouczenie musi być jasne i zrozumiałe dla adresata.

Umowa na przygotowanie i wygłoszenie wykładu dla aplikantów radcowskich polegająca na świadczeniu usług nie spełnia kryteriów umowy o dzieło. W związku z tym uczestnik podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Faktury VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, a księgi podatkowe oparte na takich fakturach należy uznać za nierzetelne.

Statki wykorzystywane w celach badawczych, które nie przewożą osób ani ładunków, nie kwalifikują się do określenia "eksploatowane w transporcie międzynarodowym" w świetle umowy między Rzeczpospolitą Polską a Singapurem o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Prawo do rekompensaty na mocy ustawy zabużańskiej przysługuje tylko osobom spełniającym określone warunki, w tym posiadanie miejsca zamieszkania na byłym terytorium RP w dniu 1 września 1939 r. oraz opuszczenie tego terenu z przyczyn wskazanych w art. 1 ustawy.

Organ administracji publicznej, spełniając wymogi ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zostaje w stanie bezczynności, jeśli odpowiada na wnioski w zakresie posiadanych danych w ustawowym terminie, a nie jest zobowiązany do tworzenia nowych analiz na potrzeby wniosków.

Decyzje środowiskowe utrzymane w mocy przez WSA oraz NSA są zgodne z przepisami u.i.o.ś., spełniając wymogi formalne i materialne, w tym w zakresie racjonalności wariantów przedsięwzięcia. Obowiązek zapewnienia jakości akustycznej wzdłuż dróg publicznych spoczywa na zarządcy drogi, a nie na inwestorze."

W postępowaniach podatkowych, wszczęcie postępowania karnoskarbowego przed kontrolą podatkową, a prowadzone przez niezależnego prokuratora, wyklucza możliwość instrumentalnego zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatkowego zobowiązania.

NSA uchylił wyrok WSA i oddalił skargę, stwierdzając, że wydatki na jubileusz spółki mają charakter reprezentacyjny, a więc nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Brak zarzutów skargi uniemożliwił rozszerzenie kontroli sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje nakładające obowiązek usunięcia odpadów na [...] S.A., wskazując, że działania organów były oparte na błędnym rozporządzeniu z 2015 r. Zasada Lex retro non agit uniemożliwiła wsteczne zastosowanie nowych przepisów.

NSA wskazuje na potrzebę dokonania przez WSA pełnej oceny prawnej decyzji administracyjnej dotyczącej koncesji, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności proceduralne i prawne, oraz sprecyzowania wskazań do dalszego postępowania zgodnie z prawem materialnym.

Skarga kasacyjna M.S. i M.S.1 na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o odmowie skreślenia budynku z rejestru zabytków oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw oraz właściwej ochrony wartości zabytkowych.

§ 3 pkt 5 i § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytury funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość ustalenia przez organ podatkowy łącznego zobowiązania, uznając, że definicja powierzchni użytkowej i klasyfikacja utwardzeń jako budowli były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego.

Opinia konserwatora zabytków nie ma statusu dokumentu urzędowego, lecz stanowi ważny dowód w postępowaniu, który organy powinny ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak bezczynności organu, który prawidłowo udzielił informacji zgodnie z u.d.i.p. Planowana akcja były zgodne z przepisami prawa materialnego.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie; decyzja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o uchyleniu decyzji Kolegium Odwoławczego była prawidłowa ze względu na brak merytorycznego rozpatrzenia wpływu inwestycji na środowisko, co jest niewystarczającym działaniem organu administracyjnego.

Rezygnacja z zatrudnienia przed złożeniem wniosku o świadczenie pielęgnacyjne nie wyklucza jego przyznania, jeśli nastąpiła ona z przyczyn obiektywnie uzasadnionych koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.