Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 229 u.g.n. stanowi samodzielną przesłankę wyłączającą zwrot nieruchomości, gdy została ona oddana w użytkowanie wieczyste przed wejściem w życie ustawy. Późniejsze rozporządzenia nieruchomością są prawnie irrelewantne. Skarga kasacyjna E.K. została oddalona.

Odpowiedzialność byłego prezesa zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki występuje, jeżeli nie wykazano jego braku winy w złożeniu wniosku o upadłość po upływie "właściwego czasu", co wymaga ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok WSA oddalający skargę na decyzję ZUS, wskazując, że brak wykazania przesłanek całkowitej nieściągalności i trudnej sytuacji materialnej wyklucza umorzenie składek. NSA stwierdził prawidłową ocenę dowodową i stosowanie prawa przez ZUS.

W sytuacji, gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a została zakupiona lub adaptowana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, jest ona uznawana za związaną z działalnością gospodarczą, co uzasadnia zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej, niezależnie od jej faktycznego wykorzystania w danym roku podatkowym.

Przychody z umowy o współfinansowanie produkcji filmowej, zależne od zysków z dystrybucji, należy kwalifikować jako przychody z innych źródeł, a nie jako odsetki od pożyczek; wyrok WSA jest prawidłowy.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej stawek VAT na różne składniki zestawu sushi powinien zostać rozstrzygnięty w ramach wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej, nie zaś w trybie interpretacji indywidualnej.

Skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, jeżeli wskazane okoliczności faktyczne i dowodowe były dostępne już w poprzednim postępowaniu, a ich niewykorzystanie wynikało z zaniedbania strony, nie zaś z obiektywnej niemożności.

Wbrew zarzutom skarżącego, wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało instrumentalnego charakteru. Skarżący brał udział w oszukańczych transakcjach karuzelowych i nie dochował należytej staranności, co wyklucza jego prawo do odliczenia VAT.

Interpretacja art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ogranicza statusu samotnie wychowującego rodzica wyłącznie do przypadku całkowitego wyłączenia drugiego rodzica z procesu wychowawczego.

W przypadku błędnego odliczenia VAT, wynikającego z braku złożenia formularza VAT-26 i rozliczeń związanych z użytkowaniem pojazdów, nałożenie sankcji 30% VAT jest zgodne z przepisami, pomimo naruszeń proceduralnych i wymogów proporcjonalności.

Zastosowanie sankcji VAT w wysokości 30% za zaniżenie podatku należnego nie wymaga dodatkowego miarkowania, gdy nie stwierdzono oszustwa podatkowego, a tylko inne nieprawidłowości rozliczeniowe, naruszając zasadę proporcjonalności.

NSA oddalił skargę kasacyjną, podkreślając konieczność prawidłowego ustalenia faktycznego wykorzystania energii elektrycznej jako elementu czynności opodatkowanych, wpływających na prawo do odliczenia VAT, oraz potrzebę szczegółowej analizy dowodów przy ustaleniu zobowiązań podatkowych.

W razie konwersji zezwoleń wydanych przed 2001 r., przedsiębiorca traci prawo do starych zwolnień SSE, nabywa jednak prawo zwolnienia zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., obowiązującym od 1 maja 2004 r., do upływu terminu zezwolenia lub wyczerpania limitu.

Świadczeniodawca jest obowiązany zapewnić pacjentom możliwość rejestracji w każdy z dostępnych sposobów, w tym telefonicznie i elektronicznie; wybór sposobu należy do pacjenta, co wynika z gramatycznej, systemowej i celowościowej wykładni § 13 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia.

NSA uchyla wyrok WSA w zakresie uznania przedawnienia karalności, wskazując na błędną interpretację norm prawa materialnego zawieszającą bieg terminów w czasie epidemii. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak jest obiektywnego uzasadnienia dla obaw skarżącego o prześladowanie w kraju pochodzenia, co wyklucza nadanie statusu uchodźcy oraz udzielenie ochrony uzupełniającej. Skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzje administracyjne odmawiające ustalenia warunków zabudowy z powodu braku dostępu do drogi publicznej mogą być uchylone, gdy brak dostępu nie zostanie dostatecznie wykazany, a istnienie przeszkód w dostępie do drogi publicznej nie zostało właściwie udokumentowane.

Wniosek o dofinansowanie projektu, który nie spełnia jednoznacznych kryteriów oceny, określonych w dokumentacji konkursowej, podlega negatywnej ocenie. Sąd podkreśla, że dokumentacja nie musi szczegółowo wyznaczać wszystkich parametrów wniosku, co wymaga od wnioskodawcy staranności w przygotowaniu dokumentów.

NSA oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uchylenie decyzji zwrotowej, opierając się na naruszeniu przepisów unijnych dotyczących przedawnienia roszczeń, które wykluczają stosowanie nieprawidłowo interpretowanych przepisów krajowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż formalne uchybienia w realizacji projektu nie uprawniają do uznania braku podwójnego finansowania wbrew obowiązującym wytycznym i regulaminom.

W przypadku opodatkowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą, decydujące znaczenie ma fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę, niezależnie od faktycznego wykorzystania do celów gospodarczych.

Wojewoda Mazowiecki słusznie odmówił wydania pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego, wobec niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...], co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną P. sp. z o.o.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu wymaga legitymowania się przez bliższych krewnych orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając brak spełnienia wymaganych przesłanek w art. 17 ust. 1a u.ś.r.

Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.