Przedsiębiorstwo energetyczne, jako podmiot wykonujący zadania publiczne, jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, spełniając wymogi art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Skarga kasacyjna przedsiębiorstwa została oddalona, a rozstrzygnięcie WSA podtrzymane.

Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zaliczane do kategorii 2 i 3, przetwarzane w biogazowni bez wymaganego zezwolenia, należy traktować jako odpady w rozumieniu ustawy o odpadach i przepisów unijnych.

Skarga o wznowienie postępowania, oparta na twierdzeniu o wpływie wyroku TSUE na orzeczenie krajowe, wymaga wykazania realnego wpływu, którego brak skutkuje oddaleniem skargi.

Art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID stosuje się także do przepisów prawa podatkowego, w tym do terminów materialnych określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, co obliguje organy do powiadamiania o uchybieniu terminu i wyznaczenia 30 dni na wniosek o jego przywrócenie.

Dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalane na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy słusznie przyjął pomiary jako podstawę do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia norm hałasu. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Nieosiągnięcie przez podmiot poziomu recyklingu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości, bez względu na domniemany wpływ siły wyższej; brak przesłanek do miarkowania kary.

Cofnięcie odwołania może być skuteczne jedynie wobec decyzji administracyjnej nieobarczonej wadą prawną lub naruszeniem interesu społecznego, zachodzącymi także w świetle stanu prawnego uwzględniającego nowe plany miejscowe.

Rekompensata otrzymana w ramach rządowego programu pomocy dla sektorów energochłonnych, stanowi dotację wolną od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 updop, jako bezzwrotna pomoc finansowa ze środków budżetowych. Interpretacja podatkowa wymaga ponownego rozważenia w kontekście zastosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.

NSA podtrzymuje stanowisko o umorzeniu postępowania nieskończonego ostateczną decyzją, wszczętego 30 lat po doręczeniu decyzji, uzasadniając zgodność z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a.

Refundację wywozową, której nie można jednoznacznie przypisać do produktu pochodzącego ze Wspólnoty, należy uznać za nienależną. Skarga kasacyjna, niewykazująca wpływu naruszeń postępowania na wynik sprawy, podlega oddaleniu.

Ustalono, iż refundacje wywozowe przyznane Zakładowi P. Sp. z o.o. uznano za nienależne w związku z brakiem możliwości jednoznacznego ustalenia pochodzenia mięsa zgodnie z przepisami unijnymi. Skarga kasacyjna została oddalona.

Miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych oraz miejsca postojowe zależne mogą być wliczane do bilansu miejsc wymaganych decyzją o warunkach zabudowy, o ile spełniają one swoją funkcję, tj. realne zapewnienie postoju zgodnie z przeznaczeniem inwestycji.

Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o uznaniu środków za nienależnie pobrane z tytułu refundacji wywozowej była prawidłowa, gdyż nie przedstawiono dowodów jednoznacznie potwierdzających wspólnotowe pochodzenie eksportowanego mięsa.

Refundacja wywozowa może zostać uznana za nienależną, jeżeli pochodzenie towaru nie jest jednoznacznie wykazane jako wspólnotowe, co jest warunkiem przyznania refundacji.

Dla uznania choroby za zawodową, wystarczy wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między schorzeniem a szkodliwymi warunkami pracy, co nie wymaga udowodnienia ich bezpośredniego wpływu. DFS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Kontynuowanie robót budowlanych przy zabytku po upływie terminu pozwolenia konserwatorskiego, ale na podstawie uzyskanego wcześniej pozwolenia na budowę, nie stanowi podjęcia działania bez pozwolenia konserwatorskiego i nie wymaga nałożenia kary administracyjnej.

Utrata statusu studenta przed dniem wydania decyzji o przyznaniu stypendium rektora skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w tej sprawie, ponieważ stypendium skierowane jest wyłącznie do osób posiadających status studenta.

Uchwała Rady Miejskiej Jasła w przedmiocie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym naruszała art. 25 ust. 2 u.s.g., gdyż rada nie wykazała związku decyzji z wykonywaniem mandatu, co stanowiło podstawę stwierdzenia nieważności uchwały.

Brak wykazania przez Ministra Edukacji i Nauki, że wnioskowane informacje mają charakter przetworzony oraz niedostateczna analiza szczególnej istotności interesu publicznego, uzasadniała uchylenie decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż organ administracyjny musi wykazać, że żądana informacja jest przetworzona oraz że jej udostępnienie nie leży w szczególnie istotnym interesie publicznym, decydując o odmowie spełnienia wniosku o informację publiczną.

Sąd utrzymuje stanowisko, iż przyznanie sumy pieniężnej za przewlekłość w załatwieniu sprawy pozostaje w uznaniu sądu i wymaga wykazania negatywnych przeżyć skarżącego. Wobec braku takich dowodów, skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Negatywna opinia organu opiniującego, wydana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, może uwzględniać aspekty ochrony środowiska wykraczające poza zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że dotyczą one zakresu przedmiotowego postępowania o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów.

NSA potwierdził zasadność nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i oddalając ją. Uznano poprawność ocen dowodowych oraz uzasadnienia Sądu I instancji.

Wykonanie decyzji zabezpieczającej na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej nie wymaga ukończenia kontroli podatkowej i może nastąpić w toku postępowania podatkowego, jeśli istnieje obawa niewykonania zobowiązań podatkowych przez podatnika.