Podmiot wykonujący działalność leczniczą, w celu skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, musi być wpisany do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewodę. Fakt prowadzenia punktu szczepień przez aptekę nie uprawnia jej do tej ulgi.
Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest regulacją odrębną wyłączającą zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 KPA, brak wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność oznacza konieczność nałożenia kary.
Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania determinuje obowiązek organu odwoławczego do wydania postanowienia stwierdzającego takie uchybienie, co wyklucza możliwość podważenia ostateczności decyzji administracyjnej.
Przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. zachodzi tylko wtedy, gdy w chwili wydania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym pozostaje inna ostateczna decyzja wiążąco rozstrzygająca tę samą, tożsamą podmiotowo i przedmiotowo sprawę. Decyzja o umorzeniu postępowania jako nierozstrzygająca sprawy co do istoty nie stanowi ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy, a zastosowanie art. 208 § 1 w zw.
Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., wobec czego wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Niezależnie od tego przesłanka zaprzestania naruszania prawa z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie może zostać spełniona przy delikcie jednoczynowym, polegającym na wykonaniu konkretnego przewozu pojazdem
W sprawie kar pieniężnych przewidzianych ustawą SENT granice postępowania odwoławczego, gdy naruszenia dotyczą odrębnych zgłoszeń, wyznacza zgłoszenie SENT oznaczone indywidualnym numerem referencyjnym. Organ odwoławczy nie może, rozpoznając odwołanie dotyczące jednego zgłoszenia, nałożyć kary za naruszenie odnoszące się do innego, nieobjętego odwołaniem zgłoszenia, nawet gdy łączny wymiar sankcji
Przepisy działu III rozdziału 11a Ordynacji podatkowej, normujące obowiązki raportowania schematów podatkowych, stanowią przepisy prawa podatkowego podlegające interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 O.p. Brak podstaw do twierdzenia, że interpretacja tych regulacji nie wywołuje ochrony z art. 14k O.p.; dlatego art. 165a § 1 O.p. nie uzasadnia odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego
Przesłanka interesu publicznego z art. 24 ust. 3 ustawy SENT nie aktualizuje się wyłącznie dlatego, że naruszenie obowiązków zgłoszeniowych nie spowodowało uszczuplenia podatkowego, zostało następnie skorygowane albo dotyczyło podmiotu co do zasady rzetelnie wykonującego działalność. Odstąpienie od kary ma charakter wyjątkowy i wymaga szczególnych okoliczności, których brak przy podaniu niezgodnych
W postępowaniu o nałożenie kary z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych właściciel przyczepy, na której umieszczono reklamę zajmującą pas drogowy bez zezwolenia, może zostać uznany za podmiot odpowiedzialny, jeżeli został ustalony na podstawie rejestru urzędowego i nie wykaże, że w okresie naruszenia przyczepa pozostawała we władaniu innej osoby. Obowiązek wyjaśnienia sprawy nie zwalnia strony
Brak wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniał odmowę udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Postępowanie organów podatkowych było zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga kasacyjna została oddalona.
Przewoźnik wykonujący profesjonalny transport odpadów nie może skutecznie powołać się na art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wyłącznie z powodu braku specjalistycznej wiedzy niezbędnej do ostatecznej kwalifikacji odpadu. Jeżeli dokumentacja przewozowa jest wewnętrznie sprzeczna, a rzeczywisty rodzaj ładunku pozwala powziąć wątpliwość co do jej zgodności z przewozem, przewoźnik ma obowiązek
Jeżeli przed wydaniem orzeczenia przez sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia w rozumieniu art. 45 § 1 k.w., zachodzi ujemna przesłanka procesowa z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. Sąd ma obowiązek uwzględnić ją z urzędu, uchylić zapadłe wyroki i umorzyć postępowanie na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.
Skarga kasacyjna F. w S. została oddalona, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przewóz drogowy był zarobkowy i wymagał zezwolenia, a zastosowana kara pieniężna za brak zezwolenia była uzasadniona w świetle ustawy o transporcie drogowym.
Art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto przesłanka zaprzestania naruszania prawa nie odnosi się do jednorazowego deliktu polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem z niebezpieczną usterką techniczną.
Domniemanie skutecznego doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. może zostać zastosowane wyłącznie wtedy, gdy wszystkie ustawowe czynności doręczyciela są w sposób jednoznaczny i spójny udokumentowane. Nieusunięte rozbieżności w dokumentacji pocztowej, sprzeczne dane systemowe oraz nieprzeprowadzenie dostępnych dowodów wyłączają możliwość przyjęcia fikcji doręczenia; wątpliwości te podlegają rozstrzygnięciu
Delegacja z art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych uprawnia radę gminy nie tylko do ustanowienia abonamentów parkingowych, lecz także do określenia mechanizmu wymiany ważnego abonamentu na abonament dla pojazdu zastępczego w razie uszkodzenia pojazdu objętego abonamentem. Częściowa nieważność przepisu, do którego odsyła regulacja wykonawcza, nie powoduje nieważności tej regulacji, jeżeli
Przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. zachodzi wyłącznie wtedy, gdy w chwili wydania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym pozostaje inna, wiążąca decyzja ostateczna rozstrzygająca tożsamą sprawę. Decyzja umarzająca postępowanie z powodu bezprzedmiotowości nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie kreuje stanu rei iudicatae.
Odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niezgodny z Konstytucją oznacza, że przepis ten podlega stosowaniu do upływu terminu derogacji. W konsekwencji wyrok TK nie uzasadnia wznowienia, na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, postępowania zakończonego ostateczną decyzją wydaną na podstawie tego
Warunek posiadania rzeczywistej i stałej siedziby przewoźnika drogowego nie jest spełniony przez wskazanie wirtualnego biura, które służy zasadniczo odbiorowi korespondencji i jest współdzielone przez setki podmiotów. Również zatrudnienie zarządzającego transportem w wymiarze uniemożliwiającym faktyczne i ciągłe wykonywanie obowiązków, przy równoczesnym obsługiwaniu licznych innych przedsiębiorstw,
Orzeczenie TSUE stanowi podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a. tylko wtedy, gdy jego zastosowanie prowadziłoby do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Wyrok dotyczący zwolnienia dostawy wywiezionej poza UE nie wpływa na prawomocne rozstrzygnięcie, jeżeli podatnik nie działał w dobrej wierze i nie dochował należytej staranności w weryfikacji transakcji oraz kontrahenta.
Podatnik świadczący usługi hotelarskie, zaliczane do usług turystyki, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabytych usług gastronomicznych przeznaczonych do dalszej odsprzedaży gościom hotelowym, jeżeli świadczone usługi nie są opodatkowane według procedury z art. 119 ustawy o VAT. Uchylenie ustawowego wyjątku nie może, wobec klauzuli stand still z art. 176 dyrektywy 2006/112/WE, prowadzić
Orzeczenie TSUE może uzasadniać wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej wyłącznie wtedy, gdy jego tezy pozostają relewantne dla treści decyzji ostatecznej. Prawo do obrony wymaga udostępnienia podatnikowi dowodów włączonych do jego sprawy i wykorzystanych przez organ, nie zaś zapewnienia dostępu do pełnych akt odrębnych postępowań wobec kontrahentów ani dowodów
Prawo do odliczenia VAT nie przysługuje z faktury niedokumentującej rzeczywistej dostawy dokonanej przez wskazanego wystawcę, jeżeli obiektywne okoliczności wskazują ponadto, że nabywca wiedział lub powinien był wiedzieć o związku transakcji z oszustwem podatkowym. Faktyczne posiadanie towarów nie zastępuje wykazania ich nabycia od podmiotu wskazanego na fakturze.