Skarga kasacyjna została oddalona z powodu braku zasadności zarzutów dotyczących bezczynności i przewlekłości postępowania Wojewody Mazowieckiego. NSA potwierdził, że brak złożenia wniosku o odszkodowanie uniemożliwia traktowanie działań Wojewody jako przewlekle prowadzone.

Sąd administracyjny prawidłowo oddalił skargę na Wojewodę Mazowieckiego. Problem przewlekłości postępowania dotyczył błędnego wskazania podstawy proceduralnej, co wykluczało przesłanki do uznania zarzutów skarżącej za zasadne.

W przypadku decyzji uznaniowych przestrzegających formalnego procesu nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, mimo lakoniczności uzasadnienia, jeśli ogólnikowość nie wpływa na zgodność decyzji z przepisami dotyczącymi uznania administracyjnego.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż decyzje organów w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszały rażąco prawa; postępowanie nieważnościowe nie doprowadziło do stwierdzenia nieważności z uwagi na brak przesłanek kwalifikujących naruszenie jako rażące.

Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej w sprawie przewlekłości postępowania; brak złożenia wniosku o odszkodowanie wyklucza bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji dotyczącej odmowy wydania decyzji odszkodowawczej, skarga powinna precyzyjnie odpowiadać treści wniosku złożonego do organu; ewentualne rozbieżności uniemożliwiają uznanie bezczynności organu.

W sprawach o bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego, gdy wniosek dotyczy ustalenia prawa własności, a nie odszkodowania, nie można zarzucać organowi bezczynności w kwestii odszkodowania, jeśli uprzednio nie wydano orzeczenia o nabyciu własności (NSA, wyrok z dnia 19 czerwca 2026 r., II GSK 2097/25).

Oddalenie skargi kasacyjnej Z.B.D.J. i W. sp. z o.o. z powodu niewykazania bezczynności w świetle niezasadności zarzutów proceduralnych oraz prawnych, co potwierdza prawidłowość działania organów i sądów w związku z rozbieżnym charakterem wniosków.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z powodu błędnego określenia przedmiotu skargi na bezczynność, ponieważ wniosek z 29 grudnia 2005 r. dotyczył innego postępowania niż żądanie w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie oddalił skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na przewlekłość i bezczynność wniosku o odszkodowanie zostaje oddalona z uwagi na brak przesłanek do uznania przewlekłości postępowania, zaś zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC za niezasadny.

Oddalenie skargi kasacyjnej dotyczyło zarzutów bezczynności i przewlekłości postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego, związanych z ustaleniem odszkodowania, których prawidłowości nie wykazano.

Nie sposób wykazać, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wystąpienia stanu, w którym naruszenie przepisów postępowania podatkowego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli nie zostanie podany dla nich taki punkt odniesienia w prawie materialnym, któremu ustalenia czynione w ramach tych przepisów miały służyć.

Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego; wniosek o stwierdzenie nadpłaty był spóźniony i należycie umorzony, co potwierdza zgodność z prawem decyzji organu i wyroku sądu pierwszej instancji.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w trybie nadzwyczajnym wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa, co w kontekście uznania administracyjnego oraz braku zgodnych dowodów nie zaszło. Decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego mieściła się w kompetencjach decyzyjnych organu i nie odbiegała od standardów proceduralno-prawnych.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania dodatku funkcyjnego funkcjonariuszowi nie może opierać się wyłącznie na zarzucie rzekomego rażącego naruszenia prawa, bez wykazania przekroczenia granic uznania administracyjnego.

NSA potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia WSA, uznając, że decyzje Komendanta Głównego Policji zostały wydane z naruszeniem procedur, nie uzasadniając rażącego naruszenia prawa. Wnioski WSA okazały się zgodne z obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego.

Nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, gdy decyzja ta mieści się w granicach uznania administracyjnego. Wzruszenie decyzji w trybie nadzorczym bez wykazania kwalifikowanych wad prawnych jest niedopuszczalne.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego była niezasadna, gdyż nie istniało postępowanie o ustalenie odszkodowania, co wykluczało zarzut przewlekłości.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, ponieważ w zakresie wniosku o ustalenie odszkodowania ani bezczynność, ani przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego nie mogły wystąpić z uwagi na brak formalnego wniosku. Działanie organu administracji należy oceniać w oparciu o rzeczywisty przedmiot skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawał w rażącej bezczynności w niewykonaniu prawomocnego wyroku, co uzasadniało nałożenie grzywny i zasądzenie kosztów na rzecz skarżącego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania naruszenia art. 73 ustawy z 1998 roku przez Wojewodę Mazowieckiego w postępowaniu odszkodowawczym. Brak podstaw dla stwierdzenia przewlekłości lub bezczynności organu.

Stwierdzenie wypadku o którym mowa w art. 4 pkt 15 lit. c tiret pierwsze ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 2055 ze zm.) nie wymaga ustalenia, że doszło do niego w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia.

Decyzja administracyjna ustalająca zmienioną wysokość świadczenia wychowawczego oraz zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych kwot uznana jest za prawidłową, jeśli spełnia wymogi określone w art. 25 i 27 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. NSA potwierdza prawidłowość wykładni WSA w przedmiocie skontrolowanej decyzji.

Nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, gdy decyzja o podwyższeniu dodatku mieści się w granicach uznania administracyjnego i nie wykazano oczywistej sprzeczności z normą prawną.