Posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu pod zlikwidowaną linią kolejową, połączone z potencjalnym wykorzystaniem w działalności gospodarczej, wystarcza do uznania gruntu za związanego z działalnością gospodarczą w ramach rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie przesądza o jej związaniu z działalnością gospodarczą. Wymagane jest faktyczne lub potencjalne wykorzystanie nieruchomości w działalności, co musi być oceniane indywidualnie.

Nieruchomość pozostaje związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli znajduje się w rejestrze środków trwałych i podjęto działania celem jej wynajmu, niezależnie od braku aktualnej działalności gospodarczej na terenie nieruchomości.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej używane przez przedsiębiorcę, mimo niewykorzystywania ich bezpośrednio w działalności transportowej, zachowują związek z działalnością gospodarczą, gdyż mogą być faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane w tej działalności, co uzasadnia zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej.

Świadczenie tymczasowej kwatery zapewniane policjantowi przeniesionemu z urzędu nie stanowi nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż nie zostały spełnione przesłanki wskazane przez Trybunał Konstytucyjny, a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik, który spełnił zobowiązania umowy deweloperskiej, zachowuje prawo do ulgi mieszkaniowej, mimo niezależnego od niego opóźnienia przeniesienia własności. Niespełnienie formalnego warunku z winy dewelopera nie wyłącza z ulgi.

W sprawach o przyznanie jednorazowej pomocy pieniężnej na gruncie ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, decyzja ma charakter uznaniowy, a uzasadnione roszczenie nie wynika automatycznie z samego spełnienia przesłanek ustawowych.

Skarga kasacyjna Zarządu Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. została oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwie uznał działalność Spółki za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na żądanie dotyczące planowanej inwestycji publicznej. Skarga nie miała usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zapewnienie tymczasowego zakwaterowania delegowanemu policjantowi przez Policję nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, gdyż służy głównie interesowi pracodawcy, nie spełniając przesłanek wyroku Trybunału Konstytucyjnego K7/13.

Niedołączenie opinii służbowej do decyzji o świadczeniu teleinformatycznym nie wyłącza prawa do tego świadczenia, jeżeli osoby bez przesłanek negatywnych zakończyły stosunek służbowy i spełniały pozytywne przesłanki w trakcie jego trwania, co podkreśla celowość wydania decyzji z datą rozpoczęcia zadań.

Zakres wnioskowanych informacji stanowi informację przetworzoną, której udostępnienie należy poprzedzić wykazaniem szczególnie istotnego interesu publicznego. Brak wykazania takiego interesu przez skarżącego uzasadnia odmowę udostępnienia informacji publicznej.

Do stażu pracy sędziego sądu rejonowego dolicza się okres pracy na stanowisku asesora. Zaliczenie tego okresu jest kluczowe dla ustalenia stawki awansowej, a tym samym wysokości wynagrodzenia zasadniczego i dodatku wyrównawczego.

Dodatek wyrównawczy dla sędziego wojskowego obejmuje okres pracy jako asesora sądowego, zgodnie z art. 91a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, bez względu na charakter pełnionych wówczas czynności.

Produkcja rzeczy materialnych przez podmiot zewnętrzny, nawet według wytycznych wnioskodawcy, nie spełnia wymogu art. 18eb u.p.d.o.p., gdyż nie jest to "wytworzenie przez podatnika", co wyłącza możliwość skorzystania z ulgi prowzrostowej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, ponieważ działanie organu i sądu I instancji pozostawało w zgodzie z obowiązującymi regulacjami oraz postanowieniami regulaminu Krajowego Planu Odbudowy.

Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej następuje z mocy prawa z dniem 31 sierpnia 2017 r. przy braku akceptacji propozycji zatrudnienia, niezależnie od upływu terminu z art. 165 ust. 7 p.w. KAS, o ile propozycja była zgodna z regulacją ustawową.

Bezczynność organu administracyjnego w udostępnieniu informacji publicznej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli opóźnienie wystąpiło w ograniczonym zakresie i brak było dodatkowych przesłanek rażącego naruszenia, jak znaczne opóźnienie czy złej woli organu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną J.S., potwierdzając brak podstaw do wznowienia postępowania. Art. 22 ust. 5 pkt 2 u.o.z.o.z., będący podstawą wpisu do gminnej ewidencji zabytków, nie został uznany za niekonstytucyjny, a określony przez Sądy Automatyzm działań Burmistrza na podstawie wpisu do ewidencji wojewódzkiej wyklucza naruszenie prawa. Skarżący nie udowodnił nowych okoliczności

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia zastosowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była prawidłowa a ustalenia faktyczne nie mogły być skutecznie podważone w kasacji.

Sąd Okręgowy, uchylając wyrok sądu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, rażąco naruszył przepisy art. 437 § 2 zdanie 2 k.p.k. Brak było podstaw do pełnego powtórzenia postępowania dowodowego; sąd powinien samodzielnie uzupełnić dowody.

Dla zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji wystarczające jest sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, niezależnie od jego ogłoszenia, respektując odmienność regulacji prawa administracyjnego od procesu karnego.

Wydalenie ze służby funkcjonariusza Policji uzasadnione jest umyślnym naruszeniem przepisów dyscyplinarnych przez niezasadne użycie środków przymusu oraz fałszowanie przebiegu zdarzeń, co czyni działanie niezgodne z przepisami ustawy o Policji.

Od organu administracji oczekuje się wykonania wyroku sądu poprzez udostępnienie informacji publicznej bądź wydanie decyzji o odmowie w ramach nadużycia prawa, co nie zostało uczynione, skutkując oddaleniem skarg kasacyjnych.

Decyzja Ministra Klimatu i Środowiska o odmowie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na podstawie trzykrotnego wymierzenia kar pieniężnych, uwzględniając późniejsze uchylenie tych kar, narusza zasadę proporcjonalności i zaufania obywateli do prawa.