Wycena budowli (utwardzenia terenu, ogrodzenia) dla celów podatku od nieruchomości, w sytuacji braku obrotu rynkowego, może opierać się na wartości odtworzeniowej, jeżeli organ podatkowy wykazał, że przyjęcie tej metody jest zgodne z zasadami prawa i nie narusza praw podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak zasadnych podstaw wskazujących na błędne zastosowanie lub interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym oszacowania wartości nieruchomości.

Ustalenie waloryzacji rocznej opłaty przekształceniowej nie podlega trybowi decyzji administracyjnej, a jedynie pisemnemu zawiadomieniu. Odrębność procedury waloryzacyjnej od ustalania opłaty wyklucza zastosowanie art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.

W postępowaniu dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uznaje się za dopuszczalne stosowanie wartości odtworzeniowej dla budowli, które ze względu na rodzaj i przeznaczenie nie są przedmiotem obrotu rynkowego. Należyta ocena takich opinii przez organ podatkowy, zgodna z obowiązkami dowodowymi, pozwala na przyjęcie tej wartości jako podstawy opodatkowania.

Człon PREGNA używany w znakach towarowych związanych z suplementami diety ma charakter opisowy i nie posiada dominującej zdolności odróżniającej, co wyklucza ryzyko konfuzji z uwagi na różnice w końcowych członach oznaczeń.

Określenie wartości budowli w trybie art. 4 ust. 7 u.p.o.l. może opierać się na wartości odtworzeniowej, kiedy budowle nie uczestniczą w obrocie rynkowym, a opinia ta została należycie oceniona przez organ podatkowy.

Z tych samych skazań nie można ponownie orzekać wspólnej kary łącznej wyrokiem łącznym, gdy już wcześniej wydano prawomocne orzeczenie w tej materii. Ponowne wydanie wyroku łącznego przy zachowaniu tożsamości skazań narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej z tytułu użytkowania wieczystego w prawo własności dokonywana jest zgodnie z art. 10 ustawy z 2018 r. i wymaga jedynie zawiadomienia, co wyklucza stosowanie decyzji administracyjnej. Postępowanie administracyjne musi być umorzone jako bezprzedmiotowe.

Zwaloryzowana roczna opłata przekształceniowa nie wymaga decyzji administracyjnej; zawiadomienie pisemne jest wystarczające, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej, dokonana zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej, nie stanowi przedmiotu ustalenia w drodze decyzji administracyjnej. Organy administracji publicznej są zobowiązane jedynie do pisemnego zawiadomienia o jej wysokości, co wyłącza zastosowanie art. 7 ust. 8a ustawy.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej dokonana według art. 10 ustawy przekształceniowej jest czynnością materialno-techniczną, nie wymagającą wydania decyzji administracyjnej, także w przypadku zakwestionowania wysokości zwaloryzowanej opłaty przez właściciela nieruchomości.

Dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie może być skutecznie kwestionowana poprzez zarzuty dotyczące treści decyzji administracyjnej, która jest podstawą egzekucji. Zarzuty wobec formalnej poprawności tytułu wykonawczego muszą być oparte na podstawach wymienionych w odpowiednich przepisach prawa.

Nieruchomości wykorzystywane statutowo, lecz nie zawsze faktycznie na cele gospodarze, mogą być opodatkowane jak związane z działalnością gospodarczą, gdy formalnie i potencjalnie spełniają te przesłanki z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W sprawie dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dopuszczalne jest ustalenie wartości budowli w oparciu o ich wartość odtworzeniową, gdy brak jest rynku dla tego typu obiektów. Organ podatkowy winien racjonalnie uzasadnić wybór metody wyceny oraz rozwiązać wątpliwości powstałe w wyniku opinii sporządzonych przez rzeczoznawców.

Dopuszczalne jest oparcie wyceny budowli o wartość odtworzeniową, gdyż wartość rynkowa i odtworzeniowa są równoważnymi metodami zależnymi od cech nieruchomości, nawet gdy przepisy odwołują się do wartości rynkowej.

W sprawie o ustalenie opłaty adiacenckiej, wszczętej po nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami z 2017 r., należy stosować nowe przepisy bez uwzględniania przepisów przejściowych. Decyzja wydana na podstawie nowych regulacji jest prawidłowa.

NSA uchylił wyrok WSA oraz decyzję administracyjną, podkreślając naruszenie zasady równości oraz obowiązku organu do precyzyjnego uzasadnienia odmowy lokalizacji zjazdu w kontekście sąsiednich zjazdów.

Członka zarządu odpowiada solidarnie z majątkiem własnym za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie złożono we właściwym czasie wniosku o upadłość, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna; choroba członka zarządu i rola "figuranta" nie stanowią przesłanek egzoneracyjnych.

Waloryzacja rocznej opłaty przekształceniowej nie stanowi postępowania administracyjnego wymagającego decyzji. Zawiadomienie organu administracji o zwaloryzowanej opłacie jest działaniem zgodnym z przepisami prawa i nie podlega instancyjnej kontroli sądowej, co uzasadnia umorzenie postępowania. Co za tym idzie, zaskarżony wyrok uchyla się, a skarga zostaje oddalona.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; jest czynnością materialno-techniczną bez właściwości decyzyjnej.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej, zgodnie z ustawą z 20 lipca 2018 r., dokonuje się poprzez zawiadomienie przez organ oraz nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; brak jest podstaw do stosowania trybu administracyjnego z uwagi na charakter techniczny waloryzacji.

W sprawie o ustalenie podstawy opodatkowania budowli w postaci utwardzenia terenu i ogrodzenia, dopuszczalne jest oparcie się na metodzie wyceny odtworzeniowej, gdy brak jest danych transakcyjnych. Ocena dowodów i wyceny przez organ podatkowy, dokonana zgodnie z zaleceniami sądu, była wystarczająco wnikliwa i zgodna z prawem.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej konieczna jest wykazanie rażącego naruszenia prawa, które polega na oczywistej sprzeczności treści decyzji z normą prawną (art. 247 § 1 pkt 3 o.p.). Rozszerzająca wykładnia tych wyjątkowych przesłanek jest niedopuszczalna.

Sąd stwierdza, iż wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej winien być poparty dowodami wykazującymi tytuł prawny do nieruchomości, co skarżący J.K. nie uczynił, nie spełniając tym samym wymogów art. 29 ust. 1 u.d.p.